Log Post (XXIV)

 

 

 Cill Dalua 21.12.2023

= = = = = = = = = = = = = = = =

Another year comes to its end,

another year full of adventures,

full of knowledge,

as Cavafy would have said.

The wind...

was on our side

but

also against us.

However...

we survived the storm,

we survived the frost,

just being good skippers...

on our way to our own Ithaca.

With Love... impossible

is

nothing!

 

 [Log posts on this blog are short texts/poems that I started writing in Oct 2018, I chose this name for these posts as Georgios Seferis has written poems using this title]

[Τα Log Posts σε αυτό το ιστολόγιο είναι σύντομα ποιήματα που ξεκίνησα να γράφω τον Οκτώβρη του 2018, διάλεξα αυτό το όνομα μιας και ο Γιώργος Σεφέρης έχει γράψει ποιητικές συλλογές με τίτλο "Ημερολόγια Καταστρώματος"]

 

για τον Μπαμπά

 

 

Καλοκαίρι 1988 … το πρώτο μας ταξίδι στην Ευρώπη, με τον μπαμπά που κοιμήθηκε πριν από 3 χρόνια σαν σήμερα και με τον αδερφό μου Timos Zed τότε που πηγαίναμε με τον χάρτη και με συνάλλαγμα για κάθε χώρα που περάσαμε: Ηγουμενίτσα-Μπριντεζι-Ρώμη-Φλωρεντία-San Remo- Μονακό-Perpignan-Βαρκελώνη-Ανδόρρα-Λιόν-Βέρνη και Ντουμπρόβνικ… το πιο όμορφο ταξίδι μας! Μόλις είχα περάσει στο Χημικό στο ΕΚΠΑ. Στην Βέρνη, σε μαγαζί για spikes… είχαν 3m αληθινό ταρτάν ! Πόσα χρόνια μπροστά!

Σήμερα μπαμπά, θα πιω μια ρακή στην μνήμη σου φορώντας το ρολόι σου, που είχες αγοράσει στην Ελβετία όπου είχες πάει με την μαμά επαγγελματικό ταξίδι και μου λέγατε να μετρώ τα δάκτυλα στα χέρια μου, ένα κάθε μέρα και μέχρι να τα μετρήσω όλα…θα έχετε γυρίσει. Και ναι, έτσι έγινε ! Και τι πανέμορφα παιχνίδια μου φέρατε…Σε αγαπώ, Μπαμπά και μας λείπει το χαμόγελό σου (όπως μου χαμογέλασες στην πρώτη μου φωτογραφική μηχανή , την Zenith, τότε το 1988, στο Λουξεμβούργο )

 

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη από έναν διαβητικό

 

 Γράφει ο Νίκος στο cibum.gr

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Εύχομαι να σε βρίσκω γερό και δυνατό και ελπίζω οι ετοιμασίες σου να πηγαίνουν καλά. Στο θέμα μας τώρα. Θέλω να με βοηθήσεις σε κάτι που με ζορίζει. Όλοι λένε πως οι μέρες των εορτών είναι μέρες αγάπης. Το κοντέρ μου γράφει πάνω από 52 Χριστούγεννα κι ας μη κρυβόμαστε, Άγιε μου άνθρωπε, οι γιορτές είναι βασικά μέρες απόλαυσης και κρεπάλης με το φαγητό και το ποτό να είναι σε πρώτο, δεύτερο και τρίτο πλάνο.  

Πρέπει να παραδεχτείς Άγιε Βασίλη πως είναι μια ΠΟΛΥ δύσκολη εποχή για τους διαβητικούς. Δεν ξέρω εσύ πως την παλεύεις προσωπικά με το θέμα, αφού η παχυσαρκία λένε πως είναι πρώτο ξαδελφάκι του διαβήτη.

Άκουσα λοιπόν σήμερα μία ειδικό στο ραδιόφωνο να λέει ‘’Το φαγητό τα Χριστούγεννα είναι μέρος της διασκέδασης και ο διαβητικός, αν είναι ρυθμισμένος, δεν χρειάζεται να απέχει από το γιορτινό τραπέζι. Το παραδοσιακό ελληνικό Πασχαλινό τραπέζι δίνει πιο εύκολα λύσεις συμβατές με μια δίαιτα κατάλληλη για διαβητικούς, αλλά και τα Χριστούγεννα μπορούν με λίγη μελέτη και φαντασία να ευχαριστήσουν τους ουρανίσκους όλης της οικογένειας, όλης της παρέας χωρίς εξαιρέσεις. Μαγειρεύοντας ελαφρά, κάνοντας προσαρμογή ορισμένων συνταγών και επιλέγοντας υγιεινά πιάτα μπορεί ο διαβητικός να μην στερηθεί την γαστρονομική απόλαυση των ημερών… ’’

Μπούρδες και κουραφέξαλα να μην πω καμιά άλλη βαριά κουβέντα Άγιε μου Βασίλη.

Λοιπόν θα πούμε αλήθειες εδώ κι ας ξεκινήσουμε με μία βασική παραδοχή. Οι γιορτές είναι πρώτα απ’ όλα χαρά. Ανεξάρτητα από το φαγητό. Χαμόγελα, αγκαλιές, δώρα και καλαμπούρι παντού. Πάμε παρακάτω. Τα γιορτινά τραπέζια είναι 2 άντε 3. Ένα το μεσημέρι των Χριστουγέννων, ένα την Παραμονή Πρωτοχρονιάς, άντε και ένα ακόμα το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς για το καλό. Αν αρχίσουμε να ψάχνουμε για πειραγμένα πιάτα και παρασπονδίες… εντός πλαισίου για δείπνα, γεύματα, κολατσιά, breakfast και brunch από του Αγίου Νικολάου αρχές Δεκέμβρη έως τα Φώτα τον Γενάρη δεν ξεκινάμε καλά. Καλά τα λέω μέχρι εδώ;

Για να γιορτάσουμε και να ζήσουμε την χαρά των ημερών, αγκαζέ με τον διαβήτη και ψηλά το κεφάλι, έχουμε και λέμε Άι Βασίλη. Τις μέρες των εορτών συνεχίζουμε κανονικά να μετράμε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Ότι δεν μετριέται δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Δεν κυλιόμαστε από καναπέ σε καναπέ ανάμεσα στο γεύμα και το δείπνο. Το αντίθετο μάλιστα, περπατάμε κι ασκούμαστε μπας και κρατήσουμε τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, την αρτηριακή πίεση και την χοληστερίνη σε ανεκτά επίπεδά. Τρώμε μπόλικα φρέσκα λαχανικά και σαλάτες στα γιορτινά τραπέζια (σημείωση: η ρωσική σαλάτα δεν είναι σαλάτα) και τρώμε ένα δύο φρούτα κάπως άγουρα κατά προτίμηση την ώρα του γλυκού (μην αρχίστε τις μπανάνες δύο δύο) και γειά σας.

