Monday, 29 March 2021

X-ray vision – Brian Maye on trailblazing scientist Kathleen Lonsdale


 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kathleen Lonsdale, X-ray crystallographer, pacifist and prison reformer, was an outstanding scientist who had a number of firsts for female scientists to her name, including being one of the first two women elected a Fellow of the Royal Society, first female tenured professor at University College London (UCL), first woman president of the International Union of Crystallography and first woman president of the British Association for the Advancement of Science. She died 50 years ago on April 1st.

She was the youngest of 10 children of Henry Yardley, an English-born former soldier, and Jessie Cameron of Scottish descent, and was born on January 28th, 1903, in Newbridge, Co Kildare, where her father was postmaster. The marriage was an unhappy one; money was scarce, the father had a problem with alcohol and four of the children died. Her mother took the remaining children to Essex in England in 1908.

Kathleen attended the local elementary school and won a scholarship to the county high-school for girls at Ilford. She also took classes in physics, chemistry and higher mathematics at Ilford boys’ school as those subjects weren’t available at her own school.

Having excelled at school, at 16 she went to Bedford College for Women (part of the University of London), where she studied maths for a year before moving on to physics; she was concerned that the only career open to women maths graduates was teaching, which she didn’t wish to do. In 1922, she achieved the highest grades seen in the university’s BSc exams in 10 years, which led to Nobel physicist Prof William Bragg offering her a research position at UCL, the only woman on a team of international researchers.

She worked on X-ray diffraction of crystals of organic compounds and with fellow students published comprehensive tables for determining crystal structure. She was awarded an MSc in 1924 and PhD in 1927. That year she married Thomas Lonsdale, an engineering research student at UCL; they moved to Leeds where he got a research position. Unusually for the time, he encouraged her to continue her scientific career rather than taking up a traditional domestic role and she became a part-time demonstrator at Leeds University chemistry department. 

She had a major achievement in 1929, when she showed conclusively that the benzene ring was flat, a subject that scientists had been debating for 60 years. By 1931, she had two children and worked from home for a period until William Bragg persuaded her to return to research at the Royal Institution; part of the arrangement included the provision of childcare. In 1945, she became one of the first two women (along with biochemist Marjory Stephenson) to be elected Fellow of the Royal Society, and the following year was appointed reader in crystallography at UCL; three years later she became the first woman professor at the university. She continued her pioneering work on the X-ray analysis of crystals and in 1968 became the first female president of the British Association for the Advancement of Science.

She was raised a Baptist but she and her husband became Quakers, identifying closely with that movement’s absolute opposition to war. She conscientiously objected to registering for civil-defence service during the second World War, refused to pay a fine on principle and was sentenced to a month in Holloway Prison. As a result of her experiences there, she was an ardent prison reformer for the rest of her life.

A dedicated pacifist, she grew increasingly worried about the role science was being asked to play in military developments and helped to found the Atomic Scientists’ Association. She further helped to establish the Pugwash Movement, which worked towards ending armed conflict, and was a member of the Quaker East-West Committee. She published extensively on pacifism, her most notable book being Is Peace Possible? (1957).

She showed her humorous side when in 1966 a rare form of hexagonal diamond was named “lonsdaleite” in her honour, remarking: “It makes me feel both proud and rather humble . . . The name seems appropriate since the mineral only occurs in very small quantities . . . and is generally rather mixed up!” She retired in 1968 and died from bone-marrow cancer in 1971.

Kathleen Lonsdale greatly encouraged young people, especially young women, to consider careers in science, speaking extensively in schools and writing articles on changes society needed to make to enable women to live both professional and domestic lives successfully. She is commemorated in a number of ways. Here in Ireland, there is a plaque marking her birthplace in Newbridge, the University of Limerick Aeronautical and Environmental Building bears her name, and NUI Maynooth awards a student prize named after her.

 

 

Τα βαρέα μέταλλα, τα SLAPP και πώς πρέπει να δράσουμε;

 


Γράφει ο Γιάννης Ζαμπετάκης
Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ, Ιρλανδία
@yanzabet

πηγή: το Κουτί της Πανδώρας

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της «ΕφΣυν» (3 Φλεβάρη και 4 Μάρτη, 2021), ιδιαίτερα ανησυχητικός για τη δημόσια υγεία στη Σύρο είναι ο εντοπισμός βαρέων μετάλλων από δείγματα που ελήφθησαν από την οργάνωση Aegean Rebreath στον πυθμένα του λιμανιού της Ερμούπολης και εστάλησαν στο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ).

Στη Σύρο, μια περιβαλλοντική οργάνωση, το Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Πολιτών της Σύρου, που έθεσε καίρια ερωτήματα για τη ρύπανση στο λιμάνι, βρίσκεται αντιμέτωπη με αγωγή εταιρείας με την οποία διεκδικείται ως αποζημίωση το εξωφρενικό ποσό του 1.000.000 ευρώ για συκοφαντική δυσφήμηση, ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη.

Αυτή η ιστορία μου έφερε στο νου τον δικό μας αγώνα που έχουμε ξεκινήσει από το 2006 στα Οινόφυτα, στον Ασωπό, στο Δήμο Μεσσαπίων αλλά και στις Σκουριές.

Λες την άφοβη αλήθεια; Πάρε ένα SLAPP

Το ακρωνύμιο SLAPP μάς έρχεται από την αγγλική γλώσσα και σημαίνει πρακτικά αγωγές και μηνύσεις κατά ανθρώπων που συμμετέχουν στα κοινά. Το SLAPP είναι τα αρχικά των λέξεων Strategic Lawsuit Against Public Participation, σε ελεύθερη μετάφραση παραπέμπουν σε ποινικές στρατηγικές για να αποθαρρύνουν την ενασχόληση με τα κοινά.

Ο σκοπός του SLAPP είναι απλός: να «κόψουν τον βήχα» και εν τέλει να λογοκρίνουν φωνές που ασκούν δημόσια κριτική. Τα θύματα υπόκεινται σε εξευτελισμό και υπέρογκα δικαστικά έξοδα μέχρι που αργά ή γρήγορα αποθαρρύνονται, αποκαρδιώνονται και... σωπαίνουν. Στην Καλιφόρνια, τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά ώστε έχει θεσπιστεί και αντι-SLAPP νομοθεσία (California Code – Section 425.10) ώστε να προστατεύονται οι πολίτες που υπόκεινται σε SLAPP.

Μια «Στρατηγική Αγωγή κατά της Συμμετοχής του Κοινού» ( Strategic Lawsuit Against Public Participation – SLAPP) είναι μια αγωγή που έχει σκοπό να λογοκρίνει, να εκφοβίσει και να φιμώσει όσους ασκούν κριτική, επιβαρύνοντας τους με το κόστος της νομικής τους υπεράσπισης μέχρις ότου εγκαταλείψουν την κριτική ή την αντίθεσή τους. Ο τυπικός ενάγων μιας τέτοιας αγωγής SLAPP συνήθως δεν περιμένει να την κερδίσει. Οι στόχοι του ενάγοντα έχουν επιτευχθεί αν ο εναγόμενος υποκύψει στο φόβο, την τρομοκράτηση, τα αυξανόμενα δικαστικά έξοδα ή απλώς την εξάντληση και εγκαταλείψει την κριτική.  Mια αγωγή SLAPP μπορεί επίσης να εκφοβίσει άλλους και να τους αποτρέψει από τη συμμετοχή στο διάλογο (από την wikipedia.org).

Ο φόβος, η ρύπανση και οι Αγωνιστές

Σε όλο τον πολυετή αγώνα μου που ξεκίνησε το 2007 στον Ασωπό (μαζί με τους Συναγωνιστές μου σε Ασωπό, Μεσσαπία και Σκουριές) έχουν πολλοί από εμάς δεχθεί SLAPP. Αλλά αυτά τα SLAPP δεν καθαρίζουν τα ποτάμια και τα λιμάνια από τα βαρέα μέταλλα, φευ!

Η ρύπανση επεκτείνεται και η Πολιτεία απλά κωφεύει.

Στη Σύρο, στους ποταμούς Ασωπό και Μεσσάπιο σε Βοιωτία και Εύβοια και στους αντίστοιχους υδροφόρους ορίζοντες αλλά και στις Σκουριές τα ερωτήματα είναι απλά και ξεκάθαρα.

Γιατί δεν κάνουν τους απαραίτητους ελέγχους οι κατά τόπους Περιφέρειες και η Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ; Επειδή δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία ή μήπως οι λόγοι είναι «απλά» πολιτικοί;

Τα ερωτήματά μας είναι απλά και η απάντησή τους θα μπορούσε να είναι απλή και σύντομη σε μια Πολιτεία όμως που έμπρακτα προστατεύει το Περιβάλλον και τα νερά (γήινα και θαλάσσια). Στην Ελλάδα του 2021, όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και οι ενδεχόμενοι ρυπαντές κάνουν SLAPP για εκφοβισμό...Η ρύπανση όμως και τα βαρέα μέταλλα...φυγείν αδύνατον!

Πώς πρέπει να δράσουμε;

Στην περίπτωση των SLAPP, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θυμηθούμε τον μύθο του Γολιάθ και του Δαβίδ. Ο μικρός Δαβίδ είναι οι αγωνιστές και ο Γολιάθ οι ρυπαίνοντες και το Κράτος.

Τι πρέπει να κάνουμε, εμείς οι αγωνιστές; Αναλύσεις, αναλύσεις και αναλύσεις. Αναλύσεις του νερού, των τροφίμων, των μετάλλων σε θάλασσα, σε γη και σε τρόφιμα.

Κάνοντας αυτές τις αναλύσεις, μπορούμε να αρχίσουμε να στοιχειοθετούμε την ρίζα του προβλήματος αλλά και την έκταση της ρύπανσης.

