Ο ΕΦΕΤ, η ασπαρτάμη και ο καρκίνος

από την Εφημερίδα των Συντακτών

Όπως έχει αναφερθεί στο cibum.gr, η ασπαρτάμη (E 951) είναι μια τεχνητή γλυκαντική ουσία χαμηλών θερμίδων, η οποία είναι περίπου 200 φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη.

Είναι μια άσπρη, άοσμη σκόνη και αποδίδει 4 θερμίδες ανά γραμμάριο, αλλά έχει πολύ έντονη γλυκαντική δράση, οπότε προστίθεται σε πολύ μικρές ποσότητες και τελικά προσδίδει ελάχιστες θερμίδες.

Στην Ευρώπη, η ασπαρτάμη επιτρέπεται να χρησιμοποιείται ως πρόσθετο τροφίμων για τη γλύκανση ποικίλων τροφίμων και ποτών, όπως ποτά, επιδόρπια, γλυκά, γαλακτοκομικά προϊόντα, τσίχλες, προϊόντα χαμηλής θερμιδικής αξίας και ελέγχου βάρους, καθώς και ως επιτραπέζιο γλυκαντικό. Στην Ε.Ε., όπως και για όλα τα πρόσθετα τροφίμων, η παρουσία ασπαρτάμης πρέπει να αναγράφεται στην ετικέτα είτε με την ονομασία της είτε με τον αριθμό Ε (Ε 951).

Η ασπαρτάμη χρησιμοποιείται σήμερα σε περισσότερες από 90 χώρες και σε περισσότερα από 6.000 προϊόντα, μεταξύ των οποίων τσίχλες, καραμέλες, δημητριακά, σιρόπια για καφέ, παγωτά, ανθρακούχα αναψυκτικά, ζελέ χωρίς ζάχαρη, παγωτά και άλλα επιδόρπια χωρίς ζάχαρη, υποκατάστατα γεύματος, μπάρες, μπισκότα χωρίς ζάχαρη κ.λπ., αλλά και σε επιτραπέζια υποκατάστατα ζάχαρης και ορισμένα φάρμακα, όπως σιρόπια και καραμέλες για τον βήχα. Χρησιμοποιείται κυρίως σε τρόφιμα και ροφήματα που δεν ζεσταίνονται ή ψήνονται, καθώς με τη θερμότητα χάνει μέρος της γλυκύτητάς της.

Σε μελέτη για την παγκόσμια αγορά γλυκαντικών φάνηκε ότι η κύρια αγορά της ασπαρτάμης είναι οι οικονομικά αναπτυγμένες χώρες, όπως στην Αμερική και την Ευρώπη, κυρίως λόγω του υψηλότερου κόστους της σε σχέση με τα άλλα γλυκαντικά.

Τι ξέρουμε για την καρκινογόνο δράση της ασπαρτάμης σήμερα; Η ασπαρτάμη είναι, χωρίς αμφιβολία, καρκινογόνος!

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τον International Agency for Research on Cancer (IARC), η ασπαρτάμη είναι «πιθανώς καρκινογόνα για τους ανθρώπους» (group 2B). H ασπαρτάμη μπορεί να προκαλέσει καρκίνο στο συκώτι. Και αυτά είναι πλέον δημοσιευμένα από τις 14 του περασμένου Ιούλη! [ Exclusive: WHO's cancer research agency to say aspartame sweetener a possible carcinogen | Reuters ] Πιο πολλά για τον International Agency for Research on Cancer (IARC), μπορείτε να διαβάσετε στο Aspartame and Cancer Risk | American Cancer Society.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε εδώ ότι ο IARC κατατάσσει τις ενώσεις ως πιθανώς καρκινογόνες ανάλογα με την ισχύ των δεδομένων κατά πόσο μια ένωση μπορεί να προκαλέσει καρκίνο και όχι βάσει της πιθανότητας να αναπτυχθεί καρκίνος.

Η κατηγορία 2Β είναι η τρίτη πιο υψηλή κατηγορία από τις 4 που χρησιμοποιεί ο IARC.

Ημερήσια επιτρεπόμενη δόση και η ασπαρτάμη

Στους τριτοετείς φοιτητές μου εδώ στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ (University of Limerick, UL), διδάσκω ένα μάθημα για την ποιότητα και την ασφάλεια των τροφίμων και φυσικά συζητούμε για την ημερήσια επιτρεπόμενη δόση (acceptable daily intake) όλων των γλυκαντικών ενώσεων. Η ασπαρτάμη μπορεί να χρησιμοποιείται στα τρόφιμα αλλά σε μικρά επίπεδα!

Ομως...

Η αρχή της προφύλαξης

Οταν μια ένωση έχει χαρακτηριστεί ως «πιθανώς καρκινογόνα» όπως είναι η ασπαρτάμη από τις 14/7/23, τότε θα πρέπει να εφαρμόζεται η «αρχή της προφύλαξης» (ΕΚ 178/2002, άρθρο 7, Κωδικοποιημένο ΚΕΙΜΕΝΟ: 32002R0178 — EL — 01.07.2022 (europa.eu) ).

Dreamstime.com

Αρθρο 7

Αρχή της προφύλαξης

1. Στις ειδικές περιπτώσεις κατά τις οποίες, ύστερα από αξιολόγηση των διαθέσιμων πληροφοριών, εντοπίζεται πιθανότητα βλαβερών επιπτώσεων στην υγεία αλλά εξακολουθεί να υπάρχει επιστημονική αβεβαιότητα, μπορούν να ληφθούν τα προσωρινά μέτρα διαχείρισης του κινδύνου που είναι αναγκαία για την εξασφάλιση του υψηλού επιπέδου προστασίας της υγείας που έχει επιλεγεί στην Κοινότητα, μέχρι να υπάρξουν περαιτέρω επιστημονικές πληροφορίες για μια πιο εμπεριστατωμένη αξιολόγηση του κινδύνου.

2. Τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει της παραγράφου 1 είναι ανάλογα και όχι πιο περιοριστικά για το εμπόριο απ’ όσο απαιτείται για την επίτευξη του υψηλού επιπέδου προστασίας που έχει επιλεγεί στην Κοινότητα, ενώ παράλληλα λαμβάνουν υπόψη την τεχνική και οικονομική βιωσιμότητα και άλλους παράγοντες όπως αρμόζει στο εκάστοτε ζήτημα. Αυτά τα μέτρα αναθεωρούνται μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, ανάλογα με τη φύση του κινδύνου που προσδιορίζεται όσον αφορά τη ζωή ή την υγεία και του είδους των επιστημονικών πληροφοριών που απαιτούνται για τη διασαφήνιση της επιστημονικής αβεβαιότητας και τη διεξαγωγή μιας πιο εμπεριστατωμένης αξιολόγησης του κινδύνου.

Συνεπώς, ο ΕΦΕΤ και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την ασφάλεια των τροφίμων (European Food Safety Authority ή EFSA) μήπως παρανομούν σήμερα όταν επιτρέπουν στις εταιρείες να χρησιμοποιούν την ασπαρτάμη μετά την πρόσφατη γνωμοδότηση της IARC; Και κάτι ακόμα...

Δεν υπάρχει καμία μελέτη για τη συνεργιστική τοξικότητα των γλυκαντικών ενώσεων. Σε πρόσφατη επικοινωνία μου με μία πολυεθνική που παράγει αναψυκτικά με 0 θερμίδες στα οποία χρησιμοποιούνται δύο γλυκαντικές ενώσεις, τους ρώτησα αν έχουν κάνει μελέτη της (πιθανής) συνεργιστικής τοξικότητας των δύο γλυκαντικών ενώσεων. Οχι, μου είπαν...

Αλλά, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, όταν συνδυάσουμε δύο δηλητήρια... τότε και τα 100 ποντίκια πεθαίνουν.

Αν, π.χ., πάρουμε ποσότητα υδραργύρου που σκοτώνει το 1 στα 100 ποντίκια και τη συνδυάσουμε με το 1/20 (ένα εικοστό) της ποσότητας μολύβδου που σκοτώνει 1 στα 100 ποντίκια, τότε ο συνδυασμός των δυο αυτών βαρέων μετάλλων... εξολοθρεύει και τα 100 ποντίκια.Ως χημικός τροφίμων, αν σκεφτώ για μια στιγμή... τι γίνεται μέσα μας όταν λαμβάνουμε με την τροφή μας και τα... αναψυκτικά πλήθος τεχνητών ενώσεων (π.χ. γλυκαντικά, χρωστικές, συντηρητικά), τότε σε τι βαθμό έχουμε τοξικές συνεργιστικές δράσεις;

Αυτό θα πρέπει να αποτελέσει πεδίο έρευνας από τις τοξικολογικές ομάδες ανά τον κόσμο. Ως τότε, είμαστε δυστυχώς πειραματόζωα...

*Αναπληρωτής καθηγητής Χημείας Τροφίμων, Τμήμα Βιολογικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο του Λίμερικ, Ιρλανδία ioannis.zabetakis@ul.ie @yanzabet izab.net

 

 

Καλή (επ)Ανάσταση!

 πηγή : ΕΦΣΥΝ

«Συχνά λέμε ότι ο θάνατος είναι πηγή της θρησκείας. Θα έπρεπε μάλλον να το θέσουμε με πολύ πιο ριζικό τρόπο, διότι ο θάνατος είναι πιθανότατα η πηγή της ίδιας της ανθρώπινης αυτοσυνειδησίας, μία από τις πρωταρχικές δυνάμεις της ανθρωποποίησης του ανθρώπου. Λέγοντας “θάνατος” εδώ, βέβαια, εννοούμε τη συνείδηση του θανάτου. Ο Μπατάιγ έγραφε ότι “ο άνθρωπος είναι το ζώο που έχει επίγνωση του θανάτου του”».

Αυτό αναφέρει ο δοκιμιογράφος Φώτης Τερζάκης, στην εισαγωγή τού συλλογικού τόμου «Θάνατος και εσχατολογικά οράματα: θρησκειοϊστορικές προοπτικές» (εκδόσεις Αρχέτυπο). Άλλωστε, ο άνθρωπος είναι και ο μόνος στο ζωικό βασίλειο που θάβει τους νεκρούς του, όπως αναφέρει. 

Ως εκ τούτου, και με δεδομένο ότι όλη η φύση ακολουθεί τον κύκλο ύπαρξη-φθορά-θάνατος, η νίκη επί του θανάτου μπορεί να οριστεί σαν ένα κοσμοϊστορικό και υπερβατικό γεγονός που ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα και αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού και του «θεϊκού»! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλες οι θρησκείες γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου περιλαμβάνουν τον μύθο του «θνήσκοντος Θεού», δηλαδή του Θεού που πεθαίνει και στη συνέχεια ανασταίνεται. 

Ως γνωστόν, ο Χριστιανισμός αξιοποίησε τις παλιές παγανιστικές γιορτές, προκειμένου να μη διαταράξει ριζικά τις συνήθειες και τα ήθη αιώνων παγανιστικών εθίμων. Έτσι φρόντισε ώστε το Πάσχα να συμπίπτει, στο περίπου, με τα Ανθεστήρια, μια γιορτή προς τιμήν του Διονύσου, κατά την οποία ο Αθηναίοι, αλλά και οι κάτοικοι πολλών άλλων ιωνικών πόλεων, πήγαιναν στην εξοχή, για να θαυμάσουν την ανθοφορούσα φύση και, ταυτόχρονα, να ανοίξουν τους πίθους (βαρέλια) για να δοκιμάσουν το πρώτο κρασί της χρονιάς. Γι’ αυτό και η πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομαζόταν πιθοίγια. 

Στα καθ’ ημάς τώρα, γιορτάζουμε την Ανάσταση του Κυρίου και τη νίκη του επί του θανάτου, όμως επιβάλλεται ενός άλλου είδους «επανάσταση», λέξη προερχόμενη από το επί+ανίστημι, δηλαδή ανορθώνομαι, στέκομαι όρθιος. 

