Εμπρησμός στα “ΑΒΓΑ ΤΣΑΚΙΡΗ”: Η τρομοκρατική επίθεση με το πρόσχημα της ευζωίας των ζώων

Η διατροφική αλυσίδα, οι ΜΚΟ, η παγκόσμια ελληνική πρωτιά και η αλήθεια.

  Του Γιάννη Ζαμπετάκη

 

Μέχρι σήμερα ο όρος “food terrorist” αφορούσε επιθέσεις με σκόπιμη μόλυνση τροφίμων. Σήμερα (ίσως για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο) είδαμε μία άλλη διάσταση της τρομοκρατικής επίθεσης εναντίον εταιρείας τροφίμων. Δράστες της φωτιάς στη μεγαλύτερη εταιρεία αυγών της Β. Ελλάδας είναι… “ακτιβιστές” προστασίας των ζώων, που συνήθως (τουλάχιστον στο εξωτερικό) διοργανώνουν σοβαρές εκστρατείες και “επιτίθενται”, με αφίσες, ή με ανακοινώσεις ή με άλλους ευφάνταστους και φαντασμαγορικούς τρόπους όπως πχ η παρεμπόδιση της πρόσβασης σε ένα σφαγείο, με στόχο πάντα την ευαισθητοποίηση του κοινού. Γενικά οι δράσεις των ακτιβιστών προστασίας των ζώων, είναι ήπιες μορφές αντίδρασης και σίγουρα όχι εμπρησμοί που θα μπορούσαν να έχουν και ανθρώπινα θύματα.

Διάβασα με έκπληξη λοιπόν, τα σχετικά με την πυρκαγιά (βλ. εμπρησμό από την “ΜΑΖ”) στην εταιρεία “Αυγά Τσακίρης”, όπως δημοσιεύτηκε στο cibum.gr. “Σε εμπρησμό φαίνεται πως αποδίδεται η πυρκαγιά στις κεντρικές εγκαταστάσεις της Tsakiris Family A.E., στη Νεοχωρούδα Θεσσαλονίκης, την προηγούμενη εβδομάδα, και για την πράξη αυτή υπήρξε τα προηγούμενα 24ωρα ανάληψη ευθύνης με κείμενο σε γνωστή ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου, το οποίο υπογράφει η αυτοαποκαλούμενη ομάδα ΜΑΖ (Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζωών)”.

Και σαν να μην έφτανε αυτό το γεγονός, όπου μια αυτοαποκαλούμενη ομάδα εμπρηστών θέλησε με αυτό τον τρόπο να καταγγείλει την μη ευζωία του ζωικού κεφαλαίου, ήρθε και το Ελληνικό παράρτημα της ΜΚΟ Greenpeace να ρίξει ακόμα περισσότερο λάδι στην φωτιά “καταγγέλλοντας” ότι χιλιάδες κοτόπουλα κάηκαν ζωντανά! Στην συνέχεια ωστόσο, η ΜΚΟ ανακάλεσε την ανάρτησή της αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει!

Η διατροφική αλυσίδα

Είναι σε όλους μας γνωστό ότι η εντατική γεωργία και κτηνοτροφία είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε ή να κάνουμε τα στραβά μάτια. Κάθε λεπτό, στα δάση του πλανήτη μας αποψιλώνεται έκταση όσο 27 γήπεδα ποδοσφαίρου! Είναι μια καταστροφή μη αναστρέψιμη.

Τα αίτια αυτής της καταστροφής; Η εντατική γεωργία που απαιτείται για την αύξηση της καλλιεργούμενης γης για φυτά που να παράγουν έλαια, π.χ. σογιέλαιο.

To σογιέλαιο χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη σε μια μεγάλη γκάμα τροφίμων. Μήπως να κάψουμε και αυτές τις εταιρείες παραγωγής τροφίμων επειδή συσχετίζονται με την αποψίλωση των δασών;

Αλλά ας μην κάνουμε τα στραβά μάτια. Ο τρόπος παραγωγής αυγών δεν είναι και ότι πιο βέλτιστο για την ευζωία των αυγοπαραγωγών κοτών. Το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Οι κότες μένουν ανά δυο σε εξαιρετικά μικρά κλουβιά που ούτε να στρίψουν δεν μπορούν και έχουν πρόσβαση σε τροφή και νερό. Τα αυγά πέφτουν σε ένα συλλεκτικό υμάντα.