Συλλέγοντας αναλυτικά δεδομένα, θα είμαστε σε θέση να δείξουμε τόσο στο Κράτος (Περιφέρειες και ΥΠΕΚΑ) αλλά και στις επερχόμενες δίκες ότι δεν θα έπρεπε να είμαστε εμείς οι κατηγορούμενοι αλλά οι κατήγοροι!

Οι άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο τους δεν ανέχονται να τον βλέπουν να ρυπαίνεται και να πεθαίνει σιγά-σιγά. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θέλουν να τραβιούνται σε δικαστήρια ως κατηγορούμενοι. Οι αγωνιστές, όλοι μας, θέλουμε να μπορεί η συντεταγμένη Πολιτεία να προσδιορίζει τον ένοχο-ρυπαντή και να βάζει πρόστιμα στους ρυπαντές βάσει της νομικής αρχής «ο Ρυπαίνων πληρώνει». Και τα  πρόστιμα θα πρέπει να είναι ανάλογα της περιβαλλοντικής ζημιάς και του μεγέθους της ρύπανσης. Μόνο με την επιβολή αυστηρών προστίμων από το ΥΠΕΚΑ, θα τεθεί ένα τέλος στη ρύπανση του νερού, της θάλασσας και της διατροφικής αλυσίδας.

Αυτά τα πρόστιμα θα πρέπει να βασίζονται σε αναλύσεις όμως και αναλυτικά δεδομένα. Ποιος θα κάνει αυτές τις ακριβές αναλύσεις; Οι κατά τόπους περιβαλλοντικοί σύλλογοι; Αδύνατον!

Αυτό που επείγει λοιπόν είναι η επιστημονική, η νομική αλλά και η πολιτική προστασία των Αγωνιστών, των ανθρώπων που νοιάζονται για τον τόπο τους.

Συνεπώς, συνένοχοι στα διάφορα περιβαλλοντικά εγκλήματα στην Ελλάδα είναι και όσοι σιωπούν τόσο εκτός όσο και εντός Βουλής.

Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι γράμμες θα κάνουν μερικά πολιτικά κόμματα να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν για να προστατεύσουν τους αγωνιστές αλλά και να δώσουν ένα τέλος στην ρύπανση που σήμερα γίνεται σε Ασωπό, Εύβοια, Σκουριές και Σύρο.

Απτές πολιτικές αποδείξεις επιζητούνται από όλα τα κόμματα και ειδικά τα κόμματα της Αριστεράς!

Ζητάμε πολλά! Αλλά αν όχι εμείς, τότε ποιος; Και αν όχι τώρα, τότε πότε;

Investigating the abandoned quarry that, officially, is not abandoned

 

                The blast bunker where people would shelter during blasting at the Ballyneety quarry in                         Limerick. Picture: Dan Linehan

 

Source: Irish Examiner

Investigating the abandoned quarry that, officially, is not abandoned

Investigating the abandoned quarry that, officially, is not abandoned

The blast bunker where people would shelter during blasting at the Ballyneety quarry in Limerick. Picture: Dan Linehan

There is a lifebuoy next to the lake quarried out at the Ballyneety quarry in Limerick. 

The buoy is attached to a stand which states: “Area closed. No swimming in quarry.” 

Quite obviously, the warning is ignored, hence somebody thought it best to put a buoy there as a last resort. Another sign notes “Danger deep water” and another “Beware underwater obstructions”.

What is entirely missing from the lake is any effort to make it inaccessible.

There is sheer rock around most of it, and preventing entry would not be too difficult.

Over the years people have commented online on the attraction of the lake.

On the Reddit message board, one poster mentioned swimming in it and another asked whether there was any fish there.

[the full article is here]

“Nope, just a lone scubadiver, who I initially thought was the Lockness (sic) monster when I saw the moving bubbles.” 

Another wrote: “Great spot for a swim, apparently.” 

The reply: “The blue colour of quarries in Ireland is usually caused by copper leached from the stones and is not indicative of water quality and can hide hazards. Quarries are amongst the most dangerous places to swim.”

 

Sunday, 28 March 2021

Greenouse gases, methane and the ...cows


 

 

Will Ireland sacrifice its sacred cows to meet climate change targets?

‘No country has ever set such an ambitious target,” said Green Party leader Eamon Ryan, when describing the short-term goal of halving emissions by the end of this decade at the launch of the Climate Action and Low Carbon Development (Amendment) Bill 2021 last week. The bill’s long-term goal is no less ambitious. By 2050, it wants Ireland to reach net-zero emissions — producing no more CO2 than is removed from the atmosphere through sequestration measures such as planting trees. This is also “a challenge beyond compare”, Ryan said.

Micheál Martin, the taoiseach, argued that the “hardwiring into law” of sectoral emissions targets, which means that the government could be taken to court if it failed to meet them, would fundamentally alter Ireland’s response to the climate crisis by “forcing change”.

(...)

The big political sticking point when it comes to reducing emissions in Ireland has been agriculture. It accounts for 35 per cent of emissions, more than any other sector. Farmers have long argued that they are a special case, on the basis that it is harder for them to reduce emissions than it is for other sectors, and that any reduction in beef or dairy production here will simply be displaced to other countries, probably in South America, which may be less environmentally responsible.

 

= = = 

Let’s discuss Joseph Poore and Nemecek’s study as it is regularly referenced.

Let’s review some of these issues...

•Animal agriculture unfairly gets corn and soy agricultural GHGs added to their LCAs. Corn and soy are grown for human use first. We’re LUCKY that cows will turn our waste into nutrient dense foods.

•The study doesn’t take into account water footprint. 

•And then, for emissions, the gases lifecycle isn’t taken into account.

Another glaring issue is that the study is based on conventionalagriculture. No mention of regenerative agriculture, holistic planned grazing, or agroforestry. 

In the end, “sustainability” will depend on what variable you are optimizing—is it greenhouse gas? Land use? Acidification? Animal welfare? Productivity? They don’t always point in the same direction.

Let’s go over the bullet points in more detail.

Feed:
Cattle feed on 90-100% grass/ alfalfa/ hay. The grain they do consume is by-product after human use (for instance high fructose corn syrup, ethanol, corn meal etc and soy oil). Whole grain can be expensive to feed. They do get whole grains though especially during finishing which is usually grains that were deemed unfit for human consumption. Then there is also silage which is the whole plant all chopped up.

Water Footprint:
First of all not all water is equal. 

So really it isn’t about total water but what kind of water.

The water that pastured animals get is almost entirely green water. It falls as rain. It’s not blue water that is pumped to them. All animals can be pastured. 

* One main difference among all methods for assessing water use is whether and how they include green and gray water. The “water footprint” approach includes green water, whereas life cycle assessment approaches tend to exclude green water or to include only the variation in green water resulting from changes in land use. A second difference is whether water use is reported as a volume of water or as an index of water-use impact (e.g., H2O equivalents). A third is whether water that returns to the same location (e.g., in urine) is considered to have been consumed.


* Because of these differences and the fact that existing studies have analyzed only a limited number of different livestock production systems, methods give wildly different results for the same livestock product. For example, estimations of water use to produce 1 kg of beef range from 3 to 540 L of H2O or H2O equivalents for the life cycle assessment approach and from 10,000 to 200,000 L of H2O for the water footprint.

GHGs and their lifecycle.

First of all the largest AGRICULTURAL contributor to GHG emissions is PLOWING, not cattle.

"We can't eat our way out of climate change...U.S. beef has one of the lowest carbon footprints in the world, 10 to 50 times lower than some nations. Greenhouse gas emissions (GHG) from cattle only account for 2-3% of U.S. GHG emissions. For comparison, landfills contribute 2.2%; 27% comes from transportation; 27% from electricity; and 40.9% from other sources."

One of the biggest concepts being missed in our push to reduce “emissions” is that cattle are actually part of the carbon cycle, while extracting fossil fuels are introducing NEW greenhouse gasses to the environment.

Methane:
There is an old fake-science idea doing the rounds again at the moment. This is that cows are culprits in the global warming narrative. The problem, however, is that the scary image of cows destroying the planet with their carbon emissions doesn’t fit with how the planet actually works.

No cow alive today, nor any cow that has ever existed, nor any cow that will ever exist, can add a single atom of carbon to the atmosphere that wasn’t already there in the first place.

At one point of the carbon cycle, it is true that cows emit carbon dioxide (CO2) and methane (CH4) to the atmosphere, each of which contains one atom of carbon. This is a basic fact of biology – but what about some other basic facts to go with it?

It would seem the fact that ruminants emit carbon gases is regarded as the clincher argument by people like Rosemary Stanton and Kris Barnden, who recently published an article on the ABC News website damning cattle. The problem is they fail to put this isolated fact together with others to give it context and, in this way, create a misleading impression. They fail to describe how a cow exists within the carbon cycle. They fail to ask a fundamental question; ‘Is the carbon a cow emits new carbon to the atmosphere?’

The believer/activists don’t explain that cows eat plants and that all the carbon in a plant comes from the atmosphere, not the ground. The carbon in the leaves comes from the minute traces of carbon dioxide in the air around them via the process of photosynthesis. Even the carbon in the roots of plants comes from the atmosphere and even the carbon in the carbohydrate sugars that the roots exude to soil microbes in a swap for nutrients, comes from the air above us. The energy for this is captured by the plant’s own solar panels – its leaves.

The believer/activists don’t explain that when a cow eats a plant it is vicariously ‘eating’ carbon from the atmosphere. They don’t explain that, when that cow exhales carbon dioxide or belches methane, the carbon in those gases goes back to where it ultimately came from – the air around them.

The implications of photosynthesis are not divulged to the public by the cows-are-culprits believer/activists. They don’t explain where animals get their energy from and how their food sources become laden with energy. (Hint: it’s ultimately from the Sun and it involves the carbon cycle, the water cycle and photosynthesis.)

Plants combine carbon, hydrogen and oxygen to make carbohydrate chains or ‘sugars’. (C6H12O6)

Cows and other animals consume these carbohydrate sugars and ‘burn’ them as energy to run their bodies. As a result of this ‘combustion’ the by-product of carbon dioxide is produced and exhaled to the atmosphere. We humans do the same thing. Once in the atmosphere, the carbon dioxide again becomes available for photosynthesis in plants, and so the cycle starts over again. This is an example of sustainability in plants and animals.

