Maria Amalia "Melina" Mercouri (18 October 1920 – 6 March 1994) was a Greek actress, singer, and politician...
Μelina is in my heart... Most notably for her quest to get back to Athens the Marbles of Parthenon that the British call "Elgin Marbles" (what was the role of Lord Elgin in removing the Marbles from Athens to London?).
I miss you Melina...
Ioannis Zabetakis
Μεσόγειος
Μελίνα Μερκούρη
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί
Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μεσόγειο τη λεν
και παίζουνε γυμνά
παιδιά με μαύρα μάτια
αγάλματα πικρά
γέννησε τους Θεούς,
τον ίδιο το Χριστό
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό,
μέσα στη Λίμνη αυτή.
Το αίμα τους αιώνες σκάλισε εκεί
τα βράχια και τους κάβους και τη βαθιά σιωπή
νησιά σαν περιστέρια αιώνιες φυλακές
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τις βροχές,
μεσ' τη Μεσόγειο
Οι κάμποι κι οι ελιές χάνονται στη φωτιά
τα χέρια μένουν μόνα κι άδεια τα κορμιά
λαοί της συμφοράς και πίκρα του θανάτου
το καλοκαίρι εκεί δε χάνει τα φτερά του,
μεσ' τη Μεσόγειο
Κάτω στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ
Μεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών
τα όνειρα που παίζαν στα βαθιά νερά
γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά,
μεσ' τη Μεσόγειο
Τον Παρθενώνα κρύβουν σύννεφα βαριά
στην Ισπανία εχάθη η λέξη λευτεριά
πάντα η Αθήνα μένει όνειρο πικρό
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό,
μεσ' τη Μεσόγειο.
Μelina is in my heart... Most notably for her quest to get back to Athens the Marbles of Parthenon that the British call "Elgin Marbles" (what was the role of Lord Elgin in removing the Marbles from Athens to London?).
I miss you Melina...
Ioannis Zabetakis
Μεσόγειος
Μελίνα Μερκούρη
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί
Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μεσόγειο τη λεν
και παίζουνε γυμνά
παιδιά με μαύρα μάτια
αγάλματα πικρά
γέννησε τους Θεούς,
τον ίδιο το Χριστό
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό,
μέσα στη Λίμνη αυτή.
Το αίμα τους αιώνες σκάλισε εκεί
τα βράχια και τους κάβους και τη βαθιά σιωπή
νησιά σαν περιστέρια αιώνιες φυλακές
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τις βροχές,
μεσ' τη Μεσόγειο
Οι κάμποι κι οι ελιές χάνονται στη φωτιά
τα χέρια μένουν μόνα κι άδεια τα κορμιά
λαοί της συμφοράς και πίκρα του θανάτου
το καλοκαίρι εκεί δε χάνει τα φτερά του,
μεσ' τη Μεσόγειο
Κάτω στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ
Μεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών
τα όνειρα που παίζαν στα βαθιά νερά
γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά,
μεσ' τη Μεσόγειο
Τον Παρθενώνα κρύβουν σύννεφα βαριά
στην Ισπανία εχάθη η λέξη λευτεριά
πάντα η Αθήνα μένει όνειρο πικρό
το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό,
μεσ' τη Μεσόγειο.