Συμβολικά, λοιπόν, οφείλουμε και εμείς, ατομικά και συλλογικά, να νικήσουμε έναν άλλο θάνατο, αυτόν της καθημερινής μας ζωής. Και τι είναι αυτός ο θάνατος; Ό,τι δεν αφήνει τη ζωή να ανθίσει και να αναπτυχθεί: οι κολοσσιαίες ανισότητες, η φτώχεια, η πείνα, οι αρρώστιες, η υπανάπτυξη, η ρύπανση του περιβάλλοντος, η εξάλειψη της βιοποικιλότητας και, κυρίως, η κλιματική αλλαγή, η οποία απειλεί το ανθρώπινο γένος όσο τίποτε άλλο στην ιστορία εκατομμυρίων ετών. 

Η εκλογική μάχη που έρχεται θα πρέπει να μεταφραστεί σε μια συντριβή των δυνάμεων εκείνων που έχουν ταχθεί αναφανδόν με την πλευρά του θανάτου: που ξεπουλάνε δημόσια περιουσία, ιδιωτικοποιούν τα κοινά αγαθά και «κουτσουρεύουν» συστηματικά και μεθοδικά την Υγεία, την Παιδεία και το Κοινωνικό Κράτος σε όλες του τις εκφάνσεις. 

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με διαφορά η πλέον καταστροφική στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, πρέπει όχι απλώς να ηττηθεί, αλλά να συντριβεί και να μην ξανασηκώσει κεφάλι. Αυτό το υβρίδιο άγριου νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς ιδεολογίας δεν πρέπει να επιβιώσει μετά τις εκλογές. Η κυβέρνηση του Predator, της ΕΥΠ, της ΕΛ.ΑΣ, της μαζικής διαφθοράς, της ποδηγέτησης της Δικαιοσύνης και της καταστολής πρέπει να φύγει «χθες». 

Η «Εφημερίδα των Συντακτών», όσο περνά από το χέρι μας και με τις μικρές μας δυνάμεις, έχουμε συμβάλλει όλο το τελευταίο διάστημα σε σοβαρές αποκαλύψεις για όλα αυτά. Ζητάμε λοιπόν τη στήριξή σας για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να παίζουμε το ρόλο μας σαν μια ανεξάρτητη συνεταιριστική εφημερίδα. Ευχόμαστε καλή Ανάσταση και, ίσως, μια μικρή (επ)Ανάσταση!
 

*Ο Τάσος Τσακίρογλου είναι αρχισυντάκτης του efsyn.gr.

Τα SLAPP και η Δικαιοσύνη

 

Πηγή : Εφημερίδα των Συντακτών 8.12.2021

Γιάννης Ζαμπετάκης*

Ο σκοπός του SLAPP είναι απλός: να «κόψουν τον βήχα» και εν τέλει να λογοκρίνουν φωνές που ασκούν δημόσια κριτική.

==========================================================

Στη Σύρο, μια περιβαλλοντική οργάνωση, το Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου, που έθεσε καίρια ερωτήματα για τη ρύπανση στο λιμάνι, βρίσκεται αντιμέτωπη με τρεις αγωγές εταιρείας με τις οποίες διεκδικείται το εξωφρενικό ποσό των 3.000.000 ευρώ ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη που η εταιρεία ισχυρίζεται ότι υπέστη από τα «συκοφαντικά» ερωτήματα της οργάνωσης. Η δίκη ξεκινά την Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2021.

Το ακρωνύμιο SLAPP μάς έρχεται από την αγγλική γλώσσα και σημαίνει πρακτικά αγωγές και μηνύσεις κατά ανθρώπων που συμμετέχουν στα κοινά. Το SLAPP είναι τα αρχικά των λέξεων Strategic Lawsuit Against Public Participation, σε ελεύθερη μετάφραση παραπέμπουν σε ποινικές στρατηγικές για να αποθαρρύνουν την ενασχόληση με τα κοινά.

Ο σκοπός του SLAPP είναι απλός: να «κόψουν τον βήχα» και εν τέλει να λογοκρίνουν φωνές που ασκούν δημόσια κριτική. Τα θύματα υπόκεινται σε εξευτελισμό και υπέρογκα δικαστικά έξοδα μέχρι που αργά ή γρήγορα αποθαρρύνονται, αποκαρδιώνονται και… σωπαίνουν. Στην Καλιφόρνια τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά ώστε έχει θεσπιστεί και αντι-SLAPP νομοθεσία (California Code - Section 425.10) για να προστατεύονται οι πολίτες που υπόκεινται σε SLAPP.

Μια «Στρατηγική Αγωγή κατά της Συμμετοχής του Κοινού» (Strategic Lawsuit Against Public Participation - SLAPP) είναι μια αγωγή που έχει σκοπό να λογοκρίνει, να εκφοβίσει και να φιμώσει όσους ασκούν κριτική, επιβαρύνοντάς τους με το κόστος της νομικής τους υπεράσπισης μέχρις ότου εγκαταλείψουν την κριτική ή την αντίθεσή τους. Ο τυπικός ενάγων μιας τέτοιας αγωγής SLAPP συνήθως δεν περιμένει να την κερδίσει. Οι στόχοι του ενάγοντος έχουν επιτευχθεί αν ο εναγόμενος υποκύψει στον φόβο, την τρομοκράτηση, τα αυξανόμενα δικαστικά έξοδα ή απλώς την εξάντληση και εγκαταλείψει την κριτική. Mια αγωγή SLAPP μπορεί επίσης να εκφοβίσει άλλους και να τους αποτρέψει από τη συμμετοχή στον διάλογο (από τη wikipedia.org).

Ο τυπικός ενάγων μιας τέτοιας αγωγής SLAPP συνήθως δεν περιμένει να την κερδίσει ή τουλάχιστον να εισπράξει όλα όσα διεκδικεί.

Οι νόμοι κατά του SLAPP επιδιώκουν να αποτρέψουν τις αγωγές αυτού του είδους, θεμελιώνοντας και επεκτείνοντας τη νομική προστασία που είναι διαθέσιμη στους υποψήφιους «κατηγορούμενους» και παράλληλα επιβάλλοντας πρόστιμα σε όσους κινούν τέτοιες διαδικασίες.