So, with regard to the carbon dioxide the cow breathes out, it goes straight back to where it came from – the atmosphere.

What about the methane?

The methane issue is a kind of blind spot for those who vilify cows because most bovine critics would see themselves as deeply concerned about preserving a natural and organic environment. Well, methane from cattle is a natural and organic gas but the detractors portray it as something else – something unusual, something particularly sinister. Methane production is also solar powered – another appealing feature to those concerned about natural and organic things. Methane inevitably results from the process of plant growth (photosynthesis) and subsequent fermentation by various agencies such as microbes, insects and ruminant animals. Methane occurs naturally and abundantly in rainforests, wetlands, lakes, swamps, rivers and arid zones.

Methane is produced naturally and organically in the environment by microbes, ruminant animals, wild grazing herds and the prodigious activity of insects such as ants and termites.

A cow has a part of its digestive process that we do not have and this enables it to eat tough cellulose food. This fermentation chamber is called a rumen where, with the aid of microbes, the cow processes tough cellulose foods in the absence of oxygen. The by-product of this combustion is methane (CH4) which is then belched.

The methane molecule is oxidized within one decade and brakes down into CO2 and water. – see equation at end. For the period that the methane molecule is in the atmosphere it is a potential global warming gas but its molecular characteristics – its heat absorption capacity – is not well matched to the frequency at which the Earth radiates heat. For this reason the theoretical heat-trapping potential of methane is curtailed when the gas converts to its original form. And, in any case, it is a natural part of the environment that has been happening for hundreds of millions of years by vast herds of ruminant herbivores across the globe.

It seems that the detractors of cattle are reluctant to concede that the emissions of cows are part of a closed and self-completing carbon cycle in the atmosphere. This organic cycle involves all plants and animals, including ourselves.

In conclusion, the carbon gas emissions of cows are just one point in a giant circle that is the atmospheric carbon cycle. If you plot the other points in the cycle, it forms a giant circle which loops back to the start point. There is no new carbon in the atmosphere as a result of a cow’s existence.

Some relevant equations

Photosynthesis.

The general equation for photosynthesis is:
6CO2 + 6H2O + Sunlight absorbed = C6H12O6 + 6O2

Note: The C6H12O6 molecule is a carbohydrate molecule – a food ‘sugar’ which can be eaten by an animal and ‘burnt’ to produce energy. When this molecule is ‘burnt’ it produces carbon dioxide (CO2) as a by-product. This is then exhaled to the atmosphere as the same gas as it was prior to the growth of the plant the cow eventually eats.

The Breakdown of methane.

Conversion of methane to carbon dioxide and water is:
CH4 + 2O2 = CO2+ 2H2O + Energy (Heat given off)

Also, when methane is measured from cows, it's done via "gas chambers" or enclosed systems where only the methane that the bovine burps out is measured. It's often never measured in an ecological context, where methanotrophic bacteria are available at the soil surface to oxidize the methane that the ruminants burp out. 

While this is explained pretty well for the layman, another thing that wasn't mentioned was the role of hydroxyl radicals (OH compounds) that also act to oxidize methane. Hydroxyl radical comes from when oxygen reacts to UV light and frees up an oxygen atom; that oxygen atom binds with a hydrogen atom that came from water vapour creating the OH radical, which binds to CH4 to oxidize it, rendering it unstable. These hydroxyls often come from the water vapour put off by transpiration of plants. And of course, the greater the green cover there is (the greater number of green photosynthetic solar panels there are), the more water vapour and oxygen is given off, the greater the efficacy of these natural atmospheric compounds have to oxidize methane. 
 

 

 

Friday, 26 March 2021

news review on climate bill developments

 


What happens next on Climate Bill in build-up to Ireland’s first carbon budget?

Government has approved the appointment of three new members to the Climate Change Advisory Council

Wednesday, 24 March 2021

Τα βαρέα μέταλλα και τα SLAPP


 

 πηγή: Εφημερίδα Συντακτών 24 Μάρτη 2021

 Γράφει ο Γιάννης Ζαμπετάκης.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της «Εφ.Συν.» (3 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 2021), ιδιαίτερα ανησυχητικός για τη δημόσια υγεία στη Σύρο είναι ο εντοπισμός βαρέων μετάλλων από δείγματα που ελήφθησαν από την οργάνωση Aegean Rebreath στον πυθμένα του λιμανιού της Ερμούπολης και εστάλησαν στο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ).

Στη Σύρο, μια περιβαλλοντική οργάνωση, το Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Πολιτών της Σύρου, που έθεσε καίρια ερωτήματα για τη ρύπανση στο λιμάνι, βρίσκεται αντιμέτωπη με αγωγή εταιρείας με την οποία διεκδικείται ως αποζημίωση το εξωφρενικό ποσό του 1.000.000 ευρώ για συκοφαντική δυσφήμηση, ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη.

Αυτή η ιστορία μού έφερε στον νου τον δικό μας αγώνα που έχουμε ξεκινήσει από το 2006 στα Οινόφυτα, στον Ασωπό, στον Δήμο Μεσσαπίων αλλά και στις Σκουριές.

Λες την άφοβη αλήθεια; Πάρε ένα SLAPP

Το ακρωνύμιο SLAPP μάς έρχεται από την αγγλική γλώσσα και σημαίνει πρακτικά αγωγές και μηνύσεις κατά ανθρώπων που συμμετέχουν στα κοινά. Το SLAPP είναι τα αρχικά των λέξεων Strategic Lawsuit Against Public Participation, σε ελεύθερη μετάφραση παραπέμπουν σε ποινικές στρατηγικές για να αποθαρρύνουν την ενασχόληση με τα κοινά. Ο σκοπός του SLAPP είναι απλός: να «κόψουν τον βήχα» και εν τέλει να λογοκρίνουν φωνές που ασκούν δημόσια κριτική. Τα θύματα υπόκεινται σε εξευτελισμό και υπέρογκα δικαστικά έξοδα μέχρι που αργά ή γρήγορα αποθαρρύνονται, αποκαρδιώνονται και… σωπαίνουν. Στην Καλιφόρνια, τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά ώστε έχει θεσπιστεί και αντι-SLAPP νομοθεσία (California Code - Section 425.10) ώστε να προστατεύονται οι πολίτες που υπόκεινται σε SLAPP.

Μια «Στρατηγική Αγωγή κατά της Συμμετοχής του Κοινού» (Strategic Lawsuit Against Public Participation - SLAPP) είναι μια αγωγή που έχει σκοπό να λογοκρίνει, να εκφοβίσει και να φιμώσει όσους ασκούν κριτική, επιβαρύνοντάς τους με το κόστος της νομικής τους υπεράσπισης μέχρις ότου εγκαταλείψουν την κριτική ή την αντίθεσή τους. Ο τυπικός ενάγων μιας τέτοιας αγωγής SLAPP συνήθως δεν περιμένει να την κερδίσει. Οι στόχοι του ενάγοντα έχουν επιτευχθεί αν ο εναγόμενος υποκύψει στον φόβο, την τρομοκράτηση, τα αυξανόμενα δικαστικά έξοδα ή απλώς την εξάντληση και εγκαταλείψει την κριτική. Mια αγωγή SLAPP μπορεί επίσης να εκφοβίσει άλλους και να τους αποτρέψει από τη συμμετοχή στον διάλογο (από τη wikipedia.org).

Ο φόβος, η ρύπανση και οι αγωνιστές

Σε όλο τον πολυετή αγώνα μου (μαζί με τους Συναγωνιστές μου σε Ασωπό, Μεσσαπία και Σκουριές) έχουν πολλοί από εμάς δεχτεί SLAPP. Αλλά αυτά τα SLAPP δεν καθαρίζουν τα ποτάμια και τα λιμάνια από τα βαρέα μέταλλα, φευ!

Η ρύπανση επεκτείνεται και η Πολιτεία απλά κωφεύει. Στη Σύρο, στους ποταμούς Ασωπό και Μεσσάπιο σε Βοιωτία και Εύβοια και στους αντίστοιχους υδροφόρους ορίζοντες αλλά και στις Σκουριές τα ερωτήματα είναι απλά και ξεκάθαρα.

Γιατί δεν κάνουν τους απαραίτητους ελέγχους οι κατά τόπους Περιφέρειες και η Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ; Επειδή δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία ή μήπως οι λόγοι είναι «απλά» πολιτικοί;

Τα ερωτήματά μας είναι απλά και η απάντησή τους θα μπορούσε να είναι απλή και σύντομη σε μια Πολιτεία όμως που έμπρακτα προστατεύει το Περιβάλλον και τα νερά (γήινα και θαλάσσια). Στην Ελλάδα του 2021, όμως, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και οι ενδεχόμενοι ρυπαντές κάνουν SLAPP για εκφοβισμό... Η ρύπανση όμως και τα βαρέα μέταλλα... φυγείν αδύνατον!

* Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ, Ιρλανδία

 

Eldorado Gold και το Ελληνικό Δημόσιο


  

 

Για τη Νέα Σύμβαση με Ελληνικός Χρυσός. Κάποιες Παρατηρήσεις #skouries

 Toυ Σαράντη Δημητριάδη, ομότιμου καθηγητή γεωλογίας ΑΠΘ.

 = = =

Με επιστολή προς όλους τους βουλευτές, 11 περιβαλλοντικές οργανώσεις εκφράζουν την έντονη αντίδρασή τους για τη σύμβαση της Ελληνικής Δημοκρατίας με την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός».