Πάμε τώρα στα κρεατοπαραγωγά κοτόπουλα: τα κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής είναι μεγάλη “απάτη” : χιλιάδες κοτόπουλα ζουν σε εγκαταστάσεις πραγματικά κολλητά το ένα στο άλλο. Αλλά αν έχουν έστω και ελάχιστη πρόσβαση σε “κήπο”/αγρόκτημα” εκτός των εγκαταστάσεων, τότε αποκαλούνται “ελευθέρας βοσκής”.

Επίσης, όλα τα κοτόπουλα που καταναλώνουμε έχουν ζήσει για 45 μέρες περίπου και τα χαράματα μιας μέρας κρεμιούνται σε ένα τσιγκέλι, περνάνε μέσα από ένα υδρόλουτρο με υψηλή τάση, αναισθητοποιούνται και μετά κόβεται ο λαιμός τους…

Και όταν οι κότες μεγαλώσουν σε ηλικία (περίπου 1,5 έτος) τότε χρησιμοποιούνται στην παραγωγή ζωμών κότας. Ότι και να κάνουν, κάποια στιγμή θα θανατωθούν…

Το μοντέλο αυτό εφαρμόζεται σε όλα τα ζώα της κτηνοτροφίας. Πρόκειται για ένα κακό μοντέλο αλλά το άλλοθι είναι οι διατροφικές ανάγκες του πληθυσμού: η μεγάλη μας εξάρτηση σε τρόφιμα ζωικής προέλευσης. Πόσες μέρες της εβδομάδας καταναλώνουμε τρόφιμα ζωικής προέλευσης;

Ο τρόπος διαβίωσης που έχουμε επιλέξει με πολλά ζωικά τρόφιμα στο μενού μας προκαλεί μια σειρά χρόνιων ασθενειών αλλά ασκεί και ολοένα αυξανόμενη πίεση ώστε να γίνει ακόμη πιο εντατική η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων που αποφάσισαν να κάνουν κάτι για αυτό. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Alexis Gauthier που είχε τα κότσια να μετατρέψει το με Michelin βραβευμένο εστιατόριό του σε εστιατόριο χωρίς καθόλου κρέας στο μενού, ονόματι ‘Studio Gauthier’ στο Λονδίνο.

Ο Gauthier με αυτήν την κίνηση και την αλλαγή φιλοσοφίας έβαλε το δικό του μικρό λιθαράκι για να μειωθεί η κατανάλωση ζώων που έχουν εκτραφεί με εντατικό τρόπο. Μια τέτοια κίνηση μπορεί να γίνει ο καταλύτης για να αλλάξουν και άλλα φημισμένα εστιατόρια το μενού τους.

Ο ρόλος των ΜΚΟ και του περιβαλλοντικού ακτιβισμού

Και ερχόμαστε τώρα στον ρόλο των ΜΚΟ και των ακτιβιστών.

Τo WWF και η Greenpeace είναι οι μεγαλύτερες ΜΚΟ που έχουν στο μικροσκόπιο τους την ευζωία των ζώων που εκτρέφονται είτε για το κρέας τους είτε για άλλα ζωικά προϊόντα. Ο ρόλος τους όμως δεν θα πρέπει να είναι καταγγελτικός και να στρέφεται κατά συγκεκριμένων εταιρειών αλλά κατά της ΕΕ και κρατών και κυβερνήσεων. Μιας και μόνο η ΕΕ και οι κυβερνήσεις μπορούν να αλλάξουν το νομικό πλαίσιο σχετικά με την διαχείριση του φυτικού και ζωικού πλούτου. Με λίγες νομικές κινήσεις, μπορούν (αν θέλουν!) οι κυβερνήσεις και η ΕΕ να βάλουν φρένο στην εντατική γεωργία και κτηνοτροφία.

Παράλληλα, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί περιβαλλοντικοί ακτιβιστές θα πρέπει να έχουμε μια διαφορετική προσέγγιση, πιο δύσκολη αλλά πιο επιστημονική και άρα πιο τεκμηριωμένη.