Στο πλαίσιο αυτό ήδη η Ε.Ε. έχει λάβει πρωτοβουλία για σχετική νομοθετική παρέμβαση, συγκεκριμένα με την πρόταση Οδηγίας υπό τον τίτλο «Δράση της Ε.Ε. κατά της καταχρηστικής προσφυγής στη Δικαιοσύνη (στρατηγικές αγωγές προς αποθάρρυνση της συμμετοχής του κοινού - SLAPP) με στόχο δημοσιογράφους και υπερασπιστές δικαιωμάτων».

Η πρόταση «αποσκοπεί στην προστασία δημοσιογράφων και ακτιβιστών των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων στο πλαίσιο στρατηγικών αγωγών προς αποθάρρυνση της συμμετοχής του κοινού (SLAPP). Πρόκειται για αγωγές που κατατίθενται κατά των προσώπων αυτών με σκοπό να αποτραπεί η ενημέρωση του κοινού και η υποβολή εκθέσεων σχετικά με ζητήματα δημόσιου συμφέροντος».

Στη χώρα μας οι πρόσφατες υποθέσεις πολυεθνικών που στρέφονται με μηνύσεις και αγωγές κατά περιβαλλοντικών ακτιβιστών στη Σύρο και δημοσιογράφων στη Θεσσαλονίκη φέρουν έντονα χαρακτηριστικά της τακτικής των Στρατηγικών Αγωγών για την Αποθάρρυνση της Συμμετοχής του Κοινού, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη ανάληψης νομοθετικής πρωτοβουλίας κατά των SLAPP.

Πριν από λίγες μέρες το ΜέΡΑ25 κατέθεσε τροπολογία για να εισαχθεί στην ελληνική έννομη τάξη ο όρος «Στρατηγική Αγωγή», προκειμένου να καθίσταται αυτός ο όρος αναγνωρίσιμος και διακριτός από την κοινή αγωγή αποζημίωσης, η οποία με το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο αντιμετωπίζεται με τη γενική ρήτρα της «καταχρηστικότητας». Η τροπολογία αποσκοπεί στη θωράκιση του δημόσιου διαλόγου από αδικαιολόγητες και καταχρηστικές παρεμβάσεις, στη διασφάλιση της ελευθερίας του λόγου, της ελευθεροτυπίας και στην ορθή λειτουργία του ελέγχου των εξουσιών σε μια υγιή δημοκρατική κοινωνία.

Η δίκη που ξεκινά την Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου στη Σύρο έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Η νομική στρατηγική είναι απλή: να αποδειχτεί στο δικαστήριο ότι η αγωγή έχει χαρακτηριστικά SLAPP, να αναδειχτεί ότι οι εναγόμενοι δεν άσκησαν κριτική για να εξυπηρετήσουν ίδια συμφέροντα, αλλά για την προάσπιση του περιβάλλοντος από τη ρύπανση με καρκινογόνες ουσίες (βαρέα μέταλλα). Διότι το περιβάλλον (η θάλασσα, το νερό, το δάσος) ανήκει σε όλους μας και η προστασία του από ρυπαντές είναι καθήκον κάθε ενεργού πολίτη και οι εναγόμενοι στη Σύρο αυτό προσπαθούν να κάνουν με τις ενέργειές τους: να προστατέψουν το περιβάλλον από την καρκινογόνο ρύπανση.

*Πρόεδρος Βιολογικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο του Λίμερικ, Ιρλανδία ioannis.zabetakis@ul.ie

Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και τρόφιμα ΠΟΠ

Προϊόντα με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης πρέπει να προστατεύονται και ως προϊόντα και ως υπηρεσίες! Αυτό αποφάνθηκε σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο είχε να διαχειριστεί μια υπόθεση για τη γαλλική σαμπάνια.

Όλα ξεκίνησαν από έναν ιδιοκτήτη μπαρ tapas στην Ισπανία, το οποίο χρησιμοποιεί τον όρο Champanillo,  για τον προσδιορισμό και την προώθηση των καταστημάτων του. Ναι, αλλά Champanillo είναι η μικρή σαμπάνια και στις διαφημίσεις του χρησιμοποιεί ένα γραφικό το οποίο αναπαριστά δύο κολονάτα ποτήρια γεμάτα με αφρώδες ποτό.

Η Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne (CIVC), οργανισμός αρμόδιος για την προστασία των συμφερόντων των παραγωγών σαμπάνιας, προσέφυγε στα ισπανικά δικαστήρια προκειμένου να ζητήσει την απαγόρευση της χρήσης της λέξης champanillo, επειδή η χρήση του όρου συνιστά προσβολή του δικαιώματος επί της προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ) «Champagne».

Ύστερα από έφεση που ασκήθηκε ενώπιόν του, το Audiencia Provincial de Barcelona (εφετείο Βαρκελώνης, Ισπανία) ζήτησε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να ερμηνεύσει το δίκαιο της Ένωσης για την προστασία των προϊόντων με ΠΟΠ, με δεδομένο ότι η λέξη champanillo δε χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό προϊόντων, αλλά υπηρεσιών.

Και δικαίωσε τους Γάλλους σαμπανοπαραγωγούς! Και μόνο η παραπομπή σε ΠΟΠ, πρέπει να προστατεύεται, λέει - ούτε λίγο, ούτε πολύ - το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο!

Τα καθαρά νομικά

Κατʼ αρχάς, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο κανονισμός 1308/2013 προστατεύει τις ΠΟΠ έναντι ενεργειών που αφορούν τόσο προϊόντα όσο και υπηρεσίες. Πράγματι, ο κανονισμός αυτός αποσκοπεί κυρίως στην παροχή στους καταναλωτές της εγγύησης ότι τα γεωργικά προϊόντα που καλύπτονται από γεωγραφική ένδειξη, καταχωρισθείσα βάσει του κανονισμού αυτού, εμφανίζουν, λόγω της προέλευσής τους από συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη, ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Επομένως, οι ΠΟΠ παρέχουν εγγύηση ποιότητας που οφείλεται στη γεωγραφική προέλευσή τους, με σκοπό να δοθεί στους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων που έχουν καταβάλει πραγματικές προσπάθειες ποιοτικής βελτίωσης των προϊόντων τους η δυνατότητα, ως αντάλλαγμα, να βελτιώσουν το εισόδημά τους και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να επωφελούνται τρίτοι καταχρηστικά από τη φήμη που δημιουργεί η ποιότητα των προϊόντων αυτών.