Όπως επισημαίνουν, κατά το Σύνταγμα, το Κράτος έχει υποχρέωση να λαμβάνει ιδιαίτερα προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος, ενώ παράλληλες και παρόμοιες υποχρεώσεις απορρέουν επίσης από το διεθνές δίκαιο αλλά και το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 = = =

 Με ομόφωνο ψήφισμα το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Βόλβης διαμαρτύρεται για την αποικιοκρατική σύμβαση της «Ελληνικός Χρυσός» με το Δημόσιο, που προκάλεσε σφοδρές επικρίσεις από περιβαλλοντικές οργανώσεις και πυρά από σύσσωμη την αντιπολίτευση.

Γ. Ζαμπετάκης: Πολλοί άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, διώκονται με τη μέθοδο SLAPP

 

 

 

23.3.2021

Συνέντευξη στην κ. Μπούλικα Μιχαλοπούλου στο Ράδιο Μέρα 

για την Σύρο, τα βαρέα μέταλλα και τα SLAPP.

= = = = = = = = 

Γιάννης Ζαμπετάκης: Είναι συνήθης πρακτική η άσκηση διώξεων από τις μεγάλες εταιρείες κατά των πολιτών για να σταματούν να αγωνίζονται

Ως συνήθη μέθοδο για την τρομοκράτηση των πολιτών που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής τους περιέγραψε σε συνέντευξή του στο “Στίγμα της ΜέΡΑς” ο Γιάννης Ζαμπετάκης, πρόεδρος του Τμήματος Βιολογικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Limerick (Ιρλανδία), την αγωγή που ασκήθηκε πρόσφατα στη Σύρο κατά του Παρατηρητηρίου Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου από την εταιρεία ΟΝΕΧ που διαχειρίζεται τα Ναυπηγεία του Νεωρίου.

Το πρόβλημα των αγωγών και δικαστικών διώξεων δεν προέκυψε τώρα με τη Σύρο, ανέφερε ο κ. Ζαμπετάκης. Το είχαμε αντιμετωπίσει όταν κάναμε κινητοποιήσεις για τον Ασωπό στα Οινόφυτα Βοιωτίας, τη ΛΑΡΚΟ στην Εύβοια, τις Σκουριές στη Χαλκιδική. Πρόκειται για τεράστιο πρόβλημα. Άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τον τόπο τους σέρνονται στα δικαστήρια. Στην περίπτωση της Σύρου, η εταιρεία ONΕX άσκησε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση κατά πολιτών που ήθελαν να ελέγξουν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των ναυπηγικών δραστηριοτήτων, ζητώντας ως αποζημίωση ένα εκατομμύριο ευρώ. Συκοφαντική δυσφήμηση από μία πρωτοβουλία η οποία δεν αναφέρεται καν ονομαστικά στην εταιρεία!

Πρόκειται για το φαινόμενο SLAPP (Strategic Lawsuit Against Public Participation), όπως αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία. Σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι γίνονται αγωγές και άλλες δικαστικές ενέργειες ώστε να παρεμποδίζεται και να αποθαρρύνεται η συμμετοχή στα κοινά των ανθρώπων που ξεκινούν ένα τέτοιο αγώνα. Και βέβαια δεν πρόκειται για κάποια ελληνική πρωτοτυπία, αλλά για διεθνή πρακτική.
Το λογικό θα ήταν οι κατά τόπους αρμόδιοι φορείς, είτε οι Περιφέρειες και το υπουργείο Περιβάλλοντος να αφουγκράζονται τις ανησυχίες των πολιτών και να διενεργούν τους απαραίτητους ελέγχους ώστε είτε να καθησυχάζουν τους πολίτες, είτε να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος. Αντίθετα, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν κάνουν τίποτα από αυτά που θα έπρεπε βάσει νόμου.

Στην περίπτωση της Σύρου το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό. Μιλάμε για βαρέα μέταλλα στο λιμάνι, τα οποία θα εξαπλωθούν στα ψάρια της περιοχής και μέσω της διατροφικής αλυσίδας θα περάσουν και στον άνθρωπο. Κατά συνέπεια πρέπει να γίνει άμεση διερεύνηση, αλλά στη συνέχεια αυτός που ευθύνεται για αυτήν την κατάσταση θα πρέπει να σταματήσει να ρυπαίνει και να αποκαταστήσει τη ζημιά που προκάλεσε. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι ξεκάθαρη σε αυτό το σημείο. Το θέμα είναι να ενεργοποιηθούν οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς και να αποδώσουν τις ευθύνες όπου πρέπει.

Η μόνη λύση που υπάρχει αυτή τη στιγμή, δεδομένων των συνθηκών, είναι να πάρουν οι ίδιοι οι πολίτες δείγματα και να τα παραδώσουν για ανάλυση σε κατάλληλα εργαστήρια. Το είχαμε δοκιμάσει με επιτυχία και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν, όπως στον Ασωπό και τις Σκουριές. Πρόκειται για μια μάχη ανάμεσα σε έναν Γολιάθ και έναν Δαυίδ, όμως έχουμε την τεχνογνωσία να τη φέρουμε εις πέρας με επιτυχία, όμως θα είναι απαραίτητη και μια παράλληλη πολιτική στήριξη, τόσο σε τοπικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο Βουλής.

 


Monday, 22 March 2021

Air pollution: Particulates are more dangerous than previously thought

 Researchers at the Paul Scherrer Institute PSI have for the first time observed photochemical processes inside the smallest particles in the air. In doing so, they discovered that additional oxygen radicals that can be harmful to human health are formed in these aerosols under everyday conditions. They report on their results today in the journal Nature Communications.

 

Source

Οι εξορύξεις και το ΥΠΕΚΑ

 Πηγή: το Κουτί της Πανδώρας

Ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά προβλήματα στην Ελλάδα είναι οι εξορύξεις σιδήρου και νικελίου στην Εύβοια και χρυσού στις Σκουριές. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η ανοικτή εξόρυξη, που αφήνει ανοικτές πληγές στο βουνό, γι' αυτό και στην πιο πολιτισμένη Σκωτία, το εκεί ορυχείο χρυσού λειτουργεί με κλειστή εξόρυξη.

 

                                                Κόκκινη λίμνη στο νταμάρι «Ακρες» (πάνω).                                                                     Το κίτρινο χρώμα στην περιοχή Κοτρώνι προέρχεται από τις χημικές                                                                             αντιδράσεις των σιδηρούχων μεταλλευμάτων.
 

Γιατί είναι όμως πρόβλημα η ανοικτή εξόρυξη;

Πριν από 12 χρόνια, Σεπτέμβρη του 2009, πήγα στα λατομεία της ΛΑΡΚΟ, στο χωριό Κοντοδεσπότι της Εύβοιας. Και εκεί είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια (βλέπε φωτογραφίες εδώ) το τι κάνει η όξινη απορροή στο περιβάλλον.

 

 

Από το 1969 στην κεντρική Εύβοια βρίσκεται η καρδιά της εξορυκτικής βιομηχανίας σιδηρονικελιούχου μεταλλεύματος της ΛΑΡΚΟ. Ολη η ενδοχώρα είναι κατασκαμμένη από νταμάρια βάθους 300 και 400 μέτρων: Κοντοδεσπότι, Σταυρός, Παγώντας και Νέος Παγώντας, Ακρες, Τριάδα είναι ορισμένες από τις περιοχές των λατομείων που καταλαμβάνουν περίπου 4 χιλιάδες στρέμματα του δήμου Μεσσαπίων. Ολα μέσα σε πευκόφυτες περιοχές.

Όξινη διάβρωση

Επισκεφθήκαμε τα νταμάρια μετά τις πλημμύρες του Σεπτέμβρη 2009.

Στο Κοτρώνι, ένα ορυχείο πολλών στρεμμάτων που περιβάλλεται από πυκνό πευκοδάσος, η κοκκινοκίτρινη λάσπη εναλλασσόταν με λίμνες αλλού καφέ-κίτρινες αλλού κόκκινο-πορτοκαλί. Χρώματα που, όπως μας εξήγησε ο αείμνηστος Θανάσης Παντελόγλου, «οφείλονται στην όξινη διάβρωση των εδαφών».

«Η εταιρεία ποτέ δεν έχει αποκαταστήσει πλήρως τα ορυχεία. Παρότι τελειώνει την εκμετάλλευση του μεταλλεύματος, επανεκμισθώνει τις ιδιοκτησίες για να μην προχωρήσει στη δαπανηρή αποκατάσταση», μας είπε το 2009 ο Ν. Φραντζής, μέλος ειδικής επιτροπής του Πανευβοϊκού Δικτύου Περιβάλλοντος.

Το 2009, η δραματική κατάσταση των υπόγειων υδάτων του δήμου Μεσσαπίων δεν αποτελούσε ξαφνική ανακάλυψη. Στα γύρω χωριά από το 2005 ήταν διάχυτη η φήμη ότι βυτία και φορτηγά με τοξικά απόβλητα από εταιρείες επεξεργασίας μετάλλου στη Βοιωτία έρχονται βράδυ σε εγκαταλειμμένα νταμάρια της ΛΑΡΚΟ ή μέσα στο δάσος και «αδειάζουν».

Οι τιμές για τη μίσθωση ενός τέτοιου οχήματος κυμαίνονται από 8 έως 10 χιλιάδες ευρώ, τη στιγμή που για να σταλούν τα φορτία στη Γερμανία, όπου αδρανοποιούνται, χρειάζονται 30 χιλιάδες...

Νταμάρια και βαρέα μέταλλα

Τα ανοικτά νταμάρια-λατομεία που αφήνει πίσω της η εξορυκτική δραστηριότητα στη Μεσσαπία και στη Χαλκιδική στις Σκουριές λειτουργούν ως τεράστια χωνιά. Στη Μεσσαπία όπου έχω δει με τα μάτια μου τα λατομεία έχουν διάμετρο πάνω από 300-400 μέτρα και βάθος 200-300 μέτρα. Αυτά είναι λοιπόν τεράστια χωνιά όπου μπαίνει το νερό της βροχής και έρχεται σε επαφή με τα μέταλλα. Όπως το βρόχινο νερό απορροφάται από το χώμα, τα βαρέα μέταλλα ρυπαίνουν το νερό και αυτό το νερό «εμπλουτισμένο» σε βαρέα μέταλλα καταλήγει στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα και από εκεί στις βρύσες των σπιτιών μέσω των γεωτρήσεων.