Οι πραγματικοί ακτιβιστές δεν είναι ούτε εμπρηστές ούτε καταστροφείς περιουσιών, αλλά άνθρωποι που συλλέγουν επιστημονικές πληροφορίες (π.χ. επίπεδα ορμονών σε ζώα) και… φωτογραφίες που να αποδεικνύουν πως η εντατική παραγωγή τροφίμων στη στεριά (κοτόπουλα, χοίροι κλπ) αλλά και στη θάλασσα (έχετε δει κλουβιά ιχθυοκαλλιέργειας και πόσα ψάρια εκτρέφονται εκεί;) δεν είναι βιώσιμο μοντέλο και δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη του την ευζωία των ζώων και των ψαριών.

Ας πούμε, μια υποβρύχια φωτογραφία ενός κλουβιού ιχθυοκαλλιέργειας δεν θα είχε πολύ περισσότερη δύναμη και βαρύτητα παρά ένας εμπρησμός; 

Εν κατακλείδι, είναι επιτακτική ανάγκη να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι πολιτικοί, επιστήμονες τροφίμων και περιβαλλοντολόγοι, διατροφικές ενώσεις και οργανισμοί αλλά και ΜΚΟ και ακτιβιστές και να δούμε πώς μπορούμε να σταματήσουμε (ή έστω να μειώσουμε) αυτή την καταστροφή. Τι λέω τώρα; Να ανάψει κανείς ένα σπίρτο είναι τόσο πιο εύκολο…

 

H αμμοβολή, η υδροβολή και η βαφή: Επιπτώσεις στον άνθρωπο και στο περιβάλλον (μέρος Ι)

 

Γράφει ο Γιάννης Ζαμπετάκης
Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του
Λίμερικ, Ιρλανδία
@yanzabet

Πηγή: Κουτί Πανδώρας

 

Στη διεθνή ναυπιγοεπισκευαστική (Ν/Ε) πρακτική, η συντήρηση των πλοίων γίνεται με το εξής ενδεικτικό απλοποιημένο διάγραμμα ροής: ξέπλυμα με χαμηλή πίεση νερού για να φύγουν τα λεγόμενα «πράσινα» στην γλώσσα του επαγγέλματος (βρύα, στρείδια κλπ), αμμοβολή ή υδροβολή με υψηλή πίεση νερού με ή χωρίς την προσθήκη αποξεστικού υλικού για να προετοιμασθεί η επιφάνεια για το επόμενο βήμα που είναι η βαφή.

Σύμφωνα με την διεθνή βιβλιογραφία, η ανοικτή ξηρή ψηγµατοβολή (open air blast cleaning ή sandblasting) αποτελεί σηµαντικό τοµέα των εργασιών που εκτελούνται σε ναυπηγεία αλλά και σε µικρές µονάδες καθαρισµού και βαφής µεταλλικών επιφανειών. Ψηγµατοβολή είναι η µέθοδος καθαρισµού και τράχυνσης της επιφάνειας µε εκτόξευση σωµατιδίων αποξεστικού µέσου, αιωρούµενων σε ρεύµα υψηλής πίεσης. Τα σωµατίδια µε την πρόσπτωση στην επιφάνεια αποµακρύνουν τα επιστρώµατα βαφής, τα οξείδια που έχουν δηµιουργηθεί, τα λάδια, τις βρωµιές, άλλες ξένες προσμίξεις κ.λπ. και προετοιµάζουν την επιφάνεια για βαφή. Το αποξεστικό µέσο µπορεί να είναι άµµος, ορυκτά υλικά, ψήγµατα µετάλλων, κ.λπ.

Έως σήμερα, η ψηγµατοβολή αποτελεί την πλέον αποδοτική και διαδεδοµένη µέθοδο καθαρισµού και προετοιµασίας προς βαφή µεταλλικών, κυρίως, επιφανειών µεγάλης κλίµακας. Το φάσµα των εφαρµογών της µεθόδου επεκτείνεται σήµερα πολύ πιο πέρα από τον κλασσικό καθαρισµό πλοίων και µεταλλικών κατασκευών και περιλαµβάνει εφαρµογές όπως η διαµόρφωση της επιφάνειας των διαστηµοπλοίων µε πλήρως αυτοµατοποιηµένη διαδικασία, ο καθαρισµός κτιρίων, δρόµων ή αγαλµάτων, η διακόσµηση γυαλιού (βιτρό) και ξύλου ή ακόµη και η οδοντιατρική.

