μια ιδέα για βιβλίο

Ο Θεός και η Χημεία: πώς αλληλοσχετίζονται;

 

Λέω να γράψω ένα βιβλίο με τον παραπάνω τίτλο.

Ακόμα και για εκείνους που πιστεύουν στο bing bang, πού βρέθηκαν τα σωματίδια του bing bang?

 

Kαι μερικές χημικές παρατηρήσεις:

αρχή διατήρησης μάζας - δημιουργία κόσμου, ο φανερός αριθμός του Θεού είναι το 7: χρειάζονται 7 συζυγιακοί δεσμοί για να έχει χρώμα μια ένωση, οι πιο αποτελεσματικές διαμεμβρανικές πρωτεΐνες είναι αυτές που έχουν 7 αναδιπλώσεις, άπειρα τα χρώματα στο ουράνιο τόξο αλλά το ανθρώπινο μάτι μπορεί να διακρίνει 7, συστήματα κρυστάλωσης και η συμμετρία στον κόσμο κλπ κλπ

Πρόληψη της φλεγμονής και των καρδιαγγειακών παθήσεων – Το νέο βιβλίο του Γ. Ζαμπετάκη που καλύπτει τα κενά γνώσης

 

Στο νέο Βιβλίο του, ο Γιάννης Ζαμπετάκης διαλύει τον μύθο της χοληστερόλης, ως αιτία καρδιακών παθήσεων.

 

Ο συνεργάτης του Cibum.gr που αρθρογραφεί καθημερινά ως “Αριστερό Εξτρέμ”, Γιάννης Ζαμπετάκης, έχει γράψει 10 βιβλία σχετικά με την επιστήμη των τροφίμων. Στο πρώτο βιβλίο, συνεργάστηκε με τον Νίκο Γδοντέλη στο βιβλίο τους “HACCP: από το H έως το P”, το 2006. Στο πιο πρόσφατο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, αποφάσισε να γράψει για το ευρύ κοινό, χωρίς επιστημονική ορολογία μιας και ήθελε να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο ότι γνωρίζουμε σχετικά με τα καρδιαγγειακά νοσήματα.

Περιγραφή του βιβλίου

Σήμερα, οι καρδιαγγειακές ασθένειες είναι η πιο σοβαρή πανδημία για τους ανθρώπους. Πολύ πιο επικίνδυνη από τον covid-19. 18.000.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από καρδιαγγειακά νοσήματα. Με αυτό το βιβλίο ο Γιάννης Ζαμπετάκης αποφάσισε να περιγράψει τι γνωρίζουμε σχετικά με αυτά τα νοσήματα αλλά και να δείξει πόσο λανθασμένη είναι η προσέγγισή μας σε αυτά τα νοσήματα.

Σήμερα, νομίζουμε (λανθασμένα) ότι η χοληστερόλη είναι η αιτία των καρδιαγγειακών νοσημάτων και οι στατίνες είναι το φάρμακο που συνταγογραφείται σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν όμως, οι στατίνες ήταν η λύση, τότε γιατί κάθε χρόνο, ο αριθμός των θανάτων από καρδιαγγειακά νοσήματα αυξάνεται;

Τα ερωτήματα που προσεγγίζει ο συγγραφέας είναι:

1. γιατί δεν πρέπει να εστιάζουμε στην χοληστερόλη αλλά στην φλεγμονή;

2. ποια είναι τα τρόφιμα με αντιφλεγμονώδη δράση;

3. γιατί τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα δεν μειώνουν το καρδιαγγειακό ρίσκο;

4. τι είναι οι μπλε ζώνες και τι μπορούμε να μάθουμε σχετικά με αυτές που θα επιμηκύνουν το προσδόκιμο ζωής;

5. γιατί πρέπει να εστιάζουμε στην προσωποποιημένη διατροφή και άσκηση;

6. τι θα πρέπει να κάνουν οι οργανισμοί (π.χ. ΕΦΕΤ) που προτείνουν διατροφικές παρεμβάσεις και πρότυπα διατροφής (όπως είναι η Μεσογειακή διατροφή);

Με το βιβλίο αυτό έγραψε για αυτά τα θέματα χωρίς δυσνόητη επιστημονική ορολογία και προτείνει μια νέα προσέγγιση στα καρδιαγγειακά νοσήματα μέσα από προσωποποιημένη άσκηση και διατροφή. Το βιβλίο αυτό είναι χρήσιμο για όσους θέλουν να μειώσουν το καρδιαγγειακό ρίσκο αλλά και για τους διατροφολόγους και παθολόγους αλλά και τις ομάδες έρευνας και ανάπτυξης (R+D) νέων προϊόντων της βιομηχανίας τροφίμων.