Το πρόβλημα αυτό λύθηκε επιδερμικά το 2009 και το 2010 κάνοντας νέες γεωτρήσεις. Αλλά όταν το νερό το ρυπασμένο με τα βαρέα μέταλλα, εξασθενές χρώμιο και νικέλιο στην Εύβοια, καταλήγει στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, το να ανοίγεις νέες γεωτρήσεις είναι σαν να ρουφάς νερό με ένα καλαμάκι από το ίδιο ρυπασμένο μπουκάλι...Οι γεωτρήσεις είναι τα καλαμάκια και ο υπόγειος υδροφορέας είναι το μπουκάλι... Είναι θέμα χρόνου να ρυπανθούν και οι νέες γεωτρήσεις.

Όλα αυτά που γράφω εδώ, τα έχω ξαναγράψει το 2010 αλλά εις μάτην... Η μόνη λύση είναι η πλήρης αποκατάσταση των λατομείων ώστε το βρόχινο νερό να μην έρχεται σε επαφή με τα μεταλλεύματα...

Το ΥΠΕΚΑ θα πρέπει να μας απαντήσει γιατί δίνει εγκρίσεις περιβαλλοντικών όρων (ΑΕΠΟ) χωρίς αποκατάσταση των λατομείων. Τα νέα και τα πιο παλιά λατομεία είναι ανοικτές πληγές που σε βάθος χρόνου θα γίνουν και αυτά χωνιά όπως γράφω παραπάνω.

Γίνεται έτσι φανερό πώς η μεταλλευτική δραστηριότητα χωρίς αποκατάσταση των μεταλλείων έχει άμεση σχέση με τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, την ασφάλεια του πόσιμου νερού, την διατροφική αλυσίδα και την Δημόσια Υγεία.

Τα ερωτήματα είναι τεράστια και καυτά.

Οι απαντήσεις όμως λείπουν...

 

Sunday, 21 March 2021

GSK and vaccine trials

    Seven vaccine trials and two trials on infant milk formula were carried out on more than 600 babies                                                                     and children;SOPA

= = = = = = 

Two months ago, we learned about 

children used as Guinea Pigs in Ireland.

In 1965, Hillary tested a measles vaccine called Glaxo Quintuple V CT21 on up to 25 infants at Bessborough and St Patrick’s. One child died of cardiac and respiratory failure two weeks after receiving the first injection. “The available medical records do not suggest this child’s death was in any way linked to the vaccine,” the report said.

The trial of another measles vaccine in 1969 was run by Victoria Coffey, a doctor who taught at Trinity College Dublin, and involved 250 children at St Patrick’s home, where she was the medical officer. She received a personal cheque for IR£230, about €5,000 in today’s money, from Glaxo “to assist with the purchase of laboratory equipment”. It was followed by a second cheque, also made payable to Coffey, for IR£250. To put the value of the payments into further context, a redbrick artisan house sold in Ringsend, Dublin 4 that year for IR£2,000.


 (...)

In November 1969, William Burland, a doctor at Glaxo’s head office in England, wrote to the company’s official in Ireland about plans for testing an experimental baby milk formula. The letter was marked “highly confidential”. “I am looking for establishments such as homes for illegitimate babies, etc where these investigations could be set up and where there are sufficient numbers to enable us to have two groups of babies, one fed with experimental milk, and one to act as controls,” it said. “Do you think it would be possible to set up a trial of this nature in Eire?”

Following a meeting between Burland and nuns at Bessborough, the trial went ahead in March 1968. The babies lined up for it had to be more than 7lb in weight. It was conducted simultaneously with trials of the same experimental milk in Malaya and Argentina.

In the Cork home, 14 children were recruited as subjects. Eithne Conlon, a GP to whom Glaxo offered a free airline flight in return for her participation, reported that the infants “experienced moderate to severe vomiting, moderate to severe wind, loose stools and green stools”. Severe vomiting, regurgitation and irritableness were noted in nine other children used for the trial at St Patrick’s. Glaxo’s L14 milk was discontinued “due to the severity of the side effects”.

 

 

Also that Doctors were paid thousands for mother and baby home trials.

Two doctors who blocked a state inquiry into vaccine trials they conducted on hundreds of children in mother and baby homes received personal cheques from the British pharmaceutical companies involved, last week’s report on the institutions shows.

Two other doctors who ran vaccine and baby-milk trials in homes in Dublin and Cork were offered money and a free flight for a holiday in England.

Patrick Meenan, a former president of the Medical Council of Ireland, and Irene Hillary, who led the National Virus Reference Laboratory in University College Dublin (UCD), made successful court challenges after being called as witnesses to the Laffoy Commission on child abuse in residential institutions. As a result, its investigation of vaccine trials for Glaxo Laboratories and the Wellcome Foundation between 1960 and 1973 was shut down by the High Court in 2004.

It has now emerged in the 3,000-page report of the commission of investigation into mother and baby homes, published last Tuesday, that Meenan and Hillary received combined payments of IR£3,950 in the early 1970s, the equivalent of about €60,000 in today’s money. This was in return for conducting trials of unapproved vaccines for measles, polio, diphtheria and whooping cough. Meenan and Hillary, who were both professors of microbiology, are now dead.

The 600 children from the homes who were used in seven vaccine and two infant milk trials were mostly unaccompanied, “illegitimate” by law, had congenital conditions, or were of mixed race. Many of their mothers had psychiatric disorders, mental illness, low IQ or were under the age of consent. One mother was just 15.

The commission found the trials were conducted illegally, without medical or import licences, and without seeking the consent of the children’s mothers.

The report says the trials contravened ethical standards of the time, including the Nuremberg code, the Helsinki declaration, and British Medical Research Council guidelines.

According to the report, Meenan, who was also the head of UCD’s faculty of medicine, “appealed” to Wellcome in 1972 for a grant to employ a laboratory technician and suggested that the company give him a non-renewable grant of IR£1,650 by way of a personal cheque, which he would then endorse and make payable to the university bursar.

“He also recommended that a ‘personal grant’ of £650 be put in place [for Hillary]”, the report states. At that time, she was about to commence a trial of Wellcome’s modified three-in-one vaccine. Both payments were made by personal cheques. Meenan received a second cheque the following year for a further IR£1,650, bringing his payments to IR£3,300.

Glaxo also promised a IR£250 grant to buy laboratory equipment in return for the co-operation of Victoria Coffey, who was the medical officer for St Patrick’s mother and baby home on Dublin’s Navan Road. She asked that the payment be sent to the Medical Research Council of Ireland but it was issued directly to Coffey and made payable in her name.

Coffey wrote to Glaxo saying earlier “complications” in sourcing children for a measles trial had been surmounted. Noting the company’s “offer for financial assistance in the follow-up trial”, she said she “could easily trial at least 250 children”. Eithne Conlon, a GP and deputy medical officer for the Bessborough mother and baby home in Cork, was offered a free air fare for a holiday in England “as reimbursement” when she agreed to test baby milk in the home. The report does not state if she accepted it.

The commission found no evidence that any child was harmed by the trials, but its report chronicles episodes of vomiting and “green diarrhoea” in some children after being vaccinated.

Both Wellcome and Glaxo were subsumed into the pharmaceutical multinational GlaxoSmithKline (GSK) in 2000. The company has refused to say whether it will contribute to any redress scheme for survivors of the institutions.

It said last week: “GSK understand that practices described in the report make for difficult reading and our thoughts are with the families involved. The report does not reflect how clinical studies are conducted today. In today’s clinical studies, participants or their parents/guardians must give their informed consent to participate after being told about the study, its potential benefits and its potential risks. Withdrawal from a clinical study remains the right of all participants.

“Given the lapse of time, GSK is unable to provide any further comment on the historic events outlined in the report and its conclusions.”

About 9,000 of the 57,000 babies born in the 18 homes investigated died. In the 1930s and 1940s, 40% of babies in the institutions died before their first birthdays.

Some 56,000 women were incarcerated, 5,616 of them under 18.

= = =

Today, on the Sunday Times, we can read that

Children's minister urges GSK to compensate vaccine trial victims

Roderic O’Gorman, the minister for children, has asked GlaxoSmithKline (GSK), the pharmaceutical firm, to consider making “reparations” to the former residents of mother and baby homes where vaccine trials were conducted in the Sixties and Seventies.

Last week O’Gorman wrote to Dame Emma Walmsley, GSK’s chief executive in Britain, seeking “appropriate action” to meet the company’s moral and ethical responsibility, after further detail about the trials emerged in the final report of the commission of investigation into mother and baby homes in January.

The commission, chaired by Judge Yvonne Murphy, said seven vaccine trials and two trials on infant milk formula were carried out on more than 600 babies and children in the homes, between 1960 and 1973, on behalf of Glaxo Laboratories and the Wellcome Foundation. These companies later became part of the GSK group.

 

 

Thursday, 18 March 2021

How much of global greenhouse gas emissions come from food?


 source: How much of global greenhouse gas emissions come from food?

Summary

There are a wide range of estimates for how much of the world’s total greenhouse gas emissions come from food. Some studies say this figure is one-quarter, some say it’s more than one-third.

Where do these differences come from? There are three reasons why some of these estimates vary so much:
1) some studies do not include emissions from cooking and food waste;
2) different studies disagree about the emissions from land use change and deforestation; 
3) some, but not all, studies include non-food agricultural products such as cotton, wool, leather and biofuels

The specific number that answers this question depends on these three factors, but the range of possible answers is not too large: around 25% to 30% of global emissions come from our food systems, and this rises to around one-third when we include all agricultural products.

 

One-quarter or one-third: how much of global emissions come from food?

