Σαν σήμερα, στις 11 περίπου το πρωί, του Μεγαλομάρτυρα Αγίου
Γεωργίου, το… μακρινό 2004, ήρθε στον κόσμο, το πρώτο μου παλικάρι κι
έγινα μπαμπάς!
Ο Ναθάνιελ έφερε χρώμα και κλάμα (και πολλές νύχτες με λίγο ύπνο,
χαλάλι του) αλλά και μουσικές και τραγούδια και χαρές και χάρες.
Είναι εκείνη η στιγμή που όταν γίνεται κάποιος γονιός, τότε αλλάζει
συθέμελα ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο. Έτσι κι εγώ, άρχισα να βλέπω τον
κόσμο μέσα από τα μάτια του Ναθάνιελ και να με θυμώνουν άλλα, να με
στεναχωρούν άλλα, αλλά το βλέμμα του μωρού μας και το ηχόχρωμα της φωνής
του… τα καλύτερα ναρκωτικά σε αυτή την πλάση.
Δεν θέλω να περιαυτολογήσω σήμερα αλλά ας θυμηθούμε όλοι μας ότι οι
στιγμές που περνάμε με τα παιδιά μας είναι πραγματικά πολύτιμες,
θησαυρός θα έλεγα. Ας τις χαιρόμαστε κάθε μέρα που μπαίνει.
Κάποιος φίλος μου είχε πει ότι τα παιδιά μας είναι σαν τους
χαρταετούς, όταν νιώθουν σίγουρα και δυνατά και θέλουν να πετάξουν μόνα
τους και μακριά μας, τότε εμείς οι γονείς (οφείλουμε να) αμολάμε
καλούμπα. Και όταν τα βλέπουμε να έχουν ανάγκη την βοήθειά μας ή την
συμβουλή μας, τότε μαζεύουμε καλούμπα!
Τώρα ο Ναθάνιελ, πρωτοετής φοιτητής στο Πανεπιστήμιο, σπουδάζει αυτό που του αρέσει και εγώ… αμολάω καλούμπα 🙂
σήμερα θα έκλεινες τα 80, αν δεν σε είχε πάρει στον ουρανό το Parkinson's.
Μου λείπεις πολύ, Μπαμπά αλλά σιγά σιγά έχω αρχίσει να ζω με τον πόνο και με την σκέψη ότι στο τέλος (τα δυο τελευταία χρόνια) υπέφερες και ο θάνατος ήταν μια λύτρωση.
[Κρίμα που δεν έχουμε στην Ελλάδα νομιμοποιήσει την ευθανασία για τους αγαπημένους μας για τους οποίους η αρρώστια τους δεν έχει επιστροφή...]
Πάντα θα θυμάμαι όμως τι μου έμαθες (σκάκι, τάβλι, να αγαπώ τον κλασικό αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, την κλασική μουσική, πάντα "διαφωνούσαμε" στα μουσικά γούστα: εσύ αγαπούσες τον Μπετόβεν και εγώ τον Μότσαρτ, εσύ προτιμούσες τον Μίκη και εγώ τον Μάνο), αλλά και άλλα πολλά, τόσα πολλά...
Πάντα θα θυμάμαι όταν ήμουν στο Δημοτικό, και έπαιζε μπαράζ ο Ολυμπιακός μας (ήρθες και με πήρες πιο νωρίς από το σχόλασμα και είπαμε μια μπούρδα δικαιολογία στον δάσκαλο) (το ματς εκείνο ήταν στο Βόλο αν θυμάμαι καλά) και ο Αναστό έβαλε μια γκολάρα. Δεν θυμάμαι το σκορ αλλά ότι πήραμε το πρωτάθλημα!
Θυμάμαι επίσης, όταν μέναμε στην Λυκόβρυση και χτίζαμε το σπίτι μας, ερχόσουν συχνά να μας δεις. Θυμάσαι εκείνο το Θρυλικό ματς στην Ριζούπολη που ρίξαμε 3 στον Βάζελο και πήραμε το 7ο συνεχόμενο πρωτάθλημα;
Θυμάσαι τους γείτονες που ήταν βάζελοι και σε κάθε γκολ του Θρύλου έβαζα δυνατά τον ύμνο του Ολυμπιακού, με τα παράθυρα ανοικτά για να μας ...ακούν οι γείτονες;
Δεν θα ξεχάσω όμως και τα χρόνια που έφτιαξες την TEX-FIN ΕΠΕ, που αγοράσαμε τον Freddy (το φορτηγάκι μας) αλλά και όταν αγοράσαμε το Clio 1.4 RT κάπου το 1990, ήταν από τα πρώτα Clio που είχαν έρθει στην Ελλάδα, αλλά είχα διαβάσει στους 4Τ πόσο καλό και γρήγορο ήταν το Clio.
Αλλά και τα ταξίδια μας στην Ευρώπη, το πρώτο το καλοκαίρι του 1998 με την Lancia Beta και το δεύτερο το καλοκαίρι του 1991 (με το Clio) που πήγαμε στη Μεγάλη Βρετανία και φτάσαμε μέχρι το Aberdeen.