Επομένως, ο κανονισμός 1308/2013 καθιερώνει ευρύτατη προστασία, η οποία προοριζόταν να επεκταθεί σε όλες τις χρήσεις που εκμεταλλεύονται τη φήμη των προϊόντων τα οποία καλύπτονται από κάποια από τις γεωγραφικές αυτές ενδείξεις. Το Δικαστήριο κρίνει συνεπώς ότι μια ερμηνεία του άρθρου 103, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του κανονισμού η οποία δεν θα καθιστούσε δυνατή την προστασία μιας ΠΟΠ στις περιπτώσεις που το επίμαχο σημείο δηλώνει υπηρεσία, όχι μόνον δεν θα ήταν συνεπής προς το εύρος που αναγνωρίζεται στην προστασία των καταχωρισμένων γεωγραφικών ενδείξεων, αλλά και δεν θα καθιστούσε δυνατή την πλήρη επίτευξη αυτού του προστατευτικού σκοπού, καθώς η αθέμιτη εκμετάλλευση της φήμης προϊόντος ΠΟΠ μπορεί να προκύψει και σε περίπτωση που η πρακτική στην οποία αναφέρεται η διάταξη αυτή αφορά υπηρεσία.

Δεύτερον, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι ο κανονισμός δεν περιέχει κανένα στοιχείο που να συνηγορεί υπέρ του ότι η προστασία έναντι κάθε υπαινιγμού περιορίζεται αποκλειστικά στις περιπτώσεις στις οποίες τα προϊόντα που προσδιορίζει η ΠΟΠ και τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες για τα οποία χρησιμοποιείται το επίμαχο σημείο είναι «συγκρίσιμα» ή «παρόμοια» ούτε υπέρ του ότι η προστασία αυτή επεκτείνεται και στις περιπτώσεις στις οποίες το σημείο αναφέρεται σε προϊόντα και/ή υπηρεσίες τα οποία δεν έχουν ομοιότητες με εκείνα που φέρουν την ΠΟΠ.

Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η έννοια του «υπαινιγμού» καλύπτει και την περίπτωση στην οποία το σημείο που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό προϊόντος περιλαμβάνει μέρος μιας προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης (ΠΓΕ) ή μιας ΠΟΠ, κατά τρόπον ώστε ο καταναλωτής, έχοντας προ οφθαλμών την επίμαχη ονομασία του προϊόντος, να ανακαλεί στη μνήμη του, ως εικόνα αναφοράς, το εμπόρευμα το οποίο νομίμως φέρει την εν λόγω ένδειξη ή ονομασία.

Επιπλέον, μπορεί να γίνει δεκτό ότι υφίσταται υπαινιγμός ΠΓΕ ή ΠΟΠ, όταν, σε προϊόντα με οπτική αναλογία μεταξύ τους, η ΠΓΕ ή η ΠΟΠ και το αμφισβητούμενο σημείο είναι παραπλήσια από φωνητικής και οπτικής απόψεως. Εντούτοις, ούτε η μερική ενσωμάτωση μιας ΠΟΠ σε σημείο το οποίο φέρουν προϊόντα ή υπηρεσίες που δεν καλύπτονται από την ονομασία αυτή ούτε ο εντοπισμός φωνητικής και οπτικής ομοιότητας του εν λόγω σημείου με την εν λόγω ονομασία συνιστούν προϋποθέσεις που απαιτούνται οπωσδήποτε προκειμένου να αποδειχθεί η ύπαρξη υπαινιγμού της ίδιας αυτής ονομασίας. Πράγματι, ο υπαινιγμός μπορεί να προκύπτει από «εννοιολογική συνάφεια» μεταξύ της προστατευόμενης ονομασίας και του επίμαχου σημείου.

Το Δικαστήριο εκτιμά ότι, όσον αφορά ειδικότερα την έννοια του «υπαινιγμού», το καθοριστικό κριτήριο είναι αν ο καταναλωτής, όταν βλέπει την επίμαχη ονομασία, ανακαλεί απευθείας στη μνήμη του, ως εικόνα αναφοράς, το εμπόρευμα το οποίο νομίμως φέρει την ΠΟΠ, πράγμα το οποίο εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη, ενδεχομένως, την ενσωμάτωση, στη βαλλόμενη ονομασία, μέρους μιας προστατευόμενης ΠΟΠ, τη φωνητική ή/και οπτική ομοιότητα της εν λόγω ονομασίας με την εν λόγω ΠΟΠ ή ακόμη και την εννοιολογική συνάφεια μεταξύ της ονομασίας αυτής και της εν λόγω ΠΟΠ.

Κατά το Δικαστήριο, το ουσιώδες στοιχείο, προκειμένου να αποδειχθεί η ύπαρξη υπαινιγμού, είναι να συνδέσει ο καταναλωτής τον όρο που χρησιμοποιείται για την περιγραφή του επίμαχου προϊόντος με την ΠΓΕ. Η σύνδεση αυτή πρέπει να είναι αρκούντως άμεση και μονοσήμαντη. Επομένως, ο υπαινιγμός μπορεί να διαπιστωθεί μόνο με σφαιρική εκτίμηση εκ μέρους του εθνικού δικαστηρίου, η οποία θα περιλαμβάνει το σύνολο των κρίσιμων στοιχείων της υπόθεσης.

Κατά συνέπεια, η έννοια του «υπαινιγμού» κατά τον κανονισμό 1308/2013 δεν προϋποθέτει ότι το προϊόν που καλύπτεται από την ΠΟΠ και το προϊόν ή η υπηρεσία που καλύπτεται από την αμφισβητούμενη ονομασία είναι πανομοιότυπα ή παρόμοια.