It is nothing new that estimates of food emissions span a wide spectrum. The Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) Special Report on Climate Change and Land reports a range from 10.8 and 19.1 billion tonnes of CO2-equivalent (CO2e) emissions per year. That’s between 21% to 37% of global total emissions. Quite a big difference. We’ll soon see where these disagreements come from.

In light of this, the difference in estimates from Poore and Nemecek (2018) of one-quarter, and Crippa et al. (2021) of one-third are not that surprising. They fall right in the middle of this wide range. Given that they are using very different  methods to get to these numbers it is actually encouraging, from a research perspective, that these estimates are so close to each other. But we should still try to figure out where the differences come from.

In the chart here I’ve shown the results of these two studies side-by-side. I’ve grouped emissions into their comparable parts of the food chain:

  • Land use: this includes deforestation, peatland degradation and fires, and emissions from cultivated soils.
  • Agricultural production: this includes emissions from synthetic fertilizers (and the energy used to manufacture them); manure; methane emissions from livestock and rice; aquaculture; and fuel use from on-farm machinery.
  • Supply chain: this includes all emissions from food processing, packaging, transport, and retail, such as refrigeration.
  • Post-retail: this is all the energy used by consumers for food preparation, such as refrigeration and cooking at home. It also includes emissions from consumer food waste.

Poore and Nemecek, shown on the left, estimated that food was responsible for 13.6 billion tonnes of CO2e. Crippa et al. estimate 17.9 billion tonnes of CO2e. So, there’s a difference of around 4 billion tonnes. Where does it come from?

  • Consumer cooking and waste are not always included in Poore and Nemecek: the easiest differrence to spot is that Poore and Nemecek only quantify emissions up to the retail stage of the supply chain. They don’t include energy use by consumers or consumer waste. As we see from the chart, this amounts to 2.1 billion tonnes CO2e.
  • Land use emission estimates differ: the biggest difference is in land use emissions. Crippa et al. (2021) estimate emissions to be 2.5 billion tonnes CO2e higher. This can be largely explained by differences in the attribution of deforestation. They allocate all of global deforestation to agriculture. However, the authors note that this is a main limitation of their approach, since only around 80% of deforestation is driven by agricultural expansion (the rest driven by urban development, mining and other human land use change). So their deforestation estimate is possibly a bit too high. Poore and Nemecek only allocated 60% of deforestation to food systems. This might be a bit of an underestimate. Land use emissions due to agriculture are likely to be somewhere in the middle of these two values.
  • Food vs. non-food agricultural products: the other main difference is that Poore and Nemecek only include food products in their 13.6 billion tonnes CO2e figure. Non-food agricultural products such as cotton, wool, leather, rubber and biofuels are not included. They do also provide a separate estimate which includes non-food products; this estimates that agricultural products as a whole contributes 33% to global emissions. Crippa et al. (2021) do include at least some of these non-food agricultural products in their estimate.

Comparing these two studies is useful because they highlight the main differences we see across the range of studies on food emissions. The big differences are: what stages of the supply chain are covered (some studies include consumer cooking and waste, some don’t); whether non-food agricultural products such as biofuels and textiles are included; and the biggest uncertainty is emissions from deforestation and land use change. The uncertainty in deforestation emissions estimates from the UN FAO can be as high as 50%, and over 100% for emissions from peatlands. Deforestation can also vary a lot from year-to-year, so decadal average values are often used.

How much of global greenhouse gas emissions come from food systems? The amount of uncertainty in these estimates means it’s helpful to understand where the differences come from, and that they all fall within a reasonably narrow range. If someone asks me, my response is usually “around 25% to 30% from food. Around one-third if we include all agricultural products.”

 

the agri-food sector and climate science indicators

 source: Irish Times

 

On the morning of February 25th, Karen Ciesielski, co-ordinator of the Environmental Pillar (EP), joined a virtual meeting of the Department of Agriculture’s Agri-Food 2030 Committee. The committee members had spent 15 months working on a Government strategy that will profoundly reshape the Irish landscape, farmers’ lives and our food system, and a draft version had been circulated a few weeks before.

The EP coalition were dismayed at what they read. They believed it did not put livelihoods, a fair price for producers and environmental considerations to the fore. After submitting lengthy proposals on multiple occasions, including targets for legal compliance, Ciesielski told the committee, which is headed by agricultural economist Tom Arnold, they couldn’t support it. They were out.

“We felt strongly we should be at the table and we stayed engaged throughout the process,” she says. “The decision wasn’t easy, but how can we campaign for the environment and sustainable agriculture and sign something that is so against what we believe in? It’s full of lofty language about sustainability but the actions aren’t there.”

In 2019 the publicly-funded EP, comprising 33 non-governmental organisations (NGOs), was offered a seat on the 30-person committee by the department. It had requested two more seats for Stop Climate Chaos (whose members include Trócaire, Concern and Irish Doctors for the Environment) and the Sustainable Water Network (an umbrella group of 24 NGOs); this was rejected and Ciesielski was asked to represent them all.

Committee members selected by the department include five business lobbyists, five farm organisations, one fishing representative, one banker, chief executives of companies, including Glanbia and Keelings, chairs of State agencies, including the Environmental Protection Agency, and scientists and academics (one of whom also works for an agri-feed company).

The predecessors to Agri-Food 2030 were economically ambitious. Food Harvest 2020 had specific production targets that were achieved within years; Food Wise 2025 continued along the same vein. Both strategies have brought significant economic growth; in the last decade, food and drink exports doubled in value to €14.5 billion.

 

Increased emissions

It has come at a price to the environment, however. Nitrogen and greenhouse-gas emissions have increased beyond legal limits and scientists point to the expansion of agriculture, under these strategies, as a driver of water pollution. About 85 per cent of protected habitats have “unfavourable” status and the National Parks and Wildlife Service says the main reason for the decline is agricultural practices. Species are slipping away; scientists warn we’re facing a “silent spring” with a loss of bees and point to intensification as a reason for this.

“We’ve been very slow to act,” says Dr James Moran, an agri-environment expert from the Institute of Technology Sligo who sits on the “Cap 4 Nature” group of independent scientists. “I hope this strategy has clear targets and measurements for success for the environment. If we don’t make serious changes now, in 10 years’ time we’ll be in for a big shock with serious consequences for farmers and industry, with very heavy and painful cuts.”

The EP’s decision to stand down attracted damning criticism from the agri-media, with claims they’re driven by “deep rooted ideology” and a sense of moral superiority. It was met with disappointment from committee members, some of whom agreed with aspects of what the EP had asked for, but felt it was a mistake to withdraw before the final document was agreed.

President of the Irish Farmers’ Association, Tim Cullinan, who sits on the committee, was surprised. “I’d much prefer that the EP would have continued,” he says, adding that while the two previous strategies were about growth, Agri-Food 2030 would “point us in a different direction of travel. We have to be carbon neutral by 2050. We’re all striving to get there.”

It comes at a critical time for food policies. Ireland’s Climate Action Bill will set out how emissions will be reduced for the next decade. Internationally, the goal of carbon neutrality by 2050 will form the backdrop to two major United Nations summits this year: the Food Systems Summit and the COP26 Climate Change conference.

There are seismic shifts at European Union level, along with Common Agricultural Policy reform. The European Green Deal, with the Farm to Fork strategy and the €20 billion biodiversity strategy, will feed into the need for food policies that are fair, healthy and environmentally friendly.

Opportunities

This offers momentous economic opportunities and the Agri-Food 2030 strategy seeks to position Ireland as an international leader in “sustainable food systems”. Does the data back that up? According to economist Alan Matthews, professor of EU agricultural policy at Trinity College, the trends in emissions, water and biodiversity mean that Irish agriculture is not on a sustainable path.

Intensification of dairy farming is a key – but emotive – issue. In the past decade, dairy farm incomes have increased by about 31 per cent and although farmers are carrying debt and working hard, dairying is an economically viable way to stay on the land. The dairy processing sector has significantly grown andsells nearly all of its output worldwide. The herd is forecast to grow by 200,000 between now and 2027, bringing the total to 1.65 million cows.

Some farmers are rapidly pivoting towards ecological-friendly farming. But an increased dairy herd will mean we’ll all pay an ecological price. “We’ve seen declines in water quality that are clearly linked to dairy intensification, particularly in the south and southeast,” says Sinead O’Brien of Sustainable Water Network.

“It’s unlawful under the EU’s Water Framework Directive and the Nitrates Directive. If this strategy goes ahead we’ll see bigger dairy farms, hedgerows going, wetlands drained, scrub being cleared. We’re in an absolute crisis of nature loss, climate change and plummeting water quality. The strategy is completely divorced from the scientific reality.”

Beef and tillage farmers are also concerned that their livelihoods will be shut out. “Where will this expansion finish? Will we have to milk a thousand cows?” says farmer Edmond Phelan, who sits on the committee as a representative of the Irish Cattle and Sheep Farmers’ Association. “We have to get away from the idea we have to just keep expanding. It can’t just be about output, uber alles.”

 

One of Ireland’s leading climate scientists, Prof John Sweeney, says it makes good economic sense to act now. “I would like to see a change in direction from a policy of intensification towards diversification that encourages the family farm. What I worry about is the sense that once we lose our clean green image and the world cottons on to the cost of production to the Irish environment, then the risk to agriculture will increase substantially.”

Shared interests

This points to an increasing alignment of shared interests between some farmers, scientists and environmentalists, who are together wondering: who should benefit from these policies? And where does it leave small to medium-sized family farms?

In the draft Agri-Food strategy, it says that the number of farmers earning their living exclusively from farming “is likely to continue to fall during the next decade”. The acceptance of this as a fait accompli is not only of concern to Edmond Phelan.

“What worried me most is that smaller farmers are being abandoned,” says Oonagh Duggan of BirdWatch Ireland, an EP member. “I see nothing in this to support these farmers . The ambition is very low. If we don’t see ambition now – when will we see it?”

The strategy is due to be finalised and sent for public consultation within weeks. The withdrawal of the EP has undoubtedly heaped pressure on the remaining committee members; as signatories to this strategy, they will have to stand over and defend their decision in the future. The stakes could not be higher.