Εεε να μην πιώ Χριστουγεννιάτικα θα σου πει ο άλλος; Να πιείς ρε κουμπάρε, που λένε και στην Κρήτη, να πιείς! Να μη σε πιεί το ποτό είναι το θέμα. Λίγο κρασί και γίναμε. Άσε τα κοκτέιλ και τα περίεργα για τους άλλους! Μη ξεχνάς πως το αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει υπογλυκαιμίες σε όσους παίρνουν ινσουλίνη ή ορισμένα φάρμακα για τον διαβήτη. Α, και το ποτό μεγάλε με άδειο στομάχι τέλος, καθώς αυτό μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα υπογλυκαιμίας όταν πίνεις ή και την επόμενη μέρα.

Αυτά μη σε κουράζω και έχεις και δουλειές. Στα λέω ρε Bill (μου επιτρέπεις το Bill έτσι;) να τ’ ακούω κι εγώ, να τ’ ακούσεις κι εσύ μην τυχόν είσαι ένας από τους πολλούς αδιάγνωστους διαβητικούς. Είπαμε θα πούμε αλήθειες εδώ. Δύσκολα τα πράγματα για τους διαβητικούς χρονιάρες μέρες. Όπως κατεβαίνεις στην πόλη, Άγιε μου Άνθρωπε, με την ελκηθράρα σου δώσε δύναμη και φώτιση σε όλους εμάς τους διαβητικούς και να προσέχεις κι εσύ. Καλά μυαλά σε όλους, χρόνια πολλά, τα Χριστούγεννα είναι χαρά και του χρόνου με υγεία!

Νίκος

Cardiovascular diseases are the most common cause of death worldwide

 

Source: Our World in Data

Cardiovascular diseases are the most common cause of death worldwide

This chart shows what people died from globally in 2019. Each box represents a cause of death, and the size of each box is proportional to the number of deaths it caused.

As you can see, heart diseases and other cardiovascular diseases are the most common causes of death, responsible for a third of all deaths globally, a total of around 18 million.

Cardiovascular diseases are part of a larger group of diseases called non-communicable diseases, which are shown in blue in the visualization. These are diseases that tend to develop gradually over time and can’t be passed on to other people,¹ and also includes cancers, chronic respiratory diseases, and other chronic diseases.

Taken together, these non-communicable diseases are the cause of around three-quarters of all deaths globally.

ο Τύπος στην Ελλάδα και οι Κούληδες

 Από το Κουτί της Πανδώρας

 

Υπάρχουν δυο κατηγορίες δημοσιογράφων. Όσοι ασκούν δημοσιογραφία, αναζητώντας πληροφορίες που οδηγούν στην αλήθεια και όσοι απλώς αναπαράγουν την «πληροφόρηση» που διακινούν τα συστήματα εξουσίας στην πολιτική και την οικονομία.

Ο Γιάννης Κανελλάκης, από τους τελευταίους Μοϊκανούς του επαγγέλματος, πρόσθεσε και τρίτη: «τους δικούς μας».

«Αναγνώστες, τηλεθεατές, ακροατές εκπαιδευμένοι να πιστεύουν στην μια και μοναδική αλήθεια, διαμαρτύρονται έντονα, συχνά χυδαία, όταν δημοσιογράφοι τους οποίους θεωρούν δικούς τους και δεδομένους κάποιες φορές εκφράζουν μια διαφορετική αλήθεια».

Αυτό που συμβαίνει με τους δημοσιογράφους συμβαίνει και με τα ΜΜΕ. Και στον διαχωρισμό «οι δικοί μας» και οι «εχθροί μας», η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι απόλυτη- και ασκεί την αντίστοιχη πολιτική. Οι ημέτεροι επιβραβεύονται -με δημόσιο χρήμα- και οι απέναντι καταδιώκονται- δια του κράτους.

Αν μιλάμε για εφημερίδες στη δεύτερη κατηγορία δεν είναι πολλοί: η “Δημοκρατία”, του Γιάννη Φιλιππάκη, η αυτοδιαχεριζόμενη «Εφημερίδα των Συντακτών> και το “Documento” του Κώστα Βαξεβάνη. Δεν είναι απλώς αντιπολιτευόμενες, αλλά και οι καλύτερες εφημερίδες στη χώρα, αν μιλάμε για ρεπορτάζ και κριτική στην εξουσία.

Στην εφημερίδα του Βαξεβάνη και τον ίδιο προσωπικά έχει ξεσπάσει πολλές φορές η κυβερνητική οργή για όσα αποκαλύπτει για τον Νεομητσοτακισμό- που δεν μπορεί να τα αντικρούσει. Ούτε καν στα δικαστήρια δεν στέκονται. Οπότε επιστρατεύεται, ως εντολοδόχος, ο κρατικός μηχανισμός εναντίον του.

Αυτή τη φορά η επιχείρηση εξόντωσης είναι φορολογική, με ένα υπερπρόστιμο, για οποίο δεν υπάρχει καμία βάση και καμία νομιμοποίηση. Ο εκδότης δεν καταγγέλλει μόνο την Εφορία που το επέβαλε διαταγμένα, αλλά και σκοτεινά κυκλώματα με αναφορά στο μέγαρο Μαξίμου.

Είναι μια πρακτική όχι και τόσο ξένη στη σημερινή κυβέρνηση, αν λάβουμε υπόψη το όργιο των υποκλοπών.

Εν προκειμένω με αφορμή μια ανώνυμη επιστολή- παλιό το κόλπο-στήθηκε μια επιχείρηση εξόντωσης του Βαξεβάνη και της εφημερίδας του, με χονδροειδείς μεθόδους

Καταφεύγοντας στα περιορισμένα διαφημιστικά έσοδα της εφημερίδας -μετά τον κυβερνητικό αποκλεισμό της από τη κανονική χρηματοδότηση- χρησιμοποιούν τις υψηλές εκπτώσεις που πρόσφερε, για προσέλκυση διαφήμισης, και ισχυρίζονται ότι αυτό είναι τεκμήριο ενίσχυσή της με μαύρο χρήμα!