Θυμάσαι που μου είχες σταθεί στο πλευρό μου το 1990 που δεν μου άρεσε η σχολή μου αλλά και στα γενέθλιά μου το 2001 που είχες έρθει στο σταθμό Λαρίσης να μου φέρεις γλυκά (μιας και ήταν τα γενέθλιά μου)...μετά από λίγη ώρα θα έπαιρνα το τρένο για να πάω στο Μέγα Δέρειο για 8 μήνες θητεία;
Όλα τα χρόνια που περάσαμε παρέα, πάντα χαμογελαστός ήσουν, πάντα αισιόδοξος παρά την μοναξιά, παρά την δύσκολη καριέρα που είχες, παρά την αρρώστια...
Πάντα θα σε θυμάμαι όταν κάναμε μπάνιο τα καλοκαίρια και τραγουδούσες το Μάτια Μπλε, του Γιάννη Πάριο, σαν δυο στάλες Αιγαίο...
Αλλά και πόσο φρόντισες τον πρώτο μας σκύλο, την Πέμα, πόσο πολύ παίζατε στην θάλασσα (είχα πάει Αγγλία για το διδακτορικό μου), όταν της πέταγες το μπαλάκι στα βαθιά και εκείνη κολυμπούσε και στο έφερνε.
Ο σκύλος μας τώρα, ο Cyrus, δεν παίζει σαν την Πέμα, αλλά έχει τον ίδιο χαρακτήρα με την Πέμα μας.
Και είναι σαν να ζω με την Πέμα, ξανά.
Δεν πρόλαβα να σε φέρω στην Ιρλανδία, να δεις που εργάζομαι, πόσο όμορφη χώρα είναι η Ιρλανδία, πόσο ευτυχισμένοι είμαστε εδώ...
Θα έπρεπε να είχα τολμήσει και να σε βάλω στο αεροπλάνο μαζί μου (με την Μαρίνα που σε φρόντισε άοκνα μέχρι το ...τέλος, τόσο ανθρώπινη, πάντα δίπλα σου, νύχτα μέρα) για να σε φέρω εδώ στην κέλτικη γη να σου δείξω τα νέα μας λημέρια...
Αλλά και την Μαμά θυμάμαι, που στάθηκε στο πλευρό σου όταν πλέον δεν μπορούσες να σηκωθείς από το κρεβάτι, υπομονετικά και με συμπόνια μέχρι το ...τέλος. Κυρία με τα όλα της!
Α ρε Μπαμπά, που χόρευες στα Στύρα και αφότου αρρώστησες βαριά, όλοι εκεί μου έλεγαν για το χαμόγελο που είχες πάντα στα χείλη...
Μπαμπά, ο Ναθάνιελ πέρασε τον περασμένο Σεπτέμβρη στο Πανεπιστήμιο, ο Ναθάνιέλ μας θα είναι η τρίτη γενιά Χημικός στην οικογένειά μας.
Τον περασμένο Νοέμβρη, κάναμε μια μάζωξη στο Πόρτο Ράφτη, στο σπιτικό της αδερφής σου που αγαπούσες τόσο πολύ. Η θεία η Ειρήνη μου έδειξε τότε μια κάρτα που της είχες δωρίσει το ...2000 και την έχει φυλάξει από τότε, με αγάπη.
Και κάτι ακόμα Μπαμπά, κάθε μέρα σε νιώθω να μας χαμογελάς από εκεί ψηλά, εσύ, η γιαγιά η Βούλα και ο παπούς ο Μάκης (που σε αγαπούσαν αληθινά και πάντα ήσουν καλόδεχτος στο σπιτικό τους).
Σε κοιτάμε κι εμείς κάθε μέρα εκεί ψηλά να μας χαμογελάς...
Καλοκαίρι 1988 … το πρώτο μας ταξίδι στην Ευρώπη, με τον μπαμπά που κοιμήθηκε πριν από 3 χρόνια σαν σήμερα και με τον αδερφό μου Timos Zed τότε που πηγαίναμε με τον χάρτη και με συνάλλαγμα για κάθε χώρα που περάσαμε: Ηγουμενίτσα-Μπριντεζι-Ρώμη-Φλωρεντία-San Remo- Μονακό-Perpignan-Βαρκελώνη-Ανδόρρα-Λιόν-Βέρνη και Ντουμπρόβνικ… το πιο όμορφο ταξίδι μας! Μόλις είχα περάσει στο Χημικό στο ΕΚΠΑ. Στην Βέρνη, σε μαγαζί για spikes… είχαν 3m αληθινό ταρτάν ! Πόσα χρόνια μπροστά!
Σήμερα μπαμπά, θα πιω μια ρακή στην μνήμη σου φορώντας το ρολόι σου, που είχες αγοράσει στην Ελβετία όπου είχες πάει με την μαμά επαγγελματικό ταξίδι και μου λέγατε να μετρώ τα δάκτυλα στα χέρια μου, ένα κάθε μέρα και μέχρι να τα μετρήσω όλα…θα έχετε γυρίσει. Και ναι, έτσι έγινε ! Και τι πανέμορφα παιχνίδια μου φέρατε…Σε αγαπώ, Μπαμπά και μας λείπει το χαμόγελό σου (όπως μου χαμογέλασες στην πρώτη μου φωτογραφική μηχανή , την Zenith, τότε το 1988, στο Λουξεμβούργο )