Σχετικά με τον συγγραφέα

Ο Γιάννης Ζαμπετάκης είναι χημικός τροφίμων. Σπούδασε Χημεία στο ΕΚΠΑ και έκανε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Leeds στην Αγγλία. Από το 1998, εργάζεται σε ακαδημαϊκές θέσεις στα Πανεπιστήμια του Leeds (Αγγλία), Αθήνας και Limerick (Ιρλανδία). Ο κ. Ζαμπετάκης μελετά τις καρδιοπροστατευτικές ιδιότητες των τροφίμων (και ειδικότερα των πολικών λιποειδών) από το 2000. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 110 επιστημονικά άρθρα σε έγκριτες επιστημονικές επιθεωρήσεις και είναι κάτοχος 2 πατεντών. Η φιλοσοφία του σχετικά με το πώς να προσεγγίζουμε τα καρδιαγγειακά νοσήματα περιγράφεται σε αυτό το βιβλίο.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμα από το βιβλίο

 

Επιστημονικές έρευνες από τα ΑΕΙ: Ποιος είναι ο στόχος τους;

                                           το πρώτο μου βιβλίο που γράψαμε με τον Νίκο Γδοντέλη

 

= = = = = = = = = = =  = = = = = =

 Του Γιάννη Ζαμπετάκη*

 

Ξεκίνησα την Ακαδημαϊκή μου καριέρα το 1998 στο Πανεπιστήμιο του Leeds όπου εργάστηκα ως Λέκτορας για τρία χρόνια πάνω στο άρωμα της φράουλας. Τότε ξεκίνησα και μια ερευνητική συνεργασία με τον Δάσκαλό μου Βιοχημείας (στις προπτυχιακές μου σπουδές στο Τμήμα Χημείας στο ΕΚΠΑ) καθηγητή Κωνσταντίνο Α. Δημόπουλο. Το 2003, ξεκίνησα να υπηρετώ κι εγώ το Τμήμα Χημείας στο ΕΚΠΑ, στο εργαστήριο Χημείας Τροφίμων (μέχρι το 2015 όταν και ξεκίνησα να εργάζομαι στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ στην Ιρλανδία) και μέχρι και σήμερα συνεργαζόμαστε με τον Κωνσταντίνο, πλέον εκτός από καλοί συνεργάτες έχουμε γίνει και πολύ καλοί φίλοι.

Η έρευνά μας ήταν πάντα 100% εφαρμοσμένη και μελετήσαμε και μελετούμε πώς τα πολικά λιποειδή των τροφίμων αναστέλλουν την δημιουργία αθηρωματικής πλάκας στους ανθρώπους. Με άλλα λόγια ο στόχος μας είναι να καταλάβουμε πλήρως την καρδιοπροστατευτική δράση των πολικών λιποειδών που βρίσκονται σε ιχθυηρά, στο ελαιόλαδο, στον κατσίγαρο, στα τυριά και στο γιαούρτι καθώς και σε κρασιά.

Η έρευνά μας ποτέ όμως δεν ήταν σε απόσταση από την κοινωνία. Πάντα φροντίζαμε και προσπαθούμε ακόμα και σήμερα να επικοινωνούμε την έρευνά μας όχι μόνο σε συνέδρια και ημερίδες αλλά και προς την κοινωνία, για να ενημερώσουμε τον κόσμο, τι μπορεί να βελτιώσει στην διατροφή του για να μειώσει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο (π.χ. μέσω και των elearning προγραμμάτων του ΕΚΠΑ).

Όλα αυτά τα χρόνια που εργάζομαι στα ΑΕΙ, πάντα προσπαθούσα να βρω ένα τρόπο διάχυσης της γνώσης προς το κοινό, προς τον αναγνώστη ή τηλεθεατή ή ακροατή στο ραδιόφωνο.