Στην πραγματικότητα βγάζουν τα μάτια τους μόνοι τους- όπως συμβαίνει συχνά με αυτούς τους μηχανισμούς. Γιατί αυτοί που το…διακινούν – κατά τον ισχυρισμό της φορολογικά αρχής – είναι οργανισμοί που δεν θα μπορούσαν να δώσουν χρήματα κάτω από το τραπέζι, ειδικά στο Documento: Τράπεζα της Ελλάδος, ΟΤΕ, Εθνική Τράπεζα, Τράπεζα Πειραιώς, ΕΣΠΑ, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ και μεγάλες εταιρίες που διαφημίζονται σε ολόκληρο τον Τύπο.

Η κατηγορία -αφορμή για το εξοντωτικό πρόστιμο τον 435. 000- ευρώ είναι φαιδρή. Σα να λέει ότι όσες φορές η Aegean δίνει μισοτιμής τα εισιτήρια, υπάρχει διακίνηση μαύρου χρήματος ανάμεσα στην ίδια και τους επιβάτες της και πρέπει να τους επιβληθούν πρόστιμα.

Προκειμένου να πληγεί, με το κατασκευασμένο κατ’ αυτόν τον τρόπο πρόστιμο το Documento- ήτοι ο εκδότης και οι εργαζόμενοι-, συνδέουν αυτούς τους διαφημιζόμενους με ποινικά αδικήματα, αφού τους καταλογίζουν ότι διακινούν μαύρο χρήμα.

Αν ισχύει για τον Βαξεβάνη ισχύει και για τις διοικήσεις τους, και τα διαφημιστικά τους τμήματα, ή τους ενδιάμεσους που διαχειρίζονται τα διαφημιστικά τους προγράμματα. Και βεβαίως ισχύει και για όλα τα ΜΜΕ που προσφέρουν εκπτώσεις στους διαφημιζόμενους. Γιατί μόνο στο Documento η επιδρομή για έλεγχο;

Είναι προφανές ότι πρόκειται για στοχοποίηση -ή καλύτερα: φαιά αναβάθμιση της στοχοποίησης– από τον κυβερνητικό μηχανισμό, για να φιμωθεί η εφημερίδα.

Με τη μέθοδο των φορολογικών ελέγχων έχουν αντιμετωπισθεί επίσης η «Δημοκρατία» και η «Εφ. Συν». Αλλά στην περίπτωση του Documento- μαζί και του documentonews. gr και του «Κουτιού της Πανδώρας» – η μεθόδευση είναι εξόφθαλμη, καταχρηστική, αλλά και επικίνδυνη για τη δημοσιογραφία και την έννομη τάξη σε μια δημοκρατική χώρα.

Η προσφυγή από το κράτος – με κυβερνητική υπόδειξη- σε μεθόδους παρακράτους- παραπέμπει σε εποχές που έχουν ξεπεραστεί, υποτίθεται. Η κατασκευή εξοντωτικών προστίμων, είναι μέθοδος αντίστοιχη με τις πρακτικές SLAPP, κατά των οποίων έχει νομοθετήσει η Ευρωπαϊκη Ένωση και οφείλει να μεταφέρει στη νομοθεσία της και η Ελλάδα.

Πρόκειται για νομικό «μπούλινγκ» από ισχυρούς του χρήματος και της εξουσίας για την εξόντωση της ενοχλητικής δημοσιογραφίας.  Αβάσιμες αγωγές και μηνύσεις από κρατικούς φορείς, και ισχυρούς παράγοντες κατά δημοσιογράφων και ΜΜΕ – αλλά και ακτιβιστών, ή όσων ασκούν κριτική- έχουν πλέον ποινικοποιηθεί από το ευρωπαϊκό νομικό σύστημα, ως υπερασπιστή της ερευνητικής δημοσιογραφικής και της προστασίας των δημοσιογράφων.

Κατά την υπερψήφιση της Οδηγίας της Κομισιόν από το Ευρωκοινοβούλιο, υπογραμμίσθηκε ότι η αντί-SLAPP ευρωπαϊκη νομοθεσία θεσπίζεται για προστασία όσων αντιμετωπίζουν εξοντωτικές ποινές από «ανεξέλεγκτες κυβερνήσεις, ή αδίστακτα οικονομικά συμφέροντα». Μεταξύ των άλλων, προβλέπονται αποζημιώσεις των θυμάτων-ακόμη και για υποθέσεις σε εκκρεμότητα κατά το χρόνο εφαρμογής της Οδηγίας.

Ο Κώστας Βαξεβάνης κατήγγειλε «κυκλώματα που τα πλοκάμια τους φτάνουν ως τα υπόγεια του μεγάρου Μαξίμου» και κατονομάζει συγκεκριμένα πρόσωπα στην ΑΑΔΕ που εμπλέκονται στην άνομη και εκδικητική δίωξή του.

Αν συνδυαστεί η καταγγελία και με προηγούμενες αποκαλύψεις της εφημερίδας του -με ονόματα και διευθύνσεις- για τη λειτουργία «εγκληματικής οργάνωσης» μέσα στην ανώτατη φορολογική αρχή, που αναλαμβάνει πλην της καταδίωξης των μη αρεστών ΜΜΕ και την εκκαθάριση μεγάλων φορολογικών υποθέσεων, η εισαγγελική παρέμβαση είναι αυτονόητη, για την προστασία της κοινωνίας.

Εννοείται ότι δεν θα ξαναδούμε το φαινόμενο των εισαγγελέων που στρέφονται κατά του καταγγέλλοντος, -ή ακόμη κατά των εισαγγελέων που ερευνούν καταγγελίες. Η νέα Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν έχει λόγο να ταυτιστεί με τις πρακτικές του προκάτοχου της.