Το Δικαστήριο έχει κρίνει ειδικότερα ότι, στο πλαίσιο της εκτίμησης, στο πλαίσιο της εκτίμησης της ύπαρξης τέτοιου υπαινιγμού, πρέπει να λαμβάνεται ως βάση αναφοράς η αντίληψη του μέσου Ευρωπαίου καταναλωτή που έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως προσεκτικός και ενημερωμένος. Κατά τη νομολογία, η αποτελεσματική και ομοιόμορφη προστασία των προστατευόμενων ονομασιών στο σύνολο του εδάφους της Ένωσης απαιτεί να μη λαμβάνονται υπόψη περιστάσεις ικανές να αποκλείσουν την ύπαρξη υπαινιγμού για τους καταναλωτές ενός μόνον κράτους μέλους. Παρά ταύτα, για την ενεργοποίηση της προβλεπόμενης προστασίας, η ύπαρξη υπαινιγμού μπορεί να αξιολογηθεί και αποκλειστικά σε σχέση με τους καταναλωτές ενός και μόνον κράτους μέλους.

Το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 103, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1308/2013 έχει την έννοια, αφενός, ότι για να υφίσταται «υπαινιγμός», κατά τη διάταξη αυτή, δεν απαιτείται να είναι το προϊόν που καλύπτεται από την ΠΟΠ και το προϊόν ή η υπηρεσία που καλύπτεται από την επίμαχη ονομασία πανομοιότυπα ή παρόμοια και, αφετέρου, ότι «υπαινιγμός» στοιχειοθετείται όταν η χρήση μιας ονομασίας δημιουργεί στην αντίληψη του μέσου Ευρωπαίου καταναλωτή, ο οποίος έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως προσεκτικός και ενημερωμένος, αρκούντως άμεση και μονοσήμαντη σύνδεση μεταξύ της ονομασίας αυτής και της ΠΟΠ.

Η ύπαρξη τέτοιας σύνδεσης μπορεί να προκύπτει από διάφορα στοιχεία, και ειδικότερα από τη μερική ενσωμάτωση της προστατευόμενης ονομασίας, τη φωνητική και οπτική συγγένεια μεταξύ των δύο ονομασιών και την εντεύθεν ομοιότητα και, ελλείψει τέτοιων στοιχείων, από την εννοιολογική συνάφεια μεταξύ της ΠΟΠ και της επίμαχης ονομασίας ή και από την ομοιότητα μεταξύ των προϊόντων που καλύπτονται από την εν λόγω ΠΟΠ και των προϊόντων ή υπηρεσιών που καλύπτονται από την ίδια αυτή ονομασία.

Στο πλαίσιο της εκτίμησης αυτής, απόκειται στο Audiencia Provincial de Barcelona να λάβει υπόψη το σύνολο των κρίσιμων στοιχείων που αφορούν τη χρήση της επίμαχης ονομασίας.

Τα βαρέα μέταλλα και τα SLAPP

 

 πηγή: Εφημερίδα Συντακτών 24 Μάρτη 2021

 Γράφει ο Γιάννης Ζαμπετάκης.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της «Εφ.Συν.» (3 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 2021), ιδιαίτερα ανησυχητικός για τη δημόσια υγεία στη Σύρο είναι ο εντοπισμός βαρέων μετάλλων από δείγματα που ελήφθησαν από την οργάνωση Aegean Rebreath στον πυθμένα του λιμανιού της Ερμούπολης και εστάλησαν στο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ).

Στη Σύρο, μια περιβαλλοντική οργάνωση, το Περιβαλλοντικό Παρατηρητήριο Πολιτών της Σύρου, που έθεσε καίρια ερωτήματα για τη ρύπανση στο λιμάνι, βρίσκεται αντιμέτωπη με αγωγή εταιρείας με την οποία διεκδικείται ως αποζημίωση το εξωφρενικό ποσό του 1.000.000 ευρώ για συκοφαντική δυσφήμηση, ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη.

Αυτή η ιστορία μού έφερε στον νου τον δικό μας αγώνα που έχουμε ξεκινήσει από το 2006 στα Οινόφυτα, στον Ασωπό, στον Δήμο Μεσσαπίων αλλά και στις Σκουριές.

Λες την άφοβη αλήθεια; Πάρε ένα SLAPP

Το ακρωνύμιο SLAPP μάς έρχεται από την αγγλική γλώσσα και σημαίνει πρακτικά αγωγές και μηνύσεις κατά ανθρώπων που συμμετέχουν στα κοινά. Το SLAPP είναι τα αρχικά των λέξεων Strategic Lawsuit Against Public Participation, σε ελεύθερη μετάφραση παραπέμπουν σε ποινικές στρατηγικές για να αποθαρρύνουν την ενασχόληση με τα κοινά. Ο σκοπός του SLAPP είναι απλός: να «κόψουν τον βήχα» και εν τέλει να λογοκρίνουν φωνές που ασκούν δημόσια κριτική. Τα θύματα υπόκεινται σε εξευτελισμό και υπέρογκα δικαστικά έξοδα μέχρι που αργά ή γρήγορα αποθαρρύνονται, αποκαρδιώνονται και… σωπαίνουν. Στην Καλιφόρνια, τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά ώστε έχει θεσπιστεί και αντι-SLAPP νομοθεσία (California Code - Section 425.10) ώστε να προστατεύονται οι πολίτες που υπόκεινται σε SLAPP.

Μια «Στρατηγική Αγωγή κατά της Συμμετοχής του Κοινού» (Strategic Lawsuit Against Public Participation - SLAPP) είναι μια αγωγή που έχει σκοπό να λογοκρίνει, να εκφοβίσει και να φιμώσει όσους ασκούν κριτική, επιβαρύνοντάς τους με το κόστος της νομικής τους υπεράσπισης μέχρις ότου εγκαταλείψουν την κριτική ή την αντίθεσή τους. Ο τυπικός ενάγων μιας τέτοιας αγωγής SLAPP συνήθως δεν περιμένει να την κερδίσει. Οι στόχοι του ενάγοντα έχουν επιτευχθεί αν ο εναγόμενος υποκύψει στον φόβο, την τρομοκράτηση, τα αυξανόμενα δικαστικά έξοδα ή απλώς την εξάντληση και εγκαταλείψει την κριτική. Mια αγωγή SLAPP μπορεί επίσης να εκφοβίσει άλλους και να τους αποτρέψει από τη συμμετοχή στον διάλογο (από τη wikipedia.org).