Αλλά ακόμα και μετά από 25 χρόνια στα αμφιθέατρα και στα εργαστήρια, η απορία μου είναι τούτη: γιατί οι Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι δεν γράφουν βιβλία, δεν προσπαθούν να επικοινωνήσουν την γνώση τους προς την κοινωνία;

Ο λόγος είναι μάλλον απλός: το εύκολο άλλοθί τους είναι ότι όταν κάνουν αίτηση για προαγωγή, τα κριτήρια αξιολόγησης δεν δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στα βιβλία αλλά στις επιστημονικές δημοσιεύσεις και στις ομιλίες σε διεθνή συνέδρια…

Αλλά τότε πώς θα ενημερωθεί ο απλός πολίτης;

Η δική μου φιλοσοφία είναι αλλιώτικη. Από το 2006 μέχρι σήμερα έχω γράψει 9 βιβλία: 6 στα Ελληνικά και 3 στα Αγγλικά. Τα δυο από τα 6 Ελληνικά βιβλία είναι για το ευρύ κοινό. Αυτόν τον καιρό, τελειώνω ένα ακόμα βιβλίο, την πρώτη μονογραφία μου στα Αγγλικά σχετικά με τις στατίνες και τα καρδιαγγειακά νοσήματα. Το βιβλίο αυτό είναι για όλους τους αναγνώστες που θέλουν να μάθουν πώς η διατροφή και ο τρόπος διαβίωσης μπορούν να μειώσουν τον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Ο αναγνώστης δεν χρειάζεται να είναι γιατρός ή επιστήμονας. Ο τρόπος γραφής του βιβλίου αυτού είναι χωρίς να χρησιμοποιώ εξειδικευμένη ορολογία ώστε ο κάθε μη-ειδικός να είναι σε θέση να καταλάβει τα γραφόμενα και να πράξει ανάλογα για να προστατευτεί από την καρδιοπάθεια και άλλα συγγενή νοσήματα.

Από τις δεκάδες συναδέλφους που είχα αυτά τα χρόνια στην Αγγλία, στην Ελλάδα και τώρα στην Ιρλανδία, ελάχιστοι είναι σε θέση να επικοινωνήσουν με απλό και κατανοητό στο ευρύ κοινό τρόπο, την επιστήμη τους. Δεν τους ενδιαφέρει να το κάνουν αυτό μιας και δεν έχουν κάποιο κίνητρο για πιο γρήγορη ανέλιξη στην καθηγητική βαθμίδα.

Έτσι, σήμερα, αν έχουμε υψηλά επίπεδα χοληστερίνης στο αίμα μας, ο γιατρός μας θα μας συνταγογραφήσει στατίνες οι οποίες όμως προκαλούν διαβήτη τύπου 2 στο 50% των ασθενών που τις λαμβάνουν. Πώς λοιπόν θα ενημερωθεί ο κόσμος για την “απάτη” των στατινών”; Πώς θα ενημερωθεί ο κόσμος για την νεότερη έρευνα στα αναψυκτικά χωρίς θερμίδες όπου χρησιμοποιείται η ασπαρτάμη; Ποιος καταναλωτής γνωρίζει ότι η ασπαρτάμη είναι καρκινογόνα; Πώς θα γίνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό το πρόβλημα με τα μικροπλαστικά στη διατροφική αλυσίδα;

Αυτό το κενό πληροφόρησης είναι μεγάλο και όλοι μας ως μέλη ΔΕΠ έχουμε την ηθική υποχρέωση να επικοινωνήσουμε στο ευρύ κοινό τα πειραματικά μας δεδομένα.

Υποχρέωση είπα;

Ναι, φυσικά! Μιας και όλα τα μέλη ΔΕΠ στην Ελλάδα και στην συντριπτική πλειοψηφία των ΑΕΙ ανά τον κόσμο, είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι. Με άλλα λόγια μας πληρώνουν οι φορολογούμενοι και σε αυτούς θα πρέπει να επιστρέφει η υπεραξία της δουλειάς μας.

Πόσοι από εμάς τους Ακαδημαϊκούς όμως μπορούμε να κοιταχθούμε στον καθρέφτη και να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση: τι μπορώ να προσφέρω ως ερευνητής και δάσκαλος στην κοινωνία;

Δυστυχώς ελάχιστοι…

Υ.Γ. Κλείνω με τους στίχους του Κώστα Βάρναλη: Οι Μοιραίοι.

Mες την υπόγεια την ταβέρνα, 

μες σε καπνούς και σε βρισές 

(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα) 

όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές· 

εψές, σαν όλα τα βραδάκια, 

να πάνε κάτου τα φαρμάκια. 

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο 

και κάπου εφτυούσε καταγής. 

Ω! πόσο βάσανο μεγάλο

το βάσανο είναι της ζωής! 