Πηγή: anoixtoparathyro.gr

 

 

 

 

Γ. Ζαμπετάκης: Ο καθηγητής Πανεπιστημίου Χημείας Τροφίμων που εισάγει ελληνικά προϊόντα στην Ιρλανδία

 

 

 “All Greek to You” – Πρόσκληση σε Έλληνες παραγωγούς για εξαγωγές στην Ιρλανδία.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = 

πηγή: Cibum.gr

= = = = = = = = = = = = = = = = = = =

 

 

O Γιάννης Ζαμπετάκης, πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής της Χημείας Τροφίμων στο ΕΚΠΑ, νυν Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λίμερικ και αρθρογράφος στο Cibum, είναι αναφανδόν υπέρ της κοινής παραδοχής πως η ζωή βοηθάει τους τολμηρούς. Τα βήματα «χωρίς καμία εγγύηση» στη ζωή του δεν είναι λίγα. Το πλέον χαρακτηριστικό ήταν να αφήσει μία σίγουρη δουλειά σε ελληνικό Πανεπιστήμιο για να δοκιμάσει τις δυνατότητες και αντοχές του ως καθηγητής στην Ιρλανδία, εννοείται ξεσηκώνοντας όλη του την οικογένεια, αλλά και το πιο πρόσφατο τόλμημα να ξεκινήσει στο μακρινό Λίμερικ το δικό του «μπακάλικο» με τρόφιμα ελληνικής παραγωγής. Το τελευταίο βήμα ήταν η αφορμή για αυτή τη συνέντευξη , προκειμένου να μας αποκαλύψει πως και γιατί αποφάσισε να ασχοληθεί με εισαγωγές ελληνικών τροφίμων.

Ο κ. Ζαμπετάκης έχοντας εργαστεί ως Ακαδημαϊκός σε 3 διαφορετικά Πανεπιστήμια σε 3 διαφορετικές χώρες (University of Leeds, Μεγάλη Βρετανία, ΕΚΠΑ και University of Limerick, Ιρλανδία) έχει πλούσια εμπειρία για το πώς λειτουργούν τα ΑΕΙ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αξίζει να αναφέρουμε επίσης πως την περίοδο που ήταν Καθηγητής στο ΕΚΠΑ έχει συγγράψει 6 βιβλία στα Ελληνικά και παράλληλα εργαζόνταν ως Lead Auditor σε επιθεωρήσεις βιομηχανίας τροφίμων κατά BRC, ISO9001 και ISO22000.

Η άποψη του Γιάννη Ζαμπετάκη για την τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν είναι καλή όπως άλλωστε φαίνεται και από τα άρθρα του στο Cibum ως ”Αριστερό εξτρέμ”. Ο Καθηγητής Χημείας Τροφίμων υποστηρίζει πως «Μετά από 25 χρόνια Ακαδημαϊκής θητείας σε τρία διαφορετικά ΑΕΙ (Αγγλίας, Ελλάδας και Ιρλανδίας), έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα Πανεπιστήμια είναι, δυστυχώς, θερμοκήπια όπου, μεταφορικά, επωάζουμε μυαλά νέων ανθρώπων με αποστειρωμένες γνώσεις. Στις πιο πολλές περιπτώσεις, αυτές οι γνώσεις που μεταδίδουμε είναι κατά 10-20 χρόνια απαρχαιωμένες και έτσι οι απόφοιτοι βγαίνουν στην αγορά εργασίας χωρίς τα κατάλληλα εφόδια! Βέβαια, υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις, όχι όμως στην Ελλάδα(!), όπου τα προγράμματα σπουδών συνεχώς επικαιροποιούνται»

«Τολμάν ανάγκη, καν τύχω καν μη τύχω» είχε γράψει ο αρχαίος τραγικός Ευριπίδης (Πρέπει να το τολμήσω είτε πετύχω είτε όχι) κάτι που ο κ. Ζαμπετάκης το ασπάζεται πλήρως. Γι αυτό και οραματίστηκε σχεδίασε και τελικά τόλμησε να εισάγει στην Ιρλανδία ιδιαίτερα προϊόντα της ελληνικής γης, από ξεχωριστούς Έλληνες παραγωγούς. Πως του ήρθε η ιδέα; Όπως τονίζει αιτία ήταν το «σύνδρομο στέρησης» ελληνικών γεύσεων.

«Έχοντας ζήσει 8 χρόνια στην Αγγλία στα 90ies και τα προηγούμενα 8 χρόνια στην Ιρλανδία, αυτό που βλέπω γύρω μου και με στεναχωρεί βαθύτατα είναι ότι στην πατρίδα, στην Ελλάδα μας, έχουμε πολλούς και πολύ αξιόλογους παραγωγούς τροφίμων και ποτών με άριστα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά και υψηλότατη διατροφική αξία. Αυτά τα τρόφιμα έχουν εξαιρετικό ισχυρό εξαγωγικό δυναμικό, με άλλα λόγια μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα στα τρόφιμα του ανταγωνισμού από άλλες χώρες» λέει ο πανεπιστημιακός και συνεχίζει: «Πάρτε για παράδειγμα τα Ελληνικά κρασιά. Με 15-25 ευρώ στην Ελλάδα, μπορείτε να αγοράσετε εξαιρετικά κρασιά. Τα αντίστοιχης ποιότητας Γαλλικά, Ισπανικά και Ιταλικά κοστίζουν από 40 ευρώ και πάνω. Εδώ στο Λίμερικ (στη δυτική Ιρλανδία) μπορώ να βρω (μόνο σε μια κάβα!) τρεις Ελληνικές ετικέτες κρασιών ενός μόνο Έλληνα παραγωγού. Με δεδομένη την αξία των Ελληνικών κρασιών και τις υπέροχες και σπάνιες ποικιλίες αμπελιών που έχουμε στην πατρίδα, γιατί, λοιπόν, δεν υπάρχουν στην Ιρλανδία πιο πολλές Ελληνικές ετικέτες; Αποφασίσαμε λοιπόν να πάψουμε να είμαστε θεατές σε αυτό το κακόγουστο έργο και να κάνουμε κάτι. Κάτι απτό».

Η ιδέα υλοποιείται από μία παρέα “τροφιματζίδων” με σχέδιο και όραμα όπως λέει  ο ίδιος. «Το όνομα αυτής “All Greek to You” και ο σκοπός της είναι να εισάγουμε στην Ιρλανδία και να πουλάμε λιανικώς τα καλύτερα τρόφιμα της Ελλάδας, από λάδι και ελιές και δίκταμο και κρόκο κοζάνης μέχρι χυλοπίτες, φασόλια Πρεσπών, μαστίχα και τα παραγωγά της…»

Η ιδέα είναι απλή: Οι “Τροφιματζήδες”  θα προμηθεύονται χονδρικώς από τους καλύτερους Έλληνες παραγωγούς τα πιστοποιημένα τους προϊόντα και θα τα πουλάνε λιανικώς στην Ιρλανδία, χωρίς μεσάζοντες και, χωρίς καρτέλ.