Ωστόσο, παρά το µεγάλος εύρος εφαρµογών της, η ψηγµατοβολή παραµένει, ακόµη και σήµερα, µια εξαιρετικά ρυπογόνος εργασία, κυρίως λόγω των παραγόµενων αποβλήτων αποξεστικού υλικού, τα οποία προκαλούν δυσµενείς επιπτώσεις, τόσο στην ανθρώπινη υγεία, όσο και στο περιβάλλον.

Όµως, παρά τα προβλήµατα που παρουσιάζει, η ψηγµατοβολή χρησιμοποιείται ευρέως και σήμερα. Η υδροβολή με υψηλή πίεση νερού, υπό συνθήκες μπορεί να αντικαταστήσει την αμμοβολή σε συγκεκριμένες εφαρμογές, αλλά και αυτή η μέθοδος έχει τα προβλήματά της.

Τόσο κατά το ξέπλυμα όσο και κατά το δεύτερο στάδιο της παραγωγικής διαδικασίας, στην περίπτωση που αυτή πραγματοποιείται με υδροβολή, παράγονται μεγάλες ποσότητες υγρών αποβλήτων με υψηλό ρυπαντικό φορτίο. Το ξέπλυμα μπορεί ενδεχομένως να θεωρηθεί "μικρότερης σχετικά επικινδυνότητας" από τον κύριο καθαρισμό. Περιέχει κυρίως βιολογικό φορτίο και οι ποσότητες σκουριάς και χρωμάτων που παρασύρονται είναι μικρότερες στις χαμηλότερες πιέσεις νερού που χρησιμοποιούνται για το ξέπλυμα.

Αλλά οι παραγόμενες ποσότητες των υγρών και στερεών αποβλήτων κατά την αμμοβολή ή/και την υδροβολή έχουν μεγάλο χημικό φορτίο σε οξείδια (σκουριές) και βαρέα μέταλλα. Αυτά τα ρυπασμένα απόβλητα δεν μπορούν να αποτεθούν στη θάλασσα ούτε σε ΧΥΤΑ μιας και έχουν μεγάλο φορτίο σε βαρέα μέταλλα υψηλής τοξικότητας. Με άλλα λόγια, η διεργασία της αμμοβολής ή/και υδροβολής έχει τεράστιες επιπτώσεις τόσο στο θαλάσσιο περιβάλλον αλλά και στον αέρα και πολύ πιο σημαντικό στον ίδιο τον άνθρωπο.

Έχει βρεθεί ότι η επίδραση της απόρριψης της σκουριάς στις βενθικές βιοκοινωνίες προκαλεί την µετατροπή του φυσικού βιοτόπου και τη µηχανική ταφή των οργανισµών. Η µελέτη προσδιορισµού χρωµίου, νικελίου και σιδήρου σε βενθοπελαγικούς πληθυσµούς ψαριών και άλλων αλιευµάτων των περιοχών με Ν/Ε μονάδες έχει δείξει ότι οι µέσες τιµές των µετάλλων στη σάρκα των αλιευµάτων ήταν πάντοτε υψηλότερες στους οργανισµούς της περιοχής απόρριψης της σκουριάς.

Επίσης η συχνότητα εµφάνισης υψηλών τιµών στα επίπεδα των μετάλλων ήταν υψηλή στην περιοχή απόρριψης της σκουριάς. Οι συγκεντρώσεις µετάλλων που προσδιορίστηκαν σε κάθε είδος εµφάνισαν υψηλή διασπορά, φαινόµενο που υποδηλώνει ασταθή και επιβαρυµένα περιβάλλοντα. Η πρόσχωση αυτή µε σκουριά, μπορεί να προκαλέσει εµπλουτισµό των επιφανειακών ιζηµάτων του εσωτερικού ορµίσκου µε εξαιρετικά µεγάλες συγκεντρώσεις των βαρέων µετάλλων σιδήρου (Fe), χρωμίου (Cr), νικελίου (Ni), κοβαλτίου (Co), μαγγανίου (Mn), ψευδαργύρου (Zn), μολύβδου (Pb), χαλκού (Cu) κ.α.