Ο φόβος, η ρύπανση και οι αγωνιστές

Σε όλο τον πολυετή αγώνα μου (μαζί με τους Συναγωνιστές μου σε Ασωπό, Μεσσαπία και Σκουριές) έχουν πολλοί από εμάς δεχτεί SLAPP. Αλλά αυτά τα SLAPP δεν καθαρίζουν τα ποτάμια και τα λιμάνια από τα βαρέα μέταλλα, φευ!

Η ρύπανση επεκτείνεται και η Πολιτεία απλά κωφεύει. Στη Σύρο, στους ποταμούς Ασωπό και Μεσσάπιο σε Βοιωτία και Εύβοια και στους αντίστοιχους υδροφόρους ορίζοντες αλλά και στις Σκουριές τα ερωτήματα είναι απλά και ξεκάθαρα.

Γιατί δεν κάνουν τους απαραίτητους ελέγχους οι κατά τόπους Περιφέρειες και η Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΚΑ; Επειδή δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία ή μήπως οι λόγοι είναι «απλά» πολιτικοί;

Τα ερωτήματά μας είναι απλά και η απάντησή τους θα μπορούσε να είναι απλή και σύντομη σε μια Πολιτεία όμως που έμπρακτα προστατεύει το Περιβάλλον και τα νερά (γήινα και θαλάσσια). Στην Ελλάδα του 2021, όμως, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και οι ενδεχόμενοι ρυπαντές κάνουν SLAPP για εκφοβισμό... Η ρύπανση όμως και τα βαρέα μέταλλα... φυγείν αδύνατον!

* Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ, Ιρλανδία

 

Η δυσάρεστη αλήθεια για τα εμβόλια

 

 

Πηγή : Εφημερίδα Συντακτών 3.12.2020

 

Γιάννης Ζαμπετάκης*

Τα νέα που έρχονται από τις φαρμακοβιομηχανίες σχετικά με το νέο εμβόλιο για τον Covid-19 είναι μάλλον ενθαρρυντικά. Τα νέα εμβόλια έχουν αποτελεσματικότητα που φτάνει το 95%. Το μόνο (!) πρόβλημα είναι ότι δεν γνωρίζουμε σήμερα αν αυτή η υψηλή αποτελεσματικότητα ισχύει και όταν το εμβόλιο παρέχεται σε ασθενείς με λανθάνουσες ασθένειες ή ισχύει μόνο για τις περιπτώσεις υγιών ανθρώπων που εμβολιάζονται.

Eπίσης ένα άλλο πρόβλημα με το εμβόλιο της Moderna είναι ότι πρέπει να φυλάσσεται σε θερμοκρασίες -70ο C, θερμοκρασία που δυσχεραίνει την ασφαλή μεταφορά του.

Εκτός από τον αγώνα δρόμου για το εμβόλιο, σε μεγάλα ερευνητικά ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό γίνεται και άλλος ένας αγώνας. Εκείνος που παρατηρεί τις μεταλλάξεις του ιού. Στη Μεγάλη Βρετανία, η επιτροπή που μελετά τις γενετικές μεταλλάξεις του ιού ονομάζεται Covid-19 GenomicsUK (COG-UK). Σύμφωνα με αυτή την επιτροπή, είναι πιθανό να έχει μεταλλαχθεί η εξωτερική επιφάνεια του ιού (που έχει μικρά «καρφάκια») και έτσι ο ιός ενδέχεται να έχει βρει πιο αποτελεσματικό τρόπο εισόδου στον ανθρώπινο οργανισμό. Η πιο επικίνδυνη μετάλλαξη είναι η λεγόμενη N439K, και αυτή απασχολεί πολύ την COG-UK.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να θυμίσουμε ότι οι ιοί είναι δύσκολο να εξαλειφθούν ακόμα και αν έχουμε 100% αποτελεσματικά εμβόλια. Ο ιός της γρίπης μεταλλάσσεται 10.000 φορές κάθε χρόνο και το εμβόλιο της γρίπης περιέχει μόνο δύο (ναι, 2!) στελέχη από τα 10.000 στελέχη του ιού. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι το εμβόλιο για τον Covid-19 δεν θα είναι πανάκεια αλλά απλά μια μικρή ασπίδα ειδικά για τους συμπολίτες μας που έχουν λανθάνουσες ασθένειες (π.χ. διαβήτη, παχυσαρκία, καρδιαγγειακά νοσήματα) και είναι πιο ευάλωτοι στον ιό.

Συμπερασματικά, ας κρατάμε μικρό καλάθι στις τυμπανοκρουσίες των φαρμακοβιομηχανιών. Οι ιικές ασθένειες δεν εξαφανίζονται με ένα εμβόλιο.

*Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ στην Ιρλανδία @yanzabet

 

Ελλάδα - Ιρλανδία, κοινός δρόμος

 Irish Cement Factory in Mungret; το εργοστάσιο της Irish Cement Factory στην περιοχή Mungret στην πολιτεία του Λίμερικ, Ιρλανδία

 

του Γιάννη Ζαμπετάκη *

Εφημερίδα Συντακτών 1.8.2020

 

Μια σύγκριση δύο εθνικών πολιτικών διαχείρισης απορριμμάτων με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Βασίλειου Μάγγου, διαδηλωτή κατά της καύσης σκουπιδιών στον Βόλο.

«Ελλάς - Γαλλία Συμμαχία» έλεγε η μητέρα μου το 1980 (μέρες Μιτεράν - Ανδρέα Παπανδρέου τότε). Σήμερα, θα έλεγα «Ελλάς - Ιρλανδία Συμμαχία»... στην κοντόφθαλμη διαχείριση απορριμμάτων. Ας δούμε το γιατί και πώς.

Ελλάδα: θεωρητικά υπάρχει από το τέλος του 2015 ένα Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ) που εγκρίθηκε με την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 49 της 15.12.2015 και ένα Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων (ΕΣΔΕΑ) που εγκρίθηκε με την ΚΥΑ οικ.62952/5384/2016 (ΦΕΚ Β΄ 4326, 30.12.2016). Και λέμε θεωρητικά, μια και στην πράξη τίποτα δεν έχει υλοποιηθεί. Για παράδειγμα στον Ασωπό, ακόμα και σήμερα, είναι άγνωστος ο τρόπος με τον οποίο οι ρυπαντές διαχειρίζονται τα απόβλητά τους. Και μια και δεν υπάρχουν πλέον εντατικοί έλεγχοι από τους επιθεωρητές Περιβάλλοντος, η κατάληξή τους είναι άγνωστη.