Ο στόχος της ομάδας είναι να κάνουν την Ελλάδα γνωστή σε ολάκερη την Ιρλανδία αλλά και να εκπαιδεύσουν το Ιρλανδικό καταναλωτικό κοινό πώς να τρώει πιο γευστικά και πιο υγιεινά τρόφιμα. «Η Μεσογειακή διατροφή είναι γνωστή εδώ αλλά τα Ελληνικά τρόφιμα που είναι διαθέσιμα εδώ είναι μόνο λάδι, φέτα και γιαούρτι» λεέι ο Γιάννης Ζαμπετάκης.

Στην ερώτηση εάν θα πουλάνε μόνο λιανική απαντά κατηγορηματικά ναι. «Ναι, γιατί πιστεύουμε στην αξία των Ελληνικών τροφίμων και στο δυναμικό τους να σταθούν επάξια στην εδώ αγορά. Στο site μας (http://www.allgreektoyou.com/ ) που έχουμε καταχωρήσει και είναι υπό δημιουργία, θα έχουμε όλα τα logo  των προμηθευτών μας και ένα ιστολόγιο όπου θα γράφουμε σε τακτική βάση κείμενα στα Αγγλικά για τα προϊόντα μας αλλά και για την ιστορία των προμηθευτών μας»

Ξέρετε, ένα βότανο έχει πίσω του ιστορία δεκαετιών αν όχι… αιώνων. Αυτήν την ιστορία (το λεγόμενο food story) θέλουμε να προβάλουμε στο εδώ καταναλωτικό κοινό. Ένα τρόφιμο χωρίς food story σε σχέση με ένα τρόφιμο με μία ενδιαφέρουσα ιστορία δεν έχει καμιά τύχη στο σύγχρονο επιχειρείν. Παράλληλα όμως θα έχουμε και e-shop ώστε να είμαστε σε θέση να καλύπτουμε όλη την Ιρλανδία».

Στην ερώτηση πως θα γίνει η επιλογή των προμηθευτών ο Γιάννης Ζαμπετάκης απάντησε: «Έχουμε ήδη φτιάξει μια λίστα με τα τρόφιμα που θέλουμε να φέρουμε εδώ. Το επόμενο βήμα είναι να ταυτοποιήσουμε τους καλύτερους παραγωγούς στην Ελλάδα για το κάθε τρόφιμο της λίστας μας. Έχουμε την γνώση στην ομάδα μας για αυτό τον σκοπό. Αλλά παράλληλα, θα ήθελα μέσω αυτής της συνέντευξης να στείλω ένα μήνυμα (μια πρόσκληση αν θέλετε) σε όλους τους παραγωγούς μη αλλοιώσιμων τροφίμων και ποτών να έρθουν σε επαφή μαζί μας.

Θα ακολουθήσει ένα ταξίδι μου σε όλη την Ελλάδα να γνωρίσω από κοντά αυτούς τους παραγωγούς και να τους εξηγήσω το όραμά μας και να τους προσκαλέσω να γίνουν αρωγοί αλλά και συνεργάτες. Οι καλές συνεργασίες στήνονται μόνο με συναντήσεις από κοντά, πρόσωπο με πρόσωπο, και όχι μέσω τηλεδιασκέψεων μέσω zoom και teams.

Αφού «οργώσουμε» την Ελλάδα και βρούμε τους προμηθευτές μας, τα υπόλοιπα είναι εύκολα. Μια αποθήκη στην Αθήνα, μεταφορά με καράβι από Πειραιά στο Δουβλίνο (για να έχουμε το ελάχιστο κόστος μεταφορικών) και από εκεί στα μαγαζιά μας εδώ»

Ο Γιάννης Ζαμπετάκης και οι “Τροφιματζήδες”του, καλούν τους παραγωγούς να έρθουν σε επαφή με την ομάδα της Ιρλανδίας, μέσω email στο funfood16@gmail.com.

 

 

music break

 

 Ο Λαβύρινθος

Aγγίζω τα χείλη σου Aγνή
Και μας παίρνει η αυγή
Όταν σβήνει η βροχή
Στα μάτια σου παίζει ένα φως
Κι ο αέρας περνάει
Στα φιλιά σου γελάει

 

 

Στο παράθυρο γέρνω να δω
Το χρυσάφι του κόσμου θαμπό
Μα η καρδιά σου ανασαίνει
Κι όπως πριν μ' ανασταίνει

 

 

Σε βλέπω με μάτια κλειστά
Σα να βρίσκεσαι εδώ
Κι όμως είσαι μακρυά
Θυμάμαι τραγούδια να λες
Για τις άδειες στιγμές
Τις χαμένες καρδιές

 

 

Στο λαβύρινθο έχω χαθεί
Του Θησέα κρατάω την κλωστή
Μα τα χέρια πονάνε
Και τα μάτια ξεχνάνε

 

 

Αγγίζω τα χέρια σου Αγνή
Το κεφάλι μου γέρνει
Και η νύχτα με παίρνει
Δεν θέλω ούτε λέξη να πω
Στ' ανοιχτά τ' όνειρο
Με κρατάει ναυαγό

 

 

Στο παράθυρο γέρνω να δω
Το χρυσάφι του κόσμου θαμπό
Μα η καρδιά σου ανασαίνει
Κι όπως πριν μ' ανασταίνει

Did the ancient Greeks have computers?

 A reconstruction of the Antikythera mechanism in Athens. Photograph: Louisa Gouliamaki/AFP/Getty Images

 

source: The Irish Times

 

= = = = = = = = = = = = = = =

I was recently listening to an audiobook reading of Homer’s Iliad when I heard something that grabbed my attention. The poet seemed to be describing machines that moved automatically by themselves – in a text written in the 8th century BC. Was I already dreaming?

Apparently not. On looking up the text, I was able to read back over what I’d heard.

The scene occurs when Thetis, mother of Achilles, visits the famous divine smith and craftsman Hephaestus in his workshop to ask him to make armour for her son.

Hephaestus seems to have some form of disability. The poem describes him as “lame”, limping, or clubfooted, with thin legs. But he has invented machines to assist him.