Επίσης εξαιρετικά µεγάλες συγκεντρώσεις τόσο διαλυτού όσο και σωµατιδιακού σιδήρου (Fe) και νικελίου (Ni) και διαλυτού μαγγανίου (Mn) έχουν βρεθεί στο θαλασσινό νερό σε όρμους όπου γίνεται απόχυση σκουριών.

Σύμφωνα με την μελέτη του Ν. Παπαχαρίτου, «μελέτη της σύνθεσης και της κατανοµής του ζωοπλαγκτού στη ρηχή περιοχή ενός όρµου που δέχεται την πολύ λεπτή κονιορτοποιηµένη σκουριά έδειξε την εικόνα µιας οικολογικά υποβαθµισµένης περιοχής ειδικά το καλοκαίρι µε τη στρωµατοποίηση των νερών».

«Υψηλά επίπεδα βιοσυσσώρευσης βαρέων µετάλλων (κοβαλτίου (Co), χρωμίου (Cr), χαλκού (Cu), σιδήρου (Fe), μαγγανίου (Mn), νικελίου (Ni), και ψευδαργύρου (Zn)  µετρήθηκαν σε βενθικούς ζωικούς οργανισµούς της παραλιακής και υποπαραλιακής ζώνης».

«Η δυνατότητα πλήρους επανάκαµψης στην κατάσταση ισορροπίας µιας βενθικής βιοκοινωνίας που διαταράχθηκε από απόρριψη σκουριάς δεν ήταν δυνατόν να εξακριβωθεί, ωστόσο τα στοιχεία έδειξαν ότι ο ρυθµός βελτίωσης µιας βιοκοινωνίας είναι πολύ αργός».

Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η απόρριψη σκουριάς δεν θα πρέπει να γίνεται στο θαλάσσιο αποδέκτη και θα πρέπει να αναζητηθούν λύσεις για την μη απόρριψη της σκουριάς στη θάλασσα.

Η βέλτιστη λύση θα ήταν η σκουριά να απαλλαχθεί από τοξικά µέταλλα πριν την ενδεχόµενη αξιοποίησή της. Η αποµάκρυνση των πιο τοξικών µετάλλων από µεταλλουργικά απόβλητα είναι τεχνολογικά δυνατή. Έχει τα πλεονεκτήµατα ότι τα µέταλλα ανακτώνται σε εξαιρετικά καθαρή µορφή και άρα είναι και οικονοµικά εκµεταλλεύσιµα, ενώ το παραπροϊόν αυτής της επιπλέον διαδικασίας καθαρισµού είναι σκουριές απαλλαγµένες από τοξικές ουσίες, οι οποίες θα µπορούσαν να βρουν µια σειρά από εφαρµογές ως αδρανές πλέον υλικό.

Κλείνοντας το πρώτο μας κείμενο σε αυτό το θέμα, θα πρέπει να τονίσουμε άλλο ένα σημείο. Στη διεθνή βέλτιστη πρακτική, σε μεγάλες Ν/Ε, οι τρεις διαδικασίες που φαίνονται στο παραπάνω διάγραμμα ροής γίνονται σε «κλειστό περιβάλλον» δηλαδή το πλοίο «ντύνεται» με κατάλληλα υλικά και όλες οι διεργασίες γίνονται εκεί μέσα χωρίς να υπάρχει διαρροή αποβλήτων και χρωμάτων με επικίνδυνες χημικές ενώσεις και βαρέα μετάλλα, αλλά και οργανικού βιολογικού φορτίου στο περιβάλλον. Σε επόμενο κείμενό μας θα κάνουμε εκτενή αναφορά σε αυτό.

Βιβλιογραφία:

Διπλωματική εργασία Παπαχαρίτoυ Νικόλαου, Επιβλέπων καθηγητής: Παπάζογλου Βασίλης, ΕΜΠ 2008. https://dspace.lib.ntua.gr/xmlui/handle/123456789/1624

Strategy for shipyard industrial waste management in controlling water and air pollution in ship repair (2021) Achmat Ashari, Tri E.B Soesilo and Herdis Herdiansyah
https://iopscience.iop.org/article/10.1088/1755-1315/716/1/012009/pdf

Τα βαρέα μέταλλα και τα SLAPP

 

 πηγή: Εφημερίδα Συντακτών 24 Μάρτη 2021

 Γράφει ο Γιάννης Ζαμπετάκης.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της «Εφ.Συν.» (3 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 2021), ιδιαίτερα ανησυχητικός για τη δημόσια υγεία στη Σύρο είναι ο εντοπισμός βαρέων μετάλλων από δείγματα που ελήφθησαν από την οργάνωση Aegean Rebreath στον πυθμένα του λιμανιού της Ερμούπολης και εστάλησαν στο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ).