 

 

Αριστερό Εξτρέμ : Διαχείριση Κρίσεων στη βιομηχανία τροφίμων: Το σενάριο της φρίκης και το σενάριο της σιγουριάς

Του Γιάννη Ζαμπετάκη*

Η χιονοθύελλα «Ελπίδα» που σάρωσε την Ελλάδα την περασμένη Δευτέρα και Τρίτη και έδειξε για άλλη μια φορά ότι από λόγια πάμε καλά αλλά όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή να διαχειριστούμε μια κρίση τα κάνουμε μαντάρα, μου έφερε στο μυαλό ένα βιβλίο που έχω γράψει με εκλεκτούς συνεργάτες το 2010 με τον τίτλο «Η Πράσινη Κρίση» και υπότιτλο «Πρόληψη και διαχείριση κρίσεων στη διατροφή και στο περιβάλλον» (εκδόσεις Σταμούλη).

Στο βιβλίο αυτό γράφω για την διαχείριση κρίσεων στη βιομηχανία τροφίμων (κεφάλαια 1-6, 9 και 10) και παρουσιάζω δύο σενάρια: το σενάριο της φρίκης και το σενάριο της σιγουριάς.

Το υποθετικό σενάριο ξεκινά ένα βράδυ Παρασκευής (πάντα οι κρίσεις ξεκινάνε βράδυ Πρασκευής – νόμος του Murphy). Οι πιο πολλοί εργαζόμενοι έχουν σχολάσει εκτός από το προσωπικό του τηλεφωνικού κέντρου και ορισμένα στελέχη. Το τηλεφωνικό κέντρο είναι απασχολημένο με το πρόβλημα το οποίο έφτασε και στα media. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον απλό. Είναι μια Κρίση!

Σενάριο φρίκης

Σε αυτό το σενάριο, η εταιρεία μας δεν έχει πλάνο διαχείρισης κρίσεων. Οι διευθυντές συσκέπτονται στην αίθουσα συνεδρίων του ΔΣ. Νιώθουν απελπισμένοι μην ξέροντας τι να κάνουν. Προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται. Τα γεγονότα τρέχουν με καταιγιστικό ρυθμό. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και ίσως τους χαλάσει όλο το Σαββατοκύριακο. Το ΔΣ αγωνιά για την εξελισσόμενη κρίση και ψάχνει απελπισμένα να βρει τρόπους αντιμετώπισής της. Από το πρωί της μέρας όπου έξι καταναλωτές παραπονέθηκαν ότι βρήκαν γυαλί σε ένα από τα προϊόντα της εταιρείας, το ΔΣ ψάχνει τρόπο να αντιμετωπίσει την κρίση αλλά στην ουσία…ψάχνεται! Το χειρότερο συνέβη με άλλους δυο καταναλωτές που πήραν τηλέφωνο τα … «κανάλια» και έτσι τώρα μια κάμερα και ένας δημοσιογράφος είναι έξω από το εργοστάσιο και θέλουν να πάρουν συνέντευξη από ένα μέλος του ΔΣ…

Σενάριο σιγουριάς

Από την πρώτη στιγμή που φάνηκε ότι το πρόβλημα μπορεί να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, το ΔΣ της εταιρείας αποφάσισε να εφαρμόσει τα πλάνα «ανάκλησης προϊόντος» και «διαχείριση κρίσεων». Ήταν σε όλους γνωστό τι πρέπει να κάνουν, με ποια σειρά και με ποιες προτεραιότητες. Άλλωστε, εφαρμόζουν αυτά τα πλάνα σε ασκήσεις εικονικής ανάκλησης, τουλάχιστον δυο φορές κάθε χρόνο!

Προετοιμάζομαι = προνοώ

Αυτά τα δυο σενάρια μπορεί να φαίνονται υπερβολικά αλλά δεν είναι! Το καθένα απεικονίζει μια ρεαλιστική εικόνα του πώς αντιμετωπίζεται μια κρίση από μια απροετοίμαστη και από μια πλήρως προετοιμασμένη εταιρία, αντίστοιχα.

Στο βιβλίο μας δείχνουμε και περιγράφουμε ποιες ενέργειες πρέπει να έχει κάνει κάθε εταιρία ώστε να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μια κρίση όταν και αν χρειαστεί.

Η Πράσινη Κρίση – ΖΑΜΠΕΤΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΝΑΝΤΣΟΥ ΘΕΟΔΟΤΑ, ΓΚΟΓΚΟΥ ΑΝΤΩΝΙΑ, ΦΑΤΟΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ ΛΙΝΟΣ (stamoulis.gr)