Thetis “found him busy with his bellows, sweating and hard at work, for he was making 20 tripods”, the poem recounts. Hephaestus has given the three-legged machines “golden wheels” so that they can travel around by themselves. They can “go of their own selves to the assemblies of the gods, and come back again – marvels indeed to see”.

These are not the only machine assistants that Hephaestus made.

He is attended by “golden handmaids also who worked for him”. Apparently possessed of artificial intelligence, these androids “were like real young women, with sense and reason, voice also and strength, and all the learning of the immortals”, the poem states. They busy themselves carrying out Hephaestus’s instructions.

The divine craftsman also has automated processes to help him build such clever machines. He does not need to physically work his 20 bellows to keep his smith’s fire hot. He instructs them – programmes them, if you will – “turning them towards the fire and bidding them do their office”.

“They blew blasts of every kind, some fierce to help him when he had need of them, and others less strong” according to how Hephaestus “willed it in the course of his work”.

Reading this reminded me that I had once seen an ancient Greek machine in person.

The kleroterion was on display in the Ancient Agora Museum in Athens, on the hill below the Acropolis. It is token-operated and looks like a large and complex Connect 4. It was used to randomly select qualified citizens for jury duty during the period of democracy in Athens in the 4th century BC.

It’s not the most famous ancient Greek machine. In 1901, divers excavated an ancient shipwreck off the Greek island of Antikythera. Among the statues, jewellery, pottery and coins was a lump of bronze and wood that was initially set aside. It was only later that archeologists noticed it had a gear wheel.

X-rays in the 1970s revealed its inner mechanisms, and over the decades historians and scientists were able to decipher the machine’s function by translating its markings.

These studies revealed the machine is a hand-powered model of the solar system that tracked the positions of the sun and moon, allowing for eclipses to be predicted years in advance. It could provide the user with calendar tracking of the lunar and solar cycles, as well as the great games that would take place every four years.

Now known as the Antikythera mechanism, the device is estimated to date from the 2nd century BC, and it drew on the knowledge of Greek astronomers. It has been called the oldest known analogue computer.

There are references in surviving texts to other complex machinery used by the ancient Greeks: water clocks, steam-powered machines, a temple vending machine that dispensed holy water when coins were inserted, pumping systems and central heating.

The ability to build advanced technology relies on complex and stable societal structures: resources, knowledge that is preserved and passed down, interconnected networks of skilled people.

These conditions did not survive the fall of the ancient Greek world. Some knowledge was likely retained in Islamic and Byzantine scholarship, along with ancient Greek philosophy and mathematics at a time when these were lost to northern Europe. Some simpler devices were built in the Middle Ages, and the Chinese scientist Su Song created a famous water-powered astronomical clock tower in the 11th century. But the ability to build machines as complex as the Antikythera mechanism was lost in Europe until the 14th century, a millennium and a half on.

The descriptions of automation, and even artificial intelligence, in ancient Greek literature are a reminder of the vast abilities of the human imagination. But the circumstances in which such complex technological ideas can be realised are, in historical terms, rare and fragile. A lesson for our times.

 

 

 

 

 

Ο Άγιος Νικόλαος

 

από το cibum.gr

= = = = = = = = = 

Σήμερα, 6 του Δεκέμβρη, η Εκκλησία μας γιορτάζει τον Άγιο Νικόλαο. Και επειδή έχω έρωτα τρελό με την θάλασσα και την ιστιοπλοΐα, ας δούμε μερικά ιστορικά στοιχεία για τον Άη Νικόλα.

Ο Νικόλαος γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 270 στα Πάταρα της Λυκίας (σημερινό Γκελεμίς Τουρκίας) από γονείς ευσεβείς και πλούσιους και έτυχε επιμελημένης μόρφωσης. Αφού μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς, χειροτονήθηκε ιερέας και αγωνίστηκε για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης, προστατεύοντας συγχρόνως κάθε αδύνατο, πάσχοντα ή αδικούμενο. Η άνοδός του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο των Μύρων της Λυκίας (σημερινό Ντεμρέ Τουρκίας), προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών, οι οποίοι των συνέλαβαν και τον υπέβαλαν σε βασανιστήρια.

Αποφυλακίστηκε μετά την επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου και αφοσιώθηκε στο ποιμαντικό του έργο. Έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325), όπου διαμορφώθηκε εν πολλοίς το χριστιανικό δόγμα, με την καταδίκη της αίρεσης του Αρείου. Εκοιμήθη εν ειρήνη στις 6 Δεκεμβρίου του 343. Μετά την κοίμησή του ονομάστηκε «μυροβλύτης», επειδή τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν άγιο μύρο. Στον Άγιο Νικόλαο αποδίδονται και πολλά θαύματα.

Στην ελληνική λαϊκή παράδοση η εορτή του Αγίου Νικολάου αποτελεί το τέλος του εορταστικού τριημέρου που ονομάζεται «Νικολοβάρβαρα» και είναι ταυτισμένα με το δυνατό κρύο και τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Σχετικές οι παροιμίες: «άε Βαρβάρα φύσα, άε Σάββα βρέξον, αε Νικόλα σόντσον (χιόνισε)» (ποντιακή), «Τα Αγιονικολοβάρβαρα ή βρέχει ή χιονίζει» και «Βαρβαρίτσες, Νικολίτσες, όπου να’σαι μέσα να’σαι».

Ο Άγιος Νικόλαος τιμάται ιδιαίτερα σε όλο τον ελληνικό χώρο από τους ανθρώπους της θάλασσας. Είναι προστάτης των ναυτικών, του Πολεμικού και του Εμπορικού Ναυτικού. Είναι ο πολιούχος Άγιος της Αλεξανδρούπολης, του Βόλου, του Γαλαξειδίου, της Κοζάνης, του Πολύγυρου, της Σητείας και της Σύρου.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/737

Κλείνω μουσικά.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά σε όλες και όλους τις/τους εορτάζοντες και ιδιαίτερες ευχές στον φίλο και συνεργάτη Νίκο Γδοντέλη!

Parthenon Marbles: an interesting article on the Irish Times

the article is behind a pay wall so here it is.

 

Visitors look at the Parthenon Sculptures, also known as the Elgin Marbles, at the British Museum in London. Photograph: Andy Rain/EPA

my comment: it's unethical to call them Elgin Marbles, i.e. giving to the Marbles a name of a thief!