Στη Σύρο, μια περιβαλλοντική οργάνωση, το Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Πολιτών της Σύρου, που έθεσε καίρια ερωτήματα για τη ρύπανση στο λιμάνι, βρίσκεται αντιμέτωπη με αγωγή εταιρείας με την οποία διεκδικείται ως αποζημίωση το εξωφρενικό ποσό του 1.000.000 ευρώ για συκοφαντική δυσφήμηση, ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη.

Αυτή η ιστορία μού έφερε στον νου τον δικό μας αγώνα που έχουμε ξεκινήσει από το 2006 στα Οινόφυτα, στον Ασωπό, στον Δήμο Μεσσαπίων αλλά και στις Σκουριές.

Λες την άφοβη αλήθεια; Πάρε ένα SLAPP

Το ακρωνύμιο SLAPP μάς έρχεται από την αγγλική γλώσσα και σημαίνει πρακτικά αγωγές και μηνύσεις κατά ανθρώπων που συμμετέχουν στα κοινά. Το SLAPP είναι τα αρχικά των λέξεων Strategic Lawsuit Against Public Participation, σε ελεύθερη μετάφραση παραπέμπουν σε ποινικές στρατηγικές για να αποθαρρύνουν την ενασχόληση με τα κοινά. Ο σκοπός του SLAPP είναι απλός: να «κόψουν τον βήχα» και εν τέλει να λογοκρίνουν φωνές που ασκούν δημόσια κριτική. Τα θύματα υπόκεινται σε εξευτελισμό και υπέρογκα δικαστικά έξοδα μέχρι που αργά ή γρήγορα αποθαρρύνονται, αποκαρδιώνονται και… σωπαίνουν. Στην Καλιφόρνια, τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά ώστε έχει θεσπιστεί και αντι-SLAPP νομοθεσία (California Code - Section 425.10) ώστε να προστατεύονται οι πολίτες που υπόκεινται σε SLAPP.

Μια «Στρατηγική Αγωγή κατά της Συμμετοχής του Κοινού» (Strategic Lawsuit Against Public Participation - SLAPP) είναι μια αγωγή που έχει σκοπό να λογοκρίνει, να εκφοβίσει και να φιμώσει όσους ασκούν κριτική, επιβαρύνοντάς τους με το κόστος της νομικής τους υπεράσπισης μέχρις ότου εγκαταλείψουν την κριτική ή την αντίθεσή τους. Ο τυπικός ενάγων μιας τέτοιας αγωγής SLAPP συνήθως δεν περιμένει να την κερδίσει. Οι στόχοι του ενάγοντα έχουν επιτευχθεί αν ο εναγόμενος υποκύψει στον φόβο, την τρομοκράτηση, τα αυξανόμενα δικαστικά έξοδα ή απλώς την εξάντληση και εγκαταλείψει την κριτική. Mια αγωγή SLAPP μπορεί επίσης να εκφοβίσει άλλους και να τους αποτρέψει από τη συμμετοχή στον διάλογο (από τη wikipedia.org).

Ο φόβος, η ρύπανση και οι αγωνιστές

Σε όλο τον πολυετή αγώνα μου (μαζί με τους Συναγωνιστές μου σε Ασωπό, Μεσσαπία και Σκουριές) έχουν πολλοί από εμάς δεχτεί SLAPP. Αλλά αυτά τα SLAPP δεν καθαρίζουν τα ποτάμια και τα λιμάνια από τα βαρέα μέταλλα, φευ!

Η ρύπανση επεκτείνεται και η Πολιτεία απλά κωφεύει. Στη Σύρο, στους ποταμούς Ασωπό και Μεσσάπιο σε Βοιωτία και Εύβοια και στους αντίστοιχους υδροφόρους ορίζοντες αλλά και στις Σκουριές τα ερωτήματα είναι απλά και ξεκάθαρα.

Γιατί δεν κάνουν τους απαραίτητους ελέγχους οι κατά τόπους Περιφέρειες και η Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ; Επειδή δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία ή μήπως οι λόγοι είναι «απλά» πολιτικοί;

Τα ερωτήματά μας είναι απλά και η απάντησή τους θα μπορούσε να είναι απλή και σύντομη σε μια Πολιτεία όμως που έμπρακτα προστατεύει το Περιβάλλον και τα νερά (γήινα και θαλάσσια). Στην Ελλάδα του 2021, όμως, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και οι ενδεχόμενοι ρυπαντές κάνουν SLAPP για εκφοβισμό... Η ρύπανση όμως και τα βαρέα μέταλλα... φυγείν αδύνατον!

* Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ, Ιρλανδία

 

ο Αυγενάκης και ο ...Χρυσός

 Ο Λευτέρης Αυγενάκης, γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, βουλευτής και προσωπικός φίλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει καταγραφεί από τον κοριό της ΕΥΠ να συνομιλεί με άτομα που έχουν καταδικαστεί για εκβιασμό, ερευνώνται για παράνομη εμπορία χρυσού και διακίνηση μαύρου χρήματος και συνθέτουν ένα δίκτυο με πλοκάμια στην πολιτική, την αστυνομία και την Εκκλησία.

Η καταγραφή των συνομιλιών του Αυγενάκη δεν αποτελεί απλή καραμπόλα που προέκυψε κατά την έρευνα, αλλά δείχνει σχέσεις του βουλευτή ο οποίος κάνει εξυπηρετήσεις στους συνομιλητές του τόσο προσωπικά όσο και μέσω του φρουρού του Νίκου Μανώλη. 

Τα μέλη της ομάδας δηλώνουν ότι με τη σειρά τους κάνουν προσωπικά δώρα στον Αυγενάκη και στη σύζυγό του. Με το ίδιο κύκλωμα έχει επαφές και ο Γιάννης Σαραντόπουλος, αξιωματικός της ΕΛΑΣ και επικεφαλής της φρουράς της Ντόρας Μπακογιάννη.

Η συγκεκριμένη ομάδα, μέλη της οποίας είναι πρώην στελέχη του ΣΔΟΕ, δικηγόροι, αστυνομικοί και φερόμενοι ως ελεύθεροι επαγγελματίες που διαχειρίζονται εκατομμύρια παρότι είναι άεργοι, είχε εκβιάσει το 2013 την έμπορο χρυσού Μάρα Αναστοπούλου, η οποία όμως τους οδήγησε σε παγίδα έχοντας ενημερώσει τις Εσωτερικές Υποθέσεις της ΕΛΑΣ. 

Τα στελέχη του ΣΔΟΕ, μέλη του κυκλώματος, είχαν κατασχέσει ύστερα από έρευνα 16 κιλά χρυσό από τα γραφεία της εταιρείας της κ. Αναστοπούλου με το πρόσχημα ότι δεν υπήρχαν παραστατικά και απαιτούσαν να τους δώσει 500.000 ευρώ για να κάνουν θετικά πορίσματα. Ενδιάμεσος στον εκβιασμό ήταν ο «επιχειρηματίας» Παναγιώτης Μπαμπάμτσης.

πηγή 

 

= = = = = = = = =

 Οι συνακροάσεις που καίνε τον Γραμματέα της ΝΔ Λευτέρη Αυγενάκη

 

                Παναγιώτης Μπαμπάμτσης, με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι παρέα με τον Γιάννη                                                                 Στασινόπουλο, φερόμενο ως συνέταιρό του.  

= = = = = =

τα παραπάνω σχετίζονται με την Μάρα Αναστοπούλου και την διακίνηση (παράνομη ή νόμιμη) χρυσού από τα ελληνικά σκραπάδικα προς την Ανατολή αλλά και την Δύση.

Μίλησα με την Μάρα για την επιβεβαίωση των παραπάνω άρθρων όπως και για το άρθρο του ΗΟΤ DOC το 2013.

Η όλη ιστορία έχει να κάνει με κρατική διαφθορά και το πώς πολιτικά πρόσωπα καλύπτουν ή δίνουν στεγνά στελέχη του κρατικού μηχανισμού. 