 

 

Wednesday, 17 March 2021

'Ειρε-Ιρλανδία-Eire-Ireland-gratitude

Eire,

the country of the Celts,

the country without soccer,

the country where life is beautiful.

My first visit here was in October 2015, in Limerick,

Job interview,

got the job on the day!

Since then, packing...till end of November.


 And, then, driving through Europe with Nathaniel.

What a drive, the two of us and our two dogs at the back seat.

The name of the ferry we caught with Debbie at Hollyhead in order to come to Dublin was named "Ulysses". 

Next day, I started working at UL.

And now, on St Patrick's Day in 2021, thinking back to 2015 and all these years in Ireland,

positive thoughts are coming to mind,

Ireland has been kind to us,

Irish people (with the exception of a handful) have been helpful and kind,

like St Patrick.

I feel like home here,

and this gratitude is ethereal.


 

 

Monday, 15 March 2021

Το περιβάλλον, οι αγωνιστές και τα SLAPP

 

                Οι ανησυχητικές εξελίξεις στη Σύρο με τη μόλυνση στο λιμάνι της Ερμούπολης

πηγή: Κουτί της Πανδώρας

 

 

Τα νέα από την Σύρο

Σύμφωνα με την «ΕφΣυν» (3.2.2021), ιδιαίτερα ανησυχητικός για τη δημόσια υγεία στη Σύρο είναι ο εντοπισμός βαρέων μετάλλων από δείγματα που ελήφθησαν από την οργάνωση Aegean Rebreath στον πυθμένα του λιμανιού της Ερμούπολης και εστάλησαν στο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ).

Ακόμα πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι, παρά τις σχετικές αναφορές της συγκεκριμένης οργάνωσης αλλά και του Παρατηρητηρίου Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου και παρότι τα όρια που θέτει ο νόμος έχουν κατά πολύ ξεπεραστεί (Ν. 3983/2011) δεν έχει προχωρήσει επί πάνω από ένα χρόνο κάτι συγκεκριμένο ούτε από την Περιφέρεια Ν. Αιγαίου, ούτε επίσης έγιναν έλεγχοι από τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, όπως συνέστησε το ΥΠΕΝ σε συνεννόηση με το ΕΛΚΕΘΕ.

Το θέμα έφεραν πρόσφατα και στη Βουλή 26 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, για να ακολουθήσει πριν από λίγες μέρες άκρως απαξιωτική και επιθετική κατά του βουλευτή Νίκου Συρμαλένιου ανακοίνωση από το Εργοστασιακό Σωματείο Ναυπηγείων Σύρου.

Τον Σεπτέμβριο του 2019 ελήφθη για εξέταση δείγμα ιζήματος από τον πυθμένα του λιμανιού από την οργάνωση Aegean Rebreath, στο πλαίσιο του προγράμματος της ποιότητας των θαλασσίων υδάτων που διεξήγαγε.

Το δείγμα αυτό απεστάλη στα εργαστήρια του ΕΛΚΕΘΕ και τα αποτελέσματα των αναλύσεων έδειξαν τιμές συγκεντρώσεων βαρέων μετάλλων πολύ άνω των ορίων τα οποία αναφέρονται στην επιστημονική βιβλιογραφία και στον Ν. 3983/2011. Βάσει αυτών των στοιχείων, αναδείχθηκε η αναγκαιότητα για συστηματική έρευνα με σκοπό την καταγραφή της πραγματικής ρύπανσης και των ρυπαντών, καθώς και για τη διαδικασία της απορρύπανσης.

Σε απάντηση ερώτησης στη Βουλή του Κρ. Αρσένη (ΜέΡΑ25) τον Φεβρουάριο του 2020, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ αναγνώρισε την αναγκαιότητα διεξοδικής έρευνας. Στη συνέχεια, τον Μάιο του 2020, ο Δήμος Σύρου – Ερμούπολης δέχθηκε συγκεκριμένη πρόταση από το ΕΛΚΕΘΕ, την οποία κοινοποίησε προς την Περιφέρεια Ν. Αιγαίου, αρμόδια κατά τον νόμο για τον έλεγχο των εκπομπών ρύπων στα παράκτια ύδατα.

Οπως υπογραμμίζουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, από τη συζήτηση στη Βουλή «φωτογραφήθηκε ως κύρια αιτία της ρύπανσης οι δραστηριότητες από τις γειτνιάζουσες ναυπηγοεπισκευαστικές εργασίες και, ειδικότερα, η χρήση ψηγματοβολών, υδροβολών και χρωματισμών πλοίων».

«Οι εργασίες αυτές, αν και λαμβάνουν χώρα εντός του πυκνοκατοικημένου αστικού ιστού, γίνονται χωρίς να χρησιμοποιούνται μέσα που να εμποδίζουν τη διασπορά της σκόνης των αποβλήτων των ψηγματοβολών, των υγρών αποβλήτων και της νέφωσης των υδροβολών, καθώς και των σταγονιδίων των χρωμάτων κατά τις βαφές, στην πόλη και στα νερά του λιμανιού.

Ειδικά για τα αερομεταφερόμενα σωματίδια των αποβλήτων των ψηγματοβολών και των σταγονιδίων των χρωμάτων και των υφαλοχρωμάτων, τα οποία είναι άκρως επικίνδυνα για την υγεία, δεν υπάρχει μηχανισμός αποτροπής της διασποράς τους στις κατοικημένες περιοχές και της εισχώρησής τους στον ανθρώπινο οργανισμό (μέσω πολλαπλών οδών), με προφανείς καταστρεπτικές επιπτώσεις» αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου.

Μέχρι και τις αρχές Φλεβάρη 2021 δεν είχε αναληφθεί καμία πρωτοβουλία παρά το πιθανό ενδεχόμενο να συνεχίζεται ανεμπόδιστα η ρύπανση. Σημειώνεται πως ο υφυπουργός Περιβάλλοντος σχολίασε στη Βουλή σχετικά: «Στο λιμάνι της Σύρου υπάρχουν πάρα πολλές δραστηριότητες, οι οποίες ενδεχομένως θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε τέτοιες καταστάσεις». Δεν διευκρίνισε ποιες είναι αυτές οι δραστηριότητες. 

Επιπλέον, στη Βουλή ακούστηκε και το εξής εξωφρενικό: τόσο ο υφυπουργός όσο και η Διεύθυνση Περιβάλλοντος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου ανέφεραν ότι δεν υπάρχουν θεσμοθετημένα όρια βαρέων μετάλλων για θαλάσσια ιζήματα στον βυθό! Αρα μπορεί κανείς να ρυπαίνει τον βυθό χωρίς να πληρώνει; Προφανώς όχι.

Αν η συσσώρευση των βαρέων μετάλλων στον βυθό οφείλεται σε ρυπογόνες δραστηριότητες, το μόνο αποδεκτό «όριο» είναι ότι απλά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εκεί, δεδομένου ότι σύμφωνα με το Π.Δ. 55/98: «Απαγορεύεται η απόρριψη στις ακτές, στα λιμάνια και στα ελληνικά χωρικά ύδατα πετρελαίου, πετρελαιοειδών μιγμάτων, επιβλαβών ουσιών ή μιγμάτων αυτών και πάσης φύσεως αποβλήτων λυμάτων και απορριμμάτων από τα οποία μπορεί να προκληθεί ρύπανση της θάλασσας και των ακτών».

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ρωτούν το ΥΠΕΝ «τι μέτρα πρόκειται να ληφθούν έτσι ώστε να διασφαλιστούν τόσο η απρόσκοπτη συνέχεια και ανάπτυξη της λειτουργίας του ναυπηγείου αλλά και των συναφών όμορων δραστηριοτήτων (καρνάγιο κ.λπ.) όσο και η πλήρης απορρύπανση του λιμένα της Ερμούπολης από τις δυσμενείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις»;

Ακολούθησε η ανακοίνωση σε δεύτερο πρόσωπο του Σωματείου Εργαζομένων του Νεωρίου, στην οποία η οργάνωση «Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου» χαρακτηρίζεται ως «ένας αυθαίρετος σύλλογος κυρίως μη Συριανών που τους ενοχλούν όλα», ενώ γίνεται κατά μέτωπο επίθεση στο πρόσωπο του βουλευτή Ν. Συρμαλένιου:

«Εσύ, κ. Συρμαλένιε, τι συμφέροντα εξυπηρετείς; Εσύ πόσο καθυστερημένος μπορεί να είσαι; Εσύ τι ψέματα είπες για να σε ακολουθήσουν 25 υγιώς σκεπτόμενοι συνάδελφοί σου; Τους είπες ότι οι καρκινικοί δείκτες δεν έχουν καμία διαφορά από τα υπόλοιπα νησιά; Γιατί κύριε σε ενοχλεί η εργασία, η πρόοδος και η ανάπτυξη;..»

Ανεξάρτητα από την εμπρηστική ανακοίνωση, το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος φορέας (και με ποια χρηματοδότηση) θα είναι η αναθέτουσα αρχή της σχετικής αναγκαίας μελέτης, το ΥΠΕΝ, η Περιφέρεια ή ο Δήμος Σύρου-Ερμούπολης; Εξάλλου, μόνο αν γίνει ολοκληρωμένη μελέτη θα προσδιοριστεί αν η συσσώρευση οφείλεται σε φυσικές διεργασίες ή έχει προκύψει από ρυπογόνες δραστηριότητες. Εκτός αν κάποιοι αρνούνται τους ελέγχους...