Irish Times should know better!

 

 = = = = = = = = = = = 

Britain’s post-colonial reckoning with its sins of the past

London Letter: the Greek friezes are not the only artefacts to end up in the British Museum in dubious circumstances

 

The British Museum in Bloomsbury, just north of London’s West End, has received about five million visitors this year. The bulk of them must have showed up at the same time as I did one Saturday lunchtime this summer. The queues were as biblical as any of the ancient masterpieces on display.

Lesson learned. Unless you go at an ungodly early hour, the best time to visit at the weekend is at about 3.45pm. Queuing time is minimal and once you have a clear idea of what you want to see and stay laser-focused, you will still get an hour in relative peace before staff begin ushering you out.

Last Sunday at 3.45pm we sailed through the security check and joined the human river flowing through the front door. The biggest individual stream usually peels off immediately upstairs to rooms 62 and 63. That’s where you find the mummies – the Egyptian kind, not the London ones in Lululemon yoga gear and pushing Bugaboo prams at high speed.

On Sunday, however, a large portion of people entering for the final hour swung left inside the museum’s main foyer and headed for room 18, the gallery that houses the Parthenon Sculptures.

Known to many in Britain as the Elgin Marbles, they are the collection of friezes originally from the ancient temple on the Acropolis in Athens that the Greek government is demanding be returned. The then British ambassador to the Ottoman Empire Lord Elgin, took the artworks out of Greece in shady circumstances over 200 years ago.

Talk of the issue inevitably dredges up imperial Britain’s reputation for foreign plunder. It may be the British Museum, but it is the rest of the world’s clobber.

The Parthenon Sculptures were at the centre of a big political row last week after Britain’s prime minister Rishi Sunak, intemperately cancelled a meeting in London with his Greek counterpart Kyriakos Mitsotakis, who had complained on the BBC about the friezes being in the UK.

The publicity may have spurred the interest of some of Sunday’s crowd, as it had mine. My greek is limited to how to order a beer, which I learned on Kefalonia in July, but the unmistakable sound of the language could also be heard among the chatter. Probably a mixture of patriotic expatriates and Greek tourists.

The marbles are housed in a huge, windowless gallery that was funded by a controversial art dealer, Lord Duveen of Millbank. His name is carved in huge letters high on the wall, like the imprint of a Greek god. The sculptures themselves are remarkable, but the atmosphere in the room is strained by the sheer volume of people bumping and side-winding around.

Its artefacts include a clatter of items that were sent across the Irish Sea and down to London during British rule

The British Museum, chaired by former chancellor George Osborne, has in public taken a more diplomatic attitude to the dispute than Sunak. Yet there was little information on display in Duveen’s great hall on Sunday about the row with the Greeks.

For an even better case of post-Brexit Britain’s reckoning with itself over its plundering imperial past, you’re better off leaving the crowds of room 18 behind. Instead, head downstairs to room 25, the Africa Gallery. This far quieter space houses the Benin Bronzes, a collection of 16th-century metal sculptures from an ancient kingdom that is now in Nigeria.

The museum doesn’t flinch in its British-bashing appraisal of how it came to be in possession of these intricate pieces from a land so far away. The storyboard on the wall in room 25 attributes it to “colonial conquest and military looting” by British forces in Africa at the end of the 19th century. It recalls how Benin city suffered a “violent and devastating occupation” by British forces, who “plundered” its palaces and brought the bronzes to Britain as “spoils of war”.

The Nigerian government has in recent years been making noises about their potential return. Many other museums around Europe and the US also have Benin Bronzes that were looted by the British, before being sold abroad. Germany has a huge collection. The British Museum and others are in talks with the royal palace of the Oba of Benin, which still exists inside modern-day Nigeria, to scope out where the bronzes may be kept in the future.

Meanwhile, patriotic Irish people should stay out of the British Museum’s room 41. Its artefacts include a clatter of items that were sent across the Irish Sea and down to London during British rule. They include the 1,500-year-old St Cuilean’s Bell from Tipperary and the 1,000-year-old Kells Crozier, which mysteriously appeared in a London solicitor’s office in the 1850s.

= = = = 

My comment: it's interesting that in the REPUBLIC of Ireland, there are so many colonial names. Two examples from Limerick: Plassey House in UL, Plassey business park (Plassey was a place in India), Tait House (Tait was making uniforms for the British Empire!).

On Tait's monument, we can read that "Designed by William Edward Corbett with an acknowledgement to the design of Big Ben in London. It pays tribute to Alderman Peter Tait the Scottish entrepreneur who owned the nearby Tait factory, which supplied the British Empire with uniforms"...

Today, in Limerick in 2023, do we need to have a monument (erected in 1867!) like Big Ben of a man with such history, a monument ?

No further comments... 

But, it's high time to break bonds with the colonial past and Ireland moves forward to a true Irish spirit paying tribute to Irish People, Scientists - Politicians - Members of the Public.

 

 

 

some (good) reasons to love Limerick

 Limerick has featured twice in main stream newspapers over the past 3 days..

The Guardian: Limerick: the not-so-gritty city is one of Ireland’s overlooked gems

 

The Irish Times: Six months after swapping Dublin for Limerick, here is how we are getting on

football break: «Φτύναμε αίμα για να κάνουμε σουτ»: Η άμυνα 6 εναντίον 11 του professore που άλλαξε το ποδόσφαιρο

 πηγή: Menshouse

Πώς γίνεται κάποιος γιος παπουτσή που δούλευε στο εργοστάσιο υποδημάτων του πατέρα του και δεν κατάφερε ποτέ να παίξει ποδόσφαιρο ούτε σε ερασιτεχνικό επίπεδο να αφυπνίσει έναν κοιμώμενο γίγαντα. Αυτή ήταν η… απορία που «δονούσε» τον ιταλικό Τύπο, όταν ο μεγιστάνας των Μ.Μ.Ε. και νεόκοπος ιδιοκτήτης της Μίλαν, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, προσελάμβανε το καλοκαίρι του 1987 τον Αρίγκο Σάκι για του αναθέσει την αποστολή αναγέννησης της Μίλαν.