Πώς συνδέονται όλα αυτά όμως με το Περιβάλλον. Οι ανοικτές εξορύξεις πολύτιμων μετάλλων είναι ο κοινός παρανομαστής! Και αυτές οι εταιρείες που κάνουν ανοικτές εξορύξεις συνήθως είναι και από τους μεγαλύτερους ρυπαντές του περιβάλλοντος και των υπόγειων υδροφορέων.

Στις 29.12.2009, έγραψα αυτό το κείμενο στα ΝΕΑ.

Αντιγράφω από το κείμενό μου.

Για να αξιολογήσουμε την επικινδυνότητα του κάθε κινδύνου, πρέπει να σκεφτούμε την πιθανότητα να προκαλέσουν θάνατο ή μη αντιστρεπτή βλάβη στον άνθρωπο ή στο περιβάλλον. Θάνατοι ζώων και ανθρώπων που σχετίζονται με τη ρύπανση του περιβάλλοντος παρατηρούνται συνεχώς (Κορώνεια, Μαλιακός, Οινόφυτα). Άρα, ο πιο σημαντικός κίνδυνος για τον άνθρωπο στην Ελλάδα του 2009 δεν είναι το CΟ2 (και η κλιματική αλλαγή), αλλά το μολυσμένο και ρυπασμένο νερό. Το οποίο, λόγω των συγκοινωνούντων δοχείων που είναι τα κανάλια του υδροφόρου ορίζοντα, εξαπλώνεται γοργά.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Αλλά μην κρυβόμαστε πίσω από πολιτικά προσωπεία και Κοπεγχάγες! Το πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι το κλίμα, αλλά το στραβό μας το κλήμα που σύντομα θα το φάει ο γάιδαρος. Το πιο μεγάλο πρόβλημα είναι η ανύπαρκτη διαχείριση των ρυπαντών και των σκουπιδιών- από τις παράνομες χωματερές και το αμφίβολο χρονοδιάγραμμα για τους νέους ΧΥΤΑ στην Αττική ώς τα καρκινογόνα στοιχεία στο νερό και ενδεχομένως και στα τρόφιμα. Συνάμα δεν υπάρχει πραγματική τιμωρία για τους ρυπαίνοντες. Ένα πρόστιμο- χάδι (ακόμη και αν εισπραχθεί) δεν θα σταματήσει καμία βιομηχανία να συνεχίσει να ρυπαίνει. Απαιτείται καλλιέργεια καταναλωτικής παιδείας με τη δημιουργία μιας δημόσιας βάσης δεδομένων με τις εταιρείες που τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα και αν αυτά τα πρόστιμα έχουν πληρωθεί. Ένας «Τειρεσίας Προστίμων» για το περιβάλλον και τα τρόφιμα χρειάζεται, για να ξέρουμε ποιος ρυπαίνει ή παράγει μη ασφαλή τρόφιμα. Έτσι θα μπορούμε ως καταναλωτές να τους μποϊκοτάρουμε εμπορικά.

Σ το forum του ΥΠΕΚΑ για το Περιβαλλοντικό Έγκλημα, στις 4.12.09, ακούσαμε από την κ. Μαργαρίτα Καραβασίλη ότι αυτός ο «Τειρεσίας Προστίμων» που έχουμε ζητήσει δημόσια από τις 14.12.2007 γίνεται πραγματικότητα! Για να αποκτήσει όμως και δεδομένα των αληθινών ρυπαντών, πρέπει να αρχίσουν αληθινοί έλεγχοι με αυστηρό αλγόριθμο προστίμων. Μόνο έτσι δεν θα πουν το νερό νεράκι τα παιδιά μας... 

= = =

Σήμερα, δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί ο Τειρεσίας Προστίμων και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να γίνει κάτι τέτοιο...

Σήμερα, στην μνημονιακή Ελλάδα, οι ΑΕΠΟ εγκρίνονται με fast track διαδικασίες και οι εξορύξεις σε Μεσσαπία και Σκουριές είναι όλες τους ανοικτές γεωτρήσεις. Πιο πολλά επ'αυτών την ερχόμενη Δευτέρα στο Κουτί της Πανδώρας.

watch this space.

Γιάννης Ζαμπετάκης