= = =
Γράφει το Αριστερό Εξτρέμ
Καλημέρα και καλό μήνα! Ας μιλήσουμε σήμερα για μπαλίτσα (μιας και είμαι το αριστερό εξτρέμ εδώ) και …πολιτική.
Γιατί το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα είναι Πολιτική!
Αν ζούσε ο Diego της καρδιάς μας, θα έκλεινε προχθές (30.10.23), τα 63…
(αντιγράφω από το εξαιρετικό κείμενο του Νίκου Παπαδογιάννη στο Κουτί της Πανδώρας).
Ας θυμηθούμε ότι δεν κράτησε ποτέ το στόμα του κλειστό και δεν χώνεψε ποτέ τους θιασώτες του δυτικού ιμπεριαλισμού.
Τι θα έλεγε ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα για τις σφαγές στη Γάζα, εάν δεν βιαζόταν τόσο να αποδημήσει για τα γήπεδα του ουρανού;
Πόσες ώρες την ημέρα θα κυκλοφορούσε με τη φανέλα της Εθνικής Παλαιστίνης και πόσες αναρτήσεις θα είχε αφιερώσει στην ειρήνευση;
Παιδί
του λαού, βγαλμένο από τα γκέτο του Μπουένος Άιρες, το «Πίμπε ντ’ Όρο»
(χρυσό αγόρι) του παγκόσμιου ποδοσφαίρου δεν κράτησε ποτέ το στόμα του
κλειστό.
Oι δρόμοι του Ντιέγκο Μαραντόνα και του Φιντέλ Κάστρο
συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1987, έναν χρόνο μετά τα
θαύματα του Μεξικού. Ο ποδοσφαιριστής ταξίδεψε στην Αβάνα οικογενειακώς
και η σύζυγός του, Κλαούντια, είχε στην αγκαλιά της το μωράκι Ντάλμα.
Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα και δεν υπήρχε άλλο φωτισμένο παράθυρο στα κτίρια
της Πλάζα ντε λα Ρεβολουσιόν.
[η συνέχεια εδώ]
(...)
Επιμύθιο (δικό μας)
Οι αστέρες σε όλα τα σπορ, όταν δεν
παίρνουν ανοιχτά και δημόσια θέση κατά των άδικων πολέμων, υπέρ των
φτωχών και ανυπεράσπιστων, υπέρ της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης, εεε,
τότε συμφωνούν με τον ισχυρό που σκοτώνει τον ανίσχυρο, στην Συρία, στο
Αφανιστάν, στην Αφρική και στην Παλαιστίνη!
Ο Diego θα μας θυμίζει
ότι πρέπει να μιλάμε ανοικτά και ξάστερα! Υπέρ της Ειρήνης και της
Δικαιοσύνης και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Υπέρ των προσφύγων και κατά
των ιμπεριαλιστών (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Ισραήλ κλπ)