Πρόσφατα, με αφορμή τον θάνατο του Βασίλη Μάγγου (που είχε πάει σε μια πορεία κατά της καύσης απορριμμάτων από την ΑΓΕΤ-Ηρακλής στον Βόλο, την μέρα που ξυλοκοπήθηκε άγρια από την ΕΛ.ΑΣ.) ήρθε ξανά στο φως της επικαιρότητας η καύση σκουπιδιών. Πρόσφατα, η κυβέρνηση ολοκλήρωσε με διαδικασία απλής τροποποίησης την περιβαλλοντική αδειοδότηση της «ΤΙΤΑΝ» στην Ευκαρπία Θεσσαλονίκης για την καύση των «απορριμματογενών καυσίμων» SRF και RDF, μέσα σε συνθήκες πανδημίας. Ετσι, άλλη μια τσιμεντοβιομηχανία (έπειτα από εκείνη στον Βόλο) αδειοδοτήθηκε να καίει SRF και RDF.

Η αδειοδότηση είναι όμως προβληματική, μια και δεν ελέγχονται τα εισερχόμενα προς καύση απορρίμματα για ενδεχόμενα τοξικά απόβλητα και δεν ελέγχει το κράτος τα επίπεδα των εκλυόμενων μικροσωματιδίων (particulatematter, PM 10 και PM2,5 είναι οι τεχνικοί όροι), διοξινών και βαρέων μετάλλων. Με δεδομένη την τοξικότητα αυτών των ρύπων, οι τοπικές κοινωνίες έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται.

Ιρλανδία: οι Ιρλανδοί έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα. Αρχικά οι εταιρείες καύσης απορριμμάτων παίρνουν άδεια για μια μικρή ποσότητα επικίνδυνων αποβλήτων και στη συνέχεια αναθεωρούν την άδεια για να καίνε πολλαπλάσια απόβλητα με μια απλά τυπική διαδικασία. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η εταιρεία Indaver στην πόλη Duleek της κομητείας Meath, η οποία αιτήθηκε την αύξηση των επικίνδυνων αποβλήτων που μπορεί να διαχειρίζεται από 10.000 σε 25.000 τόνους ανά έτος, ενώ η εταιρεία CRH στο Platin αρχικά αδειοδοτήθηκε για 120.000 τόνους και πρόσφατα ζήτησε επέκταση σε 600.000 τόνους, με σημαντική αύξηση των επικίνδυνων αποβλήτων.

Για την αρχική αδειοδότηση απαιτείται μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων και πρόσφατα βρήκαμε μια τέτοια μελέτη για τσιμεντοβιομηχανία που την έχει συντάξει εταιρεία συμβούλων στην οποία εργαζόταν νυν βουλευτής των Πρασίνων. Το οξύμωρο είναι ότι οι Πράσινοι, το ένα από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, είναι κατά της καύσης απορριμμάτων, αλλά ο βουλευτής άλλα έπραττε προεκλογικά.

Στις δυο χώρες, οι κοινές συνισταμένες του προβλήματος είναι οι ακόλουθες:

1. Δεν είναι γνωστή η σύσταση των «επικίνδυνων αποβλήτων» τη στιγμή της αίτησης προς αδειοδότηση,
2. To σύστημα ελέγχου των ρύπων (PM10, PM2,5, διοξίνες και βαρέα μέταλλα) δεν ελέγχει τους ρύπους σε αληθινό χρόνο, αλλά συνήθως δίνει μέσους όρους (ανά εβδομάδα ή μήνα) και έτσι χάνεται η αναλυτική πληροφορία των ρύπων τη στιγμή λειτουργίας του αποτεφρωτήρα. Οι μέσες τιμές είναι πάντα εντός ορίων, μια και υπάρχουν μεγάλα διαστήματα με μηδενικές εκπομπές!
3. Πιθανή επιμόλυνση των υδάτινων πόρων και της διατροφικής αλυσίδας δεν μπορεί να αποκλεισθεί (βλ. παράδειγμα Ασωπού και υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα αλλά και διατροφικής αλυσίδας).
4. Η αδειοδοτούσα αρχή και η επιβλέπουσα αρχή ανήκουν στην ίδια υπηρεσία, το Υπ. Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην Ελλάδα και η EPA (Environmental Protection Agency) στην Ιρλανδία! Αυτή η ταυτοπροσωπία όμως δεν είναι καθόλου αποτελεσματική! Πώς ο αδειοδοτών να είναι και αυστηρός ελεγκτής της ρύπανσης;
5. Δεν έχουν γίνει σοβαρές μελέτες διασποράς ρύπων στο νερό και στα τρόφιμα, όπως η παρακάτω που αφορά την παρουσία διοξινών στο μητρικό γάλα.

Σε μια επιστημονική δημοσίευση του 2019 από ομάδα Κινέζων ερευνητών με τίτλο «High intake of persistent organic pollutants generated by a municipal wasteincinerator by breastfedinfants» στην επιθεώρηση «Environmental Pollution», αναλύθηκαν τα επίπεδα μιας σειράς διοξινών σε μητρικό γάλα. Τα δείγματα που αναλύθηκαν προέρχονταν από δύο ομάδες μητέρων: η μια ομάδα ζούσε κοντά σε αποτεφρωτήρα (εκτιθέμενη ομάδα) και η άλλη όχι (ομάδα ελέγχου). Στην εκτιθέμενη ομάδα τα συνολικά επίπεδα των διοξινών ήταν στατιστικώς σημαντικά αυξημένα σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (3,36 vs.1.47 pg/g wetweight· 0.24 vs. 0.12 pg TEQ/ g wetweight).

Οι διοξίνες είναι εξαιρετικά καρκινογόνες και ως εκ τούτου τα όποια όρια υπάρχουν για τον αέρα, το νερό και τα τρόφιμα θα πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε σκωπτικά, αφού και για καρκινογόνες ενώσεις θα έπρεπε να ισχύει η αρχή της προφύλαξης και συνεπώς μηδενικά νομικά όρια.

*Πρόεδρος Τμήματος Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ στην Ιρλανδία,