Οι αγωγές και οι Αγωνιστές

Σύμφωνα με την «ΕφΣυν» (4 Μάρτη 2021), μαίνεται ο επιχειρηματικός πόλεμος Ταβουλάρη - Ξενοκώστα γύρω από τα Νεώρια της Σύρου και της Ελευσίνας. Και ενώ διατυπώνονται εκατέρωθεν σοβαρές καταγγελίες ανάμεσα στους μετόχους της Νεώριον Συμμετοχών (ιδιοκτήτρια των Ναυπηγείων Ελευσίνας), στη Σύρο μια περιβαλλοντική οργάνωση, το Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Πολιτών της Σύρου, που έθεσε καίρια ερωτήματα για τη ρύπανση στο λιμάνι, βρίσκεται αντιμέτωπη με αγωγή της εταιρείας ΟΝΕΧ Ελληνικά Ναυπηγεία Σύρου A.E. με την οποία διεκδικείται ως αποζημίωση το εξωφρενικό ποσό του 1.000.000 ευρώ για συκοφαντική δυσφήμηση, ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη.

Στις 21/12/2020 το Παρατηρητήριο απέστειλε αίτημα στον υπ. Περιβάλλοντος Κ. Χατζηδάκη που αφορούσε τη στασιμότητα, για πάνω από έναν χρόνο, της υπόθεσης των βαρέων μετάλλων στο λιμάνι της Ερμούπολης, υπόθεση για την οποία ήδη ο βουλευτής του ΜέΡΑ25 Κρ. Αρσένης είχε κάνει δύο επίκαιρες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις. Στις 14/1/2021, η εταιρεία ONEX, συμφερόντων Ξενοκώστα, απέστειλε εξώδικο προς τον σύλλογο ζητώντας να ανακληθεί το περιεχόμενο της ανωτέρω επιστολής. «Μας δήλωσε μεταξύ άλλων ότι διατηρεί ακέραιο το δικαίωμά της να ζητήσει την παραδειγματική μας τιμωρία», αναφέρει ο σύλλογος.

Το Παρατηρητήριο Περιβάλλοντος Σύρου μετά την αγωγή εναντίον του ανακοίνωσε πως θα ζητήσει να κληθούν στο δικαστήριο ο δήμαρχος Σύρου, ο περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου, οι συγκεκριμένοι βουλευτές της αντιπολίτευσης αλλά και ο υπουργός (με άλλο χαρτοφυλάκιο πλέον) Κ. Χατζηδάκης, «ώστε να καταθέσουν τις απόψεις τους για το ποιος και αν δυσφημείται».

Το Παρατηρητήριο εκφράζει την απορία του γιατί «οι εταιρείες δεν ζητάνε αποζημίωση και από τους βουλευτές, αλλά στρέφονται μόνο εναντίον των πολιτών που αγωνιούν για την απαράδεκτη καθυστέρηση στη διερεύνηση της πιθανής ρύπανσης με βαρέα τοξικά μέταλλα στον λιμένα της Σύρου». Τη διερεύνηση, για της οποίας την αναγκαιότητα έχουν αποφανθεί και ο Δήμος Σύρου - Ερμούπολης και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου διά της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος και οι κ.κ. Υπουργός και Υφυπουργός Περιβάλλοντος».

Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με την Onex ρωτώντας γιατί η εταιρεία βάλλει κατά ενός περιβαλλοντικού συλλόγου, ο οποίος μάλιστα δεν κατονομάζει την Onex ως ρυπαντή αλλά αναφέρεται γενικά στη μόλυνση του λιμανιού. «Στην επιστολή που έστειλε το Παρατηρητήριο στον υπουργό, μας ονομάζουν και μας εγκαλούν ως τους υποτιθέμενους ρυπαντές ενώ ακόμα δεν υπάρχει κάποιο πόρισμα. Η επιστολή συνοδεύεται από φωτογραφίες και παραπλανητικά σχόλια. Δεν θέλουμε δικαστικές διαμάχες, δεν είμαστε γι’ αυτό στη Σύρο. Τους στείλαμε εξώδικο, παρ’ όλα αυτά το μπαράζ συκοφαντικών αναρτήσεων συνεχίστηκε. Λένε μόλυνση Λιμανιού και δείχνουν Νεώριο και δείχνουν Οnex. Δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος για να προστατευθεί το συμφέρον του Νεώριου από τη δικαστική προσφυγή. Επίσης εκφράζουμε απορία για το πώς χρονικά μπορεί να συμπίπτουν επιχειρηματικές επιθέσεις από την προηγούμενη διοίκηση Ταβουλάρη εκτός Σύρου με ενέργειες που γίνονται εντός του νησιού», δηλώνουν στην «Εφ.Συν.» νομικοί σύμβουλοι της Onex.

Oι αναφερόμενες «εκτός νησιού ενέργειες» δεν είναι άλλες από τις πρόσφατες καταγγελίες της εταιρείας Axis, μετόχου της «Νεώριον Συμμετοχών» (έχει το 24%), κατά της Onex. Η Axis, μια εταιρεία με έδρα στο Λουξεμβούργο, συμφερόντων Ταβουλάρη, κατηγορεί τους νέους ιδιοκτήτες με αναφορά της σε έξι υπουργούς και την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, πως δεν έχει τηρήσει τους όρους της συμφωνίας μεταβίβασης του Νεωρίου της Σύρου όπως ορίζεται στο άρθρο 106 του Πτωχευτικού Κώδικα και όπως επικυρώθηκε από δικαστική απόφαση.

Από την πλευρά της η Onex μιλά για «λάσπη» και καταγγέλλει την εταιρεία Axis ότι επιχειρεί να σταματήσει την προσπάθεια εξυγίανσης. Μάλιστα πρόσφατα στάλθηκε επιστολή στον πρωθυπουργό και στα μέλη της κυβέρνησης με την οποία ζητείται η παρέμβασή τους. Τι σχέση όμως έχουν όλα αυτά με την περιβαλλοντική μόλυνση στο λιμάνι της Σύρου η οποία ενδεχομένως οφείλεται τόσο στο Νεώριο όσο και σε διαφορετικές δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα επί δεκαετίες;

Τη δική τους απάντηση δίνουν μέλη του Παρατηρητηρίου Περιβάλλοντος στην «Εφ.Συν.» (4.3.2021): «Εμείς δεν ξεχωρίζουμε τη διοίκηση Ταβουλάρη ή τη διοίκηση Ξενοκώστα. Ζητάμε επιτέλους να διερευνηθεί το μέγεθος της ρύπανσης στο λιμάνι, να βρεθούν οι υπαίτιοι. Οπου δεν υπάρχει παραγραφή αδικημάτων να αποδοθούν ευθύνες και όποιος ρυπαίνει να σταματήσει και να ληφθούν μέτρα περιβαλλοντικής προστασίας».

Λες την άφοβη αλήθεια; Πάρε ένα SLAPP

Το ακρωνύμιο SLAPP μάς έρχεται από την αγγλική γλώσσα και σημαίνει πρακτικά αγωγές και μηνύσεις κατά ανθρώπων που συμμετέχουν στα κοινά. Το SLAPP είναι τα αρχικά των λέξεων Strategic Lawsuit Against Public Participation, σε ελεύθερη μετάφραση παραπέμπουν σε ποινικές στρατηγικές για να αποθαρρύνουν την ενασχόληση με τα κοινά.

Ο σκοπός του SLAPP είναι απλός: να «κόψουν τον βήχα» και εν τέλει να λογοκρίνουν φωνές που ασκούν δημόσια κριτική. Τα θύματα υπόκεινται σε εξευτελισμό και υπέρογκα δικαστικά έξοδα μέχρι που αργά ή γρήγορα αποθαρρύνονται, αποκαρδιώνονται και…σωπαίνουν. Στην Καλιφόρνια, τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά ώστε έχει θεσπιστεί και αντι-SLAPP νομοθεσία (California Code – Section 425.10) ώστε να προστατεύονται οι πολίτες που υπόκεινται σε SLAPP.

Μια «Στρατηγική Αγωγή κατά της Συμμετοχής του Κοινού» ( Strategic Lawsuit Against Public Participation – SLAPP) είναι μια αγωγή που έχει σκοπό να λογοκρίνει, να εκφοβίσει και να φιμώσει όσους ασκούν κριτική, επιβαρύνοντάς τους με το κόστος της νομικής τους υπεράσπισης μέχρις ότου εγκαταλείψουν την κριτική ή την αντίθεσή τους. Ο τυπικός ενάγων μιας τέτοιας αγωγής SLAPP συνήθως δεν περιμένει να την κερδίσει. Οι στόχοι του ενάγοντα έχουν επιτευχθεί αν ο εναγόμενος υποκύψει στο φόβο, την τρομοκράτηση, τα αυξανόμενα δικαστικά έξοδα ή απλώς την εξάντληση και εγκαταλείψει την κριτική.  Mια αγωγή SLAPP μπορεί επίσης να εκφοβίσει άλλους και να τους αποτρέψει από τη συμμετοχή στο διάλογο (από την wikipedia.org).

Ο φόβος, η ρύπανση και οι Αγωνιστές

Σε όλο τον πολυετή αγώνα μου (μαζί με τους Συναγωνιστές μου σε Ασωπό, Μεσσαπία και Σκουριές) έχουν πολλοί από εμάς δεχθεί SLAPP. Αλλά αυτά τα SLAPP δεν καθαρίζουν τα ποτάμια και τα λιμάνια από τα βαρέα μέταλλα, φευ!

Η ρύπανση επεκτείνεται και η Πολιτεία απλά κωφεύει.

Γιατί δεν κάνουν τους απαραίτητους ελέγχους οι κατά τόπους Περιφέρειες και η Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ; Επειδή δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία ή μήπως οι λόγοι είναι «απλά» πολιτικοί;

Τα ερωτήματά μας είναι απλά και η απάντησή τους θα μπορούσε να είναι απλή και σύντομη σε μια Πολιτεία όμως που έμπρακτα προστατεύει το Περιβάλλον και τα νερά (γήινα και θαλάσσια). Στην Ελλάδα του 2021, όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και οι ενδεχόμενοι ρυπαντές κάνουν SLAPP για εκφοβισμό...Η ρύπανση όμως και τα βαρέα μέταλλα...φυγείν αδύνατον!