«Δε χρειάζεται να έχεις υπάρξει άλογο για να γίνεις καλός αναβάτης», ήταν η εμπνευσμένη απάντηση του 41χρονου τότε προπονητή, που δεν είχε προπονήσει ακόμα σε επίπεδο Serie A. Από τους νέους της Φιορεντίνα είχε μεταπηδήσει στην Πάρμα, που το 1985 ήταν στη Γ’ κατηγορία. Τον πρώτο χρόνο κέρδισε μαζί της την άνοδο στη Β’ και το δεύτερο διεκδίκησε έως τέλους μια θέση στα μπαράζ ανόδου για τη μεγάλη κατηγορία. Δεν τα κατάφερε, αλλά απέκλεισε στο κύπελλο με δύο νίκες τη Μίλαν μπαίνοντας στο μάτι του Μπερλουσκόνι. Ο Καβαλιέρε είχε λίγους μήνες αναλάβει τα ηνία της Μίλαν και για να εγκαινιάσει τη νέα εποχή προσγειώθηκε με ελικόπτερο στην προπόνηση της ομάδας στο «Μιλανέλο». Τα πρώτα μεγάλα μεταγραφικά έξοδα είχαν γίνει για την απόκτηση των Ντοναντόνι, Μασάρο, Γκάλι. Ο Σάκι έμοιαζε παραφωνία σε όλα αυτά.

Αλλά και ποια ακριβώς ήταν τότε η Μίλαν; Το τελευταίο πρωτάθλημα ήταν αυτό του 1979, ενώ χρειάστηκε να περάσει μια πενταετία για να βγει ξανά στην Ευρώπη. Μεσολάβησαν δύο υποβιβασμοί, ο πρώτος (1981) λόγω του σκανδάλου Tοtonero και ο δεύτερος (1983) εξαιτίας της κάκιστης πορείας, η οποία ήταν και αποτέλεσμα των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων. Τα εκατομμύρια λιρέτες που έφερε μαζί του ο Μπερλουσκόνι εξάλειψαν όλα αυτά και οδήγησαν στις μεγάλες μεταγραφικές επενδύσεις. Τη σεζόν 1986-1987 οι «ροσονέρι» τερμάτισαν πέμπτοι και πήραν σε αγώνα μπαράζ την πρόκριση στο Κύπελλο UEFA απέναντι στη Σαμπντόρια.

«Το μπαράζ με τη Σαμπ ήταν το τελευταίο ματς ενός ποδοσφαίρου μιας άλλης εποχής, ήταν το τελευταίο παιχνίδι της Μίλαν σε αργό ρυθμό. Στο εξής, θα δείτε κάτι άλλο. Ερωτήσεις;».

 

Στην πρώτη συνέντευξη Τύπου ως προπονητής της Μίλαν ο Αρίγκο Σάκι εξέπληξε με τη σιγουριά του για το τι ήθελε να πετύχει, ίσως και για την εκδήλωση μιας δόσης αγένειας προς τον προκάτοχό του, τον σπουδαίο Νιλς Λίντχολμ. Ο Μπερλουσκόνι του παρέδωσε εν λευκώ τα κλειδιά και ο Σάκι έβαλε μπρος το σχέδιο του να βαδίσει στα χνάρια του total football και να κόψει τους άρρηκτους έως τότε δεσμούς του ιταλικού ποδοσφαίρου με τις τακτικές του Ελένιο Ερέρα και το κατενάτσιο. Ναι, άμυνα από γρανίτη, αλλά και πρέσινγκ ψηλά στο γήπεδο, διαρκής κίνηση των παικτών και επιθετικότητα.

«Όταν ήμουν παιδί, μου άρεσαν οι μεγάλες ομάδες. Με γοήτευε η Χόνβεντ, μετά η Ρεάλ Μαδρίτης, μετά η Βραζιλία. Αλλά η Ολλανδία της δεκαετίας του ’70 ήταν η ομάδα που με εξίταρε. Ήταν ένα μυστήριο για μένα. Η τηλεόραση ήταν πολύ μικρή. Ένιωθα ότι έπρεπε να δω όλο το γήπεδο για να καταλάβω τι ακριβώς έκαναν και να το εκτιμήσω πλήρως», ανέφερε ο Σάκι, ακτινογραφώντας τη φιλοσοφία του.

Οι δικές του τακτικές και ιδέες ριζοσπαστικές, ρηξικέλευθες. Βασική αρχή του ότι ο παίκτης που δεν έχει την μπάλα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν που την έχει, διότι η κίνηση του επηρεάζει όλη τη ροή του παιχνιδιού. Η συγχρονισμένη εφαρμογή του τεχνητού οφσάιντ που ασκείτο στην εντέλεια υπό την καθοδήγηση του Μπαρέζι και η ασταμάτητη εναλλαγή θέσεων στα πρότυπα του Άγιαξ και της Ολλανδίας του Μίχελς, ήταν βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα σε άμυνα και επίθεση. Ο Σάκι πάντρεψε την ιταλική πειθαρχία και αφοσίωση στο ανασταλτικό καθήκον με την ολλανδική φιλοσοφία και έφτιαξε μια ομάδα που έπαιζε το πιο σύγχρονο και ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο στον πλανήτη.

 

Σήμερα η Μίλαν της διετίας 1989-90 θεωρείται ακόμη μία από τις κορυφαίες ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου, καθώς η υστεροφημία της αποδεικνύεται εξαιρετική ανθεκτική στη ροή του χρόνου.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά ιδίως από τη στιγμή που οι πρωταγωνιστές φροντίζουν να αναδεικνύουν κάποια χάι-λάιτ βιώματα, υποδαυλίζοντας το μύθο της. Όπως αυτό που έχει αποκαλύψει ο Ρουντ Γκούλιτ σχετικά με μία από τις τακτικές του Σάκι στην προπόνηση, που αποσκοπούσε να ατσαλώσει την άμυνα της ομάδας μέσω της τριβής της με τις πιο αντίξοες συνθήκες.

«Μία από τις ασκήσεις του Σάκι για την άμυνα, ήταν αυτή του να αμύνονται 6 εναντίον 11. Οι έξι που αμύνονταν ήταν οι Τασότι, Κοστακούρτα, Μπαρέζι, Μαλντίνι με τους Ράικαρντ και Αντσελότι. Πιστέψτε με, παρά το γεγονός ότι ήμασταν πέντε περισσότεροι, φτύναμε αίμα για να καταφέρουμε να κάνουμε τελική προσπάθεια. Δοκιμάζαμε ακόμη και το να σκοράρουμε με σουτ τελικά. Τίποτα…».