Σαν σήμερα θα γιόρταζε ο Θανάσης ο Παντελόγλου...
αν δεν είχε φύγει από την ζωή πρόωρα λόγω της επάρατης νόσου.
Είχαμε και ένα λογοπαίγνιο, εγκάρδιο, μεταξύ μας. Με αποκαλούσε Σέρλοκ Χολμς και εγώ τον φώναζα my dear Dr Watson.
Χάρη στον Θανάση και τον π Ιωάννη Οικονομίδη, ξεσκεπάστηκε το πώς το ρυπασμένο νερό με εξασθενές χρώμιο σκότωνε ανθρώπους αφού το έπιναν ως πόσιμο!
Χάρη στο Θανάση, κάναμε μια έρευνα στα τρόφιμα-βολβούς στο Ασωπό και ένα εξαιρετικό διδακτορικό με τον Σωτήρη τον Στασινό.
Κάναμε και μερικές δυνατές δημοσιεύσεις, εδώ, εδώ και εδώ.
Ξεσκεπάσαμε το πρόβλημα που η πολιτεία το έκρυβε κάτω από το χαλί.
Με τον Σωτήρη δείξαμε ότι το ρυπασμένο νερό των γεωτρήσεων στον Ασωπό προκαλεί επιμόλυνση της διατροφικής αλυσίδας με χρώμιο και νικέλιο.
Αλλά τι να το κάνεις... όταν χάνεις τον φίλο σου και τον συναγωνιστή σου...όλα τα άλλα μικραίνουν. Μικραίνουν πολύ!
Όταν έφυγε ο Θανάσης, είχα γράψει αυτό το κείμενο στο Ποντίκι.
Αντιγράφω εδώ...
Πρόλαβα όμως όλα αυτά τα χρόνια να ανταλλάξω μαζί σου πολλές ματιές και
πνοές! Πρόλαβα να μάθω από σένα για την αθέατη πλευρά της Χημείας, για
τον ανθρώπινο φόβο, για ανθρώπους στα Οινόφυτα που πεθαίνουν από
καρκίνο, αλλά δεν διαμαρτύρονται στα αφεντικά τους για να μη χάσουν τη
δουλειά τους (λες και η Ζωή είναι λιγότερο σημαντική από τη δουλειά…).
Προλάβαμε να γράψουμε έστω ένα κεφάλαιο σε ένα βιβλίο σχετικά με το
εξασθενές χρώμιο! Προκάναμε και μερικά άρθρα σε εφημερίδες…
Αλλά πάνω από όλα αυτά, Θανάση, ήσουν (και θα είσαι!) η έμπνευση της
ερευνητικής δουλειάς που ξεκινήσαμε στο πανεπιστήμιο σχετικά με το πώς
τα βαρέα μέταλλα περνάνε από το νερό άρδευσης στη διατροφική αλυσίδα.
Μια δουλειά που ενόχλησε, ενοχλεί και θα ενοχλεί.
Πάντα θα θυμάμαι εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα στις 23 Σεπτέμβρη του
2010 που βραβεύτηκες ως Eco-hero από το «Πράσινο Ποντίκι» στο Green
Design Festival ως ένα ελάχιστο βραβείο για τη δουλειά σου στην
αποκάλυψη ενός από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά προβλήματα της χώρας,
της ρύπανσης του Ασωπού ποταμού, με το καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο. Θα
θυμάμαι ότι μας είπες τότε δημόσια ότι δεν είσαι Χημικός αλλά
«Περιβαλλοντικός Εγκληματολόγος».
Πάντα θα θυμάμαι και μια από τις διαλέξεις σου στο Τμήμα Χημείας, όταν στις 8 Γενάρη του 2013 μας μίλησες για την (ανύπαρκτη) διαχείριση των χημικών αποβλήτων και
όταν στο τέλος της διάλεξής σου ένας τεταρτοετής φοιτητής σε ρώτησε:
«Γιατί δεν τα μαθαίνουμε όλα αυτά πιο νωρίς κατά τη διάρκεια των σπουδών
μας και πρέπει να φτάσουμε στο 4ο έτος για να τα ακούσουμε;».
Η ανυπάκουη σκέψη σου και η κοφτερή ματιά σου θα μείνουν για πάντα
ζωντανές! Είμαι βέβαιος! Ακόμα και αν δεν καθαρίσει ποτέ ο Ασωπός, για
τον οποίο έδωσες μάχες ομηρικές!
Καλό ταξίδι, Σύντροφε και Συναγωνιστή Θανάση!
= = =
Η επάρατη νόσος που σε ταλάνιζε κάθε μέρα...σε πήρε μακριά μας, Θανάση μου!
Και κρίμα που δεν μπορέσαμε να αντιγράψουμε όλα τα αρχεία και folders που είχε στο pc σου...για να συνεχίσουμε την δουλειά σου.
Πιες μια ρακή εκεί ψηλά Θανάση μου με τον πατέρα